Υποστηρίζουμε για λόγους οικολογίας, οικονομίας και βλακείας τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τσουβαλιαζόμαστε μέσα, δεν πληρώνουμε εισιτήριο ως τελευταία απόπειρα επανάστασης και ενίοτε αρνιόμαστε να φορέσουμε και τη μάσκα που έχουμε στην τσέπη από το καλοκαίρι. Ο οδηγός, υπεύθυνος πολίτης, εργαζόμενος, συνδικαλιστής και ψηφοφόρος, κοκαλώνει το όχημα, το δικό του όχημα, το όχημά Του και απαιτεί... Όλοι απαιτούν, μέχρι και τα αγριογούρουνα που διασχίζουν τους δρόμους απαιτούν οι οδηγοί να φορούν ζώνη, αλλιώς κινδυνεύει η ζωή τους (των οδηγών). Για τα κτήνη ούτε λόγος - σκέψη. Είναι η ευκαιρία να καθαρίσουμε την κιβωτό γιατί αναμένονται βροχές, πλημμύρες, καταποντισμοί κι επιδρομές εξωγήινων. Αχ, Νώε με τον καλό καιρό σου Νοέμβρη μήνα! Εκεί μέσα (στην 'ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ' όλου, καλέ...) θα παίζει μόνο το έργο του Thom Yorke για 18 ολόκληρες μέρες, γιατί μόνο ο πιστός Θωμάς μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο (ένα είναι το έργο - 18 ώρες η διάρκεια), οι υπόλοιποι είμαστε απλά φλύαροι.
-2. Παρασκευή πριν το ταξίδι, μεσημέρι...
Δεν είναι το ίδιο... άλλο Half Japanese και τελείως, μα τελείως άλλο Japanese Breakfast. Μπορείς να την πατήσεις πολύ εύκολα όμως. Σου πετάει κάποιος το πρώτο, αναφέρει κάποια το δεύτερο κι εσύ sober ή silver επιστρέφεις σε μέρος που έχεις σήμα και δεν θυμάσαι. Αν πείνασες στο μεσοδιάστημα ή έφτασε η ώρα για τον φυσικό χυμό σου τότε ακόμα χειρότερα. Θα ζήσεις περισσότερο (πιστεύεις) και πιστεύεις ότι άκουσες σωστά τ' όνομα (δεν θα ζήσεις περισσότερο λόγω φυσικού χυμού, βαριά - βαριά κάτι να καταφέρεις αν αρχίζεις να κοιμάσαι νωρίτερα τις νύχτες και να ξυπνάς νωρίς - νωρίς για γιόγκα). Αφήνω εδώ (εκεί, κάπου) ένα Jad Fair κι άντε χαθείτε στα περιοδικά της μνήμης σας... Το μόνο που τον συνδέει είναι αυτό που με έκανε να θυμηθώ την almost - trendy - because - of - K - pop & Squirt (ή μήπως Suid) Games κοπελιά... εκείνος έφτιαχνε μικρής διάρκειας, πολλά - πάρα πολλά τραγουδάκια κι εκείνη αποφάσισε κάποια δύσκολη στιγμή να κάνει ένα τραγούδι για κάθε μέρα ενός June. Τους χωρίζουν κανά δυο δεκαετίες, όμως τι χωρίζει άραγε τους Orb με το Blue Room από το Ladies' Bras κάποιων Jonny Trunk and Wisbey; Πολλά... πάρα πολλά λεπτά! Χρόνου... δεν υπάρχει καμία αναφορά στ' άλλα τα λεπτά... Stay! Η κάθε μια άκρη τ' Ατλαντικού αν με αυτές μετράμε τις επιτυχίες, είχε το δικό του μικρότερο κομμάτι. Εδώ το μέγεθος μετράει. Όσο μικρότερο - τόσα περισσότερα στον πολύτιμο σας χρόνο. Όπως οι Fucked Up είχαν τα δικά τους σύμφωνα με τις χρονιές διαφόρων ζώων ή ζωδίων ή δεν συμμαζεύονται ανάμεσα από δεκάδες επτάιντσα κι αλλαγές ύφους, στυλ και όχι κόμμωσης. Σήμερα κυκλοφόρησε και το World Record του Neil Young και απόλαυσα έναν καλλιτέχνη σ' αυτή την ηλικία να ροκάρει και να το ευχαριστιέται, μα πιο πολύ απολαμβάνω να τον αναφέρω τον Neil και να με κοιτάνε με ένα βλέμμα λύπησης, οίκτου και αιμορροΐδων που επιμένουν να επιπονούν τον πρωκτό των (ελάχιστων) συνομιλητών μου. Κουβέντες τόσο αιώνιες όσο κι οι κουβέρτες Νάουσας, κάτι σαν μια βαρύγδουπη δήλωση τύπου είμαστε οι Röyksopp κι αποφασίζουμε να αποσυρθούμε από το format των albums και μετά από λίγο... ωωω... είμαστε οι Röyksopp και πάρτε το κουτί μας με τα έξι albums του Profound Mysteries κάπου στα εκατό πενήντα γιούρος... να τ' αφήσω; Πάρτο μαζί σου και φεύγοντας κλείσε τον υπόνομο.
-1. Σάββατο... δρόμος, κηδεία στο χωριό.
Τι περίεργο... δυο μέρες νωρίτερα σκεφτόμουν κι αποφάσιζα να ξεκινήσω τον Anthony Braxton. Διεξοδικά. Σήμερα έπεσε πάνω μου μια λέξη "demystification" που τον περιέγραψε. Θέλω να τον μελετήσω. Με τους πολλούς από τους πολλούς δίσκους του. Πολλούς από το τεράστιο έργο του. Συμπαθώ τους ανθρώπους που δεν διστάζουν να κυκλοφορούν, που δεν ακούν τον κόσμο, που φτιάχνουν τον κόσμο τους χωρίς να ζητάνε επιστασία - προστασία - αναγνώριση απ' τους τρίτους... εκείνους τους οκνηρούς... τους συνταξιούχους εφήβους με το ένα πράγμα προχθές κι ο κολιός τον Αύγουστο. Ο θείος Βασίλης έζησε μια όμορφη ζωή, δεδομένου του περίγυρου - της περιοχής - της χώρας και του ποσοστού που αντιπροσώπευε. Έφαγε το μεσημεριανό του, αλεσμένο σχεδόν γιατί δεν μπορούσε να καταπιεί εδώ και λίγες μέρες και μετά κοιμήθηκε. Δεν ξύπνησε. Την άλλη μέρα, ίδια ώρα, με το κοστούμι του, σκεπασμένος με διάφορα καλούδια - φθηνά, δεν ήταν πρίγκηπας της Αιγύπτου, μπήκε μέσα σε ένα επαναχρησιμοποιημένο ορθογώνιο σχήμα μέσα στο χώμα. Όλο αυτό μπορείς να το εκτελέσεις σαν μια μοναδική εμπειρία κι ας χρειάζεται πολλές φορές δύο για ν' αξίζει. Εννέα χρόνια πριν ήταν ίσως η εποχή που ο θείος ήθελε να κάνει το διαφορετικό, ν' ακολουθήσει το ένστικτό του κι ας σκεφτόταν με τ' άλλο του κεφάλι... τότε ήταν που ο Anthony Braxton έβαλε τα σαξόφωνα και τις ηλεκτρονικές του θορυβιές και η Miya Masaoka το παραδοσιακό κότο με εικοσιένα χορδές και έγιναν ντουέτο δίνοντας το Duo με τα τρία του Experience. Ο Anthony Braxton δεν σταματά, τον θείο Βασίλη τον σταμάτησαν οι γιοί του, αυτοί (κι αυτή) που σήμερα στεκόντουσαν αδάκρυτοι, ένας από κάθε μεριά της μάνας, όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά για να μην χρειαστεί ν' αλλάξουν καμιά κουβέντα. Διαδικαστικά τελειώματα. Ο Anthony Braxton δεν ρωτά, δεν νοιάζεται, έχει επίγνωση γιατί είναι εδώ από το 1945 (χρονιά που ήρθε κι ο Neil Young από παραπάνω), δεκαπέντε χρόνια μετά τον θείο Βασίλη. Κι όταν δεν ξες από που ν' αρχίζεις... αρχίζεις!
20. Κυριακή, ήλιος - αέρας και κλεφτές ματιές.
Αποφασίζω να σταματήσω λίγο στο σπίτι πριν. Κόβω ταχύτητα, βασικά αναγκαστικά αφού ένα τρακτέρ με καρότσα φορτωμένη ελιές, παράπονα και χάντρες για το μάτιασμα μου κόβει το δρόμο. Κατόπιν φρένου αντιλαμβάνομαι ότι θα μπορούσα ίσως να μπω στο διπλανό χωράφι, με χειρόφρενο να σχηματίσω εκείνα τα σύμβολα και μετά να κάνω την ιαχή των Ντιούκς οφ Έρλ ή κάτι τέτοιο. Τη σιδερένια πόρτα της αυλής (γεμάτη μηχανές, αυτοκίνητα, φωνακλάδικα σκυλιά και τη μάνα - γυναίκα - ξαδέρφη να επιτηρεί με τα δικά της μάτια και τις ηλεκτρονικές κάμερες) κλείνει ένα παχυδερμάκι. Ανατύπωση πατέρα, θείου και παππού. Αναρωτιέμαι αν θα του έκανε εντύπωση ο πρώτος δίσκος των Fantômas από το μακρινό γι' αυτόν 1999. Δεν θα ξεπερνούσε καν την Page 1 έτσι πιστεύω. Χαμογελώ και προχωρώ μόλις ο πατέρας ολοκληρώσει τις επιστημονικές αερολογίες γύρω από το μέλλον της γεωργίας, της χώρας, του κόσμου, των άστρων και της μαύρης τρύπας που τον παρακολουθεί μέσα από τα μάτια και τις κινήσεις του παχυδερμάκι. Στο σαν-σπίτι-σαν-αποθήκη-σαν-τίποτα που διαμένουν μέχρι να πεθάνουν τα κοπρόσκυλα γαβγίζουν χωρίς σταματημό. Πιστεύω ότι δεν τα ακούνε από τη φασαρία των τηλεοράσεων, οπότε και πραγματικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Διαγωνισμός ηλιθιότητας των κατοίκων (1)ξαδέρφη-(2)παχυδερμάκι-(3)κομμώτρια/wanna/be/σύζυγος/παχυδερμακίου-(4)εργάτης/πατέρας/βασιλιάς-βλάκας. Λίγο πιο μετά τα τετράποδα κάνανε πάρτι ξελαρυγγίσματος όταν άρχισαν ν΄ ακούγονται αυτά τα Syntax τα σατανιστικά - τα ακαταλαβίστικα - τα έξω απ' εμάς και βάλε τα χρήματα που πήρες σήμερα απ' τις ελιές κάτω απ' το τρίτο πλακάκι δεξιά του πλυσταριού και τριπλοκλείδωσε.
Κάπου διάβασα ότι οι μουσικοί που πεθαίνουν είναι πιο σημαντικοί από φίλους κι οικογένεια. Σίγουρα πάντως έχουμε περάσει πολλά περισσότερα μαζί τους. Έχουμε ξομολογηθεί, χορέψει, κλάψει κτλ μαζί με τους μουσικούς και τις μουσικές. Ίσως γι' αυτό όταν πεθαίνουν μας ενοχλεί, σαν να κοιτάμε παλιές φωτογραφίες, σαν να ψάχνουμε τι χάσαμε απ' αυτή τη σχέση με τους νεκρούς, τι ξεχάσαμε, τι δεν ξέραμε τότε. Μέχρι να περάσουν στη λήθη την αιώνια αν δεν είχε γίνει έστω μια σύνδεση όσο ήταν εν ζωή. Οπότε φυσικά και οι μουσικοί και οι μουσικές είναι οι συγγενείς μας. Δικαιολογήστε οτιδήποτε έχει σχέση με δαύτα, ζωντανά ή νεκρά. Punkadelic σχεδόν, κι αν είναι disco μην το φοβάστε, δικό μας είναι κι αυτό το συναίσθημα όπως οι Low (Mimi Parker, 55 καρκίνος) + Nik 'Hawkwind' & Inner City Unit (Nik Turner, 82) + PIL/Clash/New Age Steppers/Pigface (Keith Levene, 65 καρκίνος) λίαν προσφάτως με το φευγιό τους και τον θείο Βασίλη (92) εδώ στο χωριό.
+1. Δευτέρα, αρχή εβδομάς - ενώ στ' αγγλικά μαθαίναμε για την προηγούμενη.
Περιμένω τηλέφωνο στις εννιά και αρκετά... θυμάμαι ότι είναι καθημερινή. Τα σύγχρονα κομπιούτερ με τα ονόματα στην πλάτη κλωτσάν μπάλες σαν Κατάρ(α), οι γείτονες που μας μάθανε ν' ασχολούμαστε ρίχνουν πυραύλους ή έτσι λένε ή έτσι νομίζουμε, ο κόσμος μεγαλώνει, τα κρέατα γίνονται από χημεία κι όμως το οχτάωρο υπάρχει εδώ για να σε ψυχαγωγεί καθημερινά, τα πρωινά σου τι θα 'ταν χωρίς αυτό; Σ(κ)ασμός ν' ακούγεται παντού, σουβλάκια στην τιμή ενός πακέτου τσιγάρα, ενώ κανένας δεν θυμάται το Greed απ' το έτος πριν το γιούρο το μπάσκετ. Το πήρες το μάθημα; Ήσουν η καλύτερη μαθήτρια κι έπαιζες και καλό βόλεϊ. Στο φιλέ επάνω ψηλά μια κούκλα σχεδόν Skinny χωρίς να σκέφτεται ότι τα καλύτερα έρχονται, δεν πέρασαν, δεν είναι ότι σου ψάλανε - είναι η γεύση σου, το συρτάρι να χώσεις τους δαίμονες και τις οικονομίες σου. Το τηλέφωνο κουνιέται, ψάχνω τ' ακουστικά.
Φυσάει, βρέχει γρήγορα, το ένα αυτοκίνητο παρουσιάζει προβλήματα, την τελευταία φορά ήταν το άλλο, φωτεινοί παντογνώστες είναι έτοιμοι να ανασκολοπίσουν την εξάτμιση για να βρουν το πρόβλημα, η ροδιά στο διπλανό οικόπεδο είναι γεμάτη κατακόκκινα δάκρυα. Θα κυλήσουν κι αυτά στο χώμα, όπως οι λωτοί που βλέπω παραπέρα. Κανείς δεν τα μαζεύει, αν μπεις όμως εσύ κι ας είσαι κι αδερφός θα σου πει ο άλλος ο αδερφός, γιατί τα μάζεψες ρε αδερφέ; Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν μου κάνουν πια καμία μα εντελώς καμιά εντύπωση. Όπως η νοθεία στα καύσιμα, η κακία στους ανθρώπους, το αλάτι στο φαγητό κι η απουσία αλατιού στο φαγητό. Πέφτω πάνω στον Oren Ambarchi, που 'σουν εσύ ρε; Με ρωτάω κι απαντάω ο ίδιος για λογαριασμό δικό μου και του Orsen. Πως τον κατασκεύασες ρε μπαγάσα εκείνον τον έξω-απ'-τον-κόσμο-δαύτο τομέα του τοξότη, τον ρωτάω, κι απαντώ μόνος μου πάλι, ξέρω ρε... το Sagittarian Domain το έκανες όπως ξέρω ότι το 'κανες. Και με το που πιάνω στις σκέψεις μου τα ζωδιακά, γυρνάει η σελίδα απ' το μεσημεριάτικο αεράκι στο Year of the Horse, εκείνη τη Fucked Up σειρά κινέζικων χρόνων που από μικρούλικα και λιγοστούλικα επτάιντσα κατάντησε διπλό βινύλιο πέρυσι. Περνάν τα χρόνια κι αν έχουν πολλά να πουν βιάζονται να τα χώσουν όλα μαζί. Μακάριοι οι καλλιτέχνες. Μυρίζει λούστρο απ' τη μοναδική κολόνα που 'βαψα με τον αέρα νωρίτερα. Το ριζότο μανιταριών ήταν κίτρινο από τον κουρκουμά και το λευκό - σχεδόν ροζέ, ίσως να κάναμε λάθος στη ζύμωση - τοπικό κρασί.
+2. Τρίτη, είκοσι δύο ή δεκατρία και μια εβδομάδα και μια μέρα.
Μ' αρέσει να κοιμάμαι με μουσική. Θα ήταν περήφανος για μένα ο Stephen O'Malley γιατί κατάφερνα με τεράστια άνεση και φυσικό τρόπο να κοιμηθώ με τους δίσκους του και ξυπνούσα από ένστικτο ν' αλλάξω πλευρά. Τώρα συνθέτω μνήμες από το Α + Ε ενωμένα με την πρώτη Chimæra του Colin Stetson όπως τότε ο George Michael. Μένω σπίτι, λουστράρω τις μπροστά τέσσερις κολώνες και όλο το κιόσκι πίσω, μετά με σκούρο πράσινο το πάνω μέρος των κάγκελων μπροστά, ενώ ο μόνος Richard Clayton που μου ΄ρθε ήταν αυτός των Glass Pyramid, ένα τεράστιο lol για τη θύμηση αυτή και απόγευματάκι έξω με τον ήλιο να παλεύει τα σύννεφα και τον Παρνασσό πριν κρυφτεί για λίγο και ξαναβγεί να φωτίσει τις ώρες μου εδώ. Όλοι που μίλησα σήμερα δεν με άκουγαν καλά, γιατί συμβαίνει αυτό; Περνάνε οι καρακάξες... Αυτή τη στιγμή έχει πάρα πολύ καθαρό φως και το καλύτερο soundtrack με τα πουλιά να ζωγραφίζουν πάνω στην ακρόαση του Hiroshi δεκαετίες και γενιές πριν το πράσινό του γίνει της μόδας - εδώ συνειρμικά έρχονται και τα φρεσκοβαμμένα κάγκελα τα μπροστινά που με περιτριγυρίζουν!
Βολεύεται εκείνη από το επαρχιακό κοινοβούλιο να υποστηρίζει τον παπά, αναρωτιέμαι της θυμίζει κάτι σαν επίθετο ή μήπως αποφάσισε ότι χωρίς ελληνορθόδοξη κατεύθυνση σύνταξη δεν έχει κι ας είναι ακόμα πολύ νωρίς... Αχ αυτές οι δωρεές... Μικρές και χονδρές αλλοδαπές με πλήρη χρήση της ελληνικής... πόσο Ιταλικά κι Ολλανδικά τα βλέπετε... τα μπούτια σας.
+3. Τετάρτη, σαν φύγει...
Βλαμμένη - Μακιγιαρισμένη - Ξεφωνημένη - Άκομψα ασεξουαλική και Κακιά - κάτι σαν τηλεπαρουσιάστρια (περίεργο επάγγελμα) στον χαμηλόκωλο ουρανό της χωριάτικης τηλεόρασης, προτρέπει να συμμετέχουν όλοι στον πρωινό διαγωνισμό για μια δωροεπιταγή (κακός συνδυασμός λέξεων που προέρχεται χρονικά από την περίοδο των διακοποδάνειων, δωροκαρτών και λοιπών καταναλωτικών ηλιθιοτήτων και τραπεζουπηρεσιών γεμάτων υπαλληλικών προμηθειών πριν τα άϊφώνια πάρουν μπρος για τα καλά και αντικαταστήσουν τα σουτιέν και τις κυλλότες τριών τετάρτων - μετέπειτα μπραζίλ σε άτριχα κωλαράκια - λίαν προσφάτων και σε άφυλλα τριχωτά) και να την δώσουν ακόμα και στους συγγενείς τους, πιο πολύ ακόμα και σε κάποιον άλλον που την έχει ανάγκη... μακριά απ' εμάς Παναγίτσα μου χρυσοποίκιλτη και καλοβολεμένη στο εφήμερο τούτο πανδοχείο. Ο κύριος κι η πέτρα θα σηκωθούν και θα κάνουν αφιερώσεις πρωί - πρωί, κάτι σαν Devotional δηλα-δίς. Οδικός εμετός κατόπιν ανακάτωσης στομάχου κατόπιν επικοινωνίας ή / και μερικού συνωστισμού με ανθρώπους. Δόξα τα λεφτά, να 'χουνε θεό, όλοι τους - ευχές για αργό και βασανιστικό το τέλος τους.
+4. Πέμπτη. Ενδιαφέρον... πολύ ενδιαφέρον... κανένα ενδιαφέρον.
Ο χρόνος κυλάει άσχημα μπροστά στις οθόνες. Μήπως να πάω λίγο πιο κάτω; Γιατί αρνούμαι να κάνω αυτά που μου λέει η ψυχή μου; Κι όμως... Δεν φοβάμαι. Είναι εκεί. Το βλέπω. Ίσως το νιώθω. Υπάρχει ποσοστό και σ' αυτό; Βαριέμαι. Πάντα το reboot στη συσκευή επαναφέρει τις ίδιες ανοιχτές καρτέλες. Πήγα μια βόλτα στην άμμο, στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ησυχία και γύρισα. Έπιασα λίγο την εφημερίδα. Την άφησα. Άκουσα FortyOne, John Oswald και :zoviet*france: κτλ κτλ κτλ... Συνεχίζω να κοιμάμαι με Anthony Braxton και να σκέφτομαι ότι όλοι μόλις τους δοθεί η ευκαιρία μπορούν να παίξουν μπάσο σε μπουάτ, αρμόνιο σε σκυλάδικο ή να βγάλουν ποντιακά σε κασέτα. Φθήνια. Λέω να το λήξω αυτό το παιχνίδι, πέρασε και μια 'βδομάδα... Θυμάμαι (όταν το γράφω αυτό το ρήμα καταλαβαίνω ότι έφθασε η ώρα για ένα δάκρυ κι ένα τέλος ιστορίας) ότι στο πραγματικό μπλε σκούρο ημερολόγιο που έγραφα, απέξω είχα αυτοκόλλητα με στρουμφ και κάτι συγκροτήματα με σγουρά μακριά μαλλιά... άρα ήταν από τα 7-8 μου μέχρι τα 10-11, δεν ήταν και καθημερινό, γιατί αυτό ήταν; Ένα πράγμα σήμερα να μάθεις: Susumu Hirasawa και η μουσική για το γιαπωνέζικο animation Paprika ή και Papurika του 2006, κάτι που μπορεί να σταθεί ξέχωρα σαν μουσική κι εικόνα λένε... δεν το νομίζω.
+5. Παρασκευή, καθόλου κοντή, ηλιόλουστη και μεταλλική.
Χέβεν μιούζικ λέει... πρέπει - δεν πρέπει... ένας ακόμα στοιχειωμένος κρούνερ. Στο διάλειμμα των βλακ-διαφημίσεων λόγω της μαύρης μέρας ανάμεσα σε αγώνες πετρελαιό-ποδοσφαίρου. Την εποχή των μη-γιουτιούμπερς είχα δει σε μια εφημερίδα τον τότε πρόσφατο δίσκο των Blue Oyster Cult, απίθανο; Κι όμως στο ίδιο φύλλο ήταν κι ένας των Bathory! Σαν να βρίσκονται όλα στο δρόμο του Mulholland. Σχεδόν μπορώ να γευτώ εκείνα στα συναισθήματα. Κι ας μην τ' άκουσα κατευθείαν. Έπρεπε να έχεις τα λεφτά, να τα ζητήσεις απ' το δισκάδικο της κωμόπολης, να στα φέρει ο κύριος ιδιοκτήτης αφού τα έχει η αποθήκη της συμπρωτεύουσας, να περνάς κάθε λίγες μέρες να ρωτάς, να τα πάρεις στο τέλος, να απομονωθείς στο δωμάτιο με το στερεοφωνικό και τα σεντόνια στους καναπέδες και τον μεγάλο πολυέλαιο και να μπορέσεις να τ' ακούσεις, να κοιτάξεις τα εξώφυλλα, να διαβάσεις τους στοίχους, να μυρίσεις το βινύλιο όπως γυρνά... χωρίς να σ' ενοχλήσει κανείς. Πιθανόν να το έκανα έτσι κάθε φορά. Τώρα το ανακαλώ και νιώθω ευτυχία... Δεν ακολούθησα τις εντολές των αρχών όπως διαφημιζόντουσαν. Ο ήλιος έσβησε απότομα λίγο πριν τις πέντε πίσω απ' το βουνό με τα λιγοστά χιόνια, σαν παγωτό - κορμός κατάψυξης - παιδικές θύμησες. Σαν μια αντλία θερμότητας που την έβγαλες απ' την πρίζα. Δεν είναι παιδικές, είναι δικές μου θύμησες. Ένα πράγμα την ημέρα να μάθεις: DJ Marcelle.
+6. Σάββατο, αυτοκινούμενα όνειρα σε μακρινές θάλασσες.
Σιγά μην πάρω το μπουφάν στα εβδομήντα ευρώ από τον Κινέζο. Θα έρθει αυτός να κάνει τα νύχια του σε μένα; Όχι, που θα 'ρθει. Θα πάνω να το πάρω απέναντι από τη Μαρία. Υποσημείωση: το μπουφάν που θα πάρει από τη Μαρία απέναντι, είναι κινέζικο, έχει διπλάσια τιμή. θα το πάρει δίχως απόδειξη και η ελπίδα της είναι ότι η Μαρία θα έρθει να κάνει τα νύχια της απέναντι, πάλι χωρίς απόδειξη και παράλληλα θα σχολιάζουν - γκρινιάζουν για τον Κινέζο. Τα φαινόμενα δεν απατούν, οι άνθρωποι καταπατούνται. Ζευγάρι Άγγλων περπατάνε αργά τ' απόγευμα στην παραλία, τριγύρω τους αδέσποτα σκυλιά. Μένουν σ' ένα παλιό και μικρό αυτοκινούμενο απ' τη χώρα τους, τους αρκεί; Ένα πράγμα την ημέρα να μάθεις: 3 πόζες γιόγκα του μαχητή. Να φτάνεις το σώμα σου στα όρια του ύψους σου, αυτό μόνο, εσωτερικά κι εξωτερικά, δες κι εδώ.
+7. Κυριακή, αέρα γιορτή.
Προηγούμενα κι επόμενα. Ένα πράγμα την Κυριακή να μάθεις: Exhorder, προϋπήρχαν και θέλουν καθυστερημένα μια θέση στην ιστορία του metal... Τότε λέγανε αυτό κι ήταν 1990. Απλό, πρώιμο, καθαρό αμερικανικό thrash που δεν ζητάει τίποτα άλλο παρά να περάσεις καλά μαζί του. Για κάποιο λόγο τώρα που οι Pantera νεκρανασταίνονται βγήκαν στη φόρα αυτοί, όμως δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα στο πάθος και στην επιτυχία φυσικά... περί ορέξεως... πρόσφατη νεκρανάσταση και των ιδίων για ν' αποδείξουμε ότι υπήρξαμε... λες και αυτός είναι ο τρόπος... λες και τα δυο Nevermind δεν ήταν πολύ καλά σε παραγωγή και προώθηση άλμπουμ και εφηύραν την πυρίτιδα (αποτυχημένα)... Don't Believe The Hype, ειδικά αν δεν το έζησες. Άραγε με τι τίτλο θα ζητήσουν το συγχωροχάρτι απ' το Βατικανό 32 χρόνια μετά; Mishima: A Life In Four Chapters, πάρε μαθήματα απ' αυτό και τη μουσική του Φιλίππου που δεν μετράει για τους ντόπιους μουζικάντηδες και απέφευγε με το θυμιατό τις κοτομπουκιές, φτερούγες και κοτονοστιμιές. Μην τρως το βράδυ, κάνε τις ασκήσεις σου, αερόβιες, ρίξε τις κλανιές σου, κάνε τα όνειρα σου και πάρε απ' τον πατέρα σου τα λεφτά σου, ακόμα και τώρα.
Δευτέρα, πάλι.
Τ' αστερόπλοιό μου και σ' άλλο γαλαξία, άμεσα μόλις ξελασπώσουν τα δέντρα που 'ναι δεμένο. Ένα τρελό να μάθεις την ημέρα; Insane Music που μόνο αυτό ΔΕΝ ήταν. Σε αντίθεση με οδηγούς, χωρίς άδεια οδήγησης, χωρίς άδεια παραμονής, αλλά με συνοδό κι αμάξι στην πόλη του έρωτα αργά ένα (ακόμα) άτυχο βράδυ. Το πιο σημαντικό είναι όμως και αυτή η καταγγελία-σοκ που θα ευχόταν το ελληνορθόδοξο έθνος να μην είχε έρθει ποτέ στο φως της δημοσιότητας (αδιάφορο αν θα είχε συμβεί), καθώς η οικογένεια της 21χρονης νεκρής από το τροχαίο φοιτήτριας από τα Χανιά έκανε την αποκάλυψη πως μετά την παράσυρσή της, εκλάπη το πορτοφόλι της, το οποίο περιείχε περίπου 1.500 ευρώ. Α... και τώρα που τα λέμε, αυτό έγινε επίσης λίαν προσφάτως: Απίστευτη κλοπή στη Θεσσαλονίκη: Έκλεψαν ασθενοφόρο και όχημα της Τροχαίας. Τι το απίστευτο έχει αυτό; Όπως και το απίστευτο που λένε με τα 15 εκατομμύρια που έμεναν σε λογαριασμούς ενώ ζητούσαν κι άλλα... σιγά μωρέ, κάντε κανά έρανο να τα μαζέψετε... Λούληδες. Τι απίθανη μπίζνα είναι αυτό πάλι; Τι τέλειο ρε!
Τρίτη, πάλι.
Καλέ... θυμήθηκα τώρα με την επόμενη δήλωση - είδηση που μου 'σκασε μπρος στα μάτια... μια μέρα αργά στην Αγίας Σοφίας να με σταματάει ένα ΕΚΑΒίτης... θα βοηθήσετε τους ΕΚΑΒίτες, μου λέει; Γιατί, ρωτάω. Τους διώχνουν, μου λέει. Α... γιατί, ρωτάω πάλι. Επειδή δεν έκαναν το εμβόλιο, μου λέει όλο νόημα. Να τονίσω ότι φορούσαν στολές και ήταν εν ώρα υπηρεσίας να φανταστώ εγώ; Ζω μια λούπα. Τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν τιμωρείται. Επιστρέφουν λοιπόν λέει η είδηση 1 Ιανουαρίου 2023 οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, επίσης με ΚΥΑ το «πάγωμα» ποινών στον οικογενειακό γιατρό και ακόμα 350.000 είχε η πρεσβυτέρα σπίτι για να τα μετρήσει. Είχε ήδη μετρήσει 500.000 την Πέμπτη. Ρε, σεις είναι απίθανο, σουρεαλιστικότατο, ένας πίνακας του Νταλί, ένα ποίημα του Εμπειρίκου, δηλαδή αν αύριο ερχόταν κι ο Νώε με τις βροχές... σχεδόν θα πιστέψω την άλλη ανακοίνωση - προειδοποίηση κάποιου επιστήμονα για μεγάλο σεισμό στις Αλκυονίδες τα επόμενα πέντε χρόνια. Θα βρεθεί και η Ατλαντίδα να προσθέσω εγώ ή να το αφήσω να πέσει στις λάσπες;
Τετάρτη, βροχή.
Η Ά(γ)ριελ δεν ήρθε. Κάποιος δημόσιος επιστήμονας πληρώνεται για να ονοματίζει τα σύννεφα και τα ψιλόβροχα και δεν έχει καν ποιητική έμπνευση. Εδώ λίγη πρώιμη μουσική που μπλέκει το κλασικό με την υποτιθέμενη καινοτόμα χρήση υπολογιστών ή αλλιώς κομπιούτερ. Αφήνω αυτά για τους ανέργους ακαδημαϊκούς συνθέτες πειραματικής μουσικής και καλώ τον Αθηναίο εορτάζων. Όταν γνωρίζω κάποιον λίγο καλά κάνω ιδιαίτερες ευχές, μουσικού ή σεξουαλικού περιεχομένου. Αυτός βρίσκεται στη δεύτερη κατηγορία αφού η σχέση του με τη μουσική είναι ίδια με την άρρυθμη γυμναστική. Κι όμως, νιώθω ένα σοκ όταν αντικρούει την ευχή και παρόλα αυτά παινεύει τη συμβία του ότι θα γίνει άμεσα Βάις (vice) στην εταιρεία. Μετά καθώς κάθομαι στη θέση του οδηγού στο παρκαρισμένο αγροτικό όχημα καθώς βρέχει, ακούω τα σχέδια και τις δηλώσεις ότι δεν αξίζει να γίνει κάτι για ένα και δυο χιλιάρικα. Ευκολίες που κληρονομήθηκαν από τέκνα πλουσίων πρωτευουσιάνων. Το 'χω ξαναζήσει ε; Για παράδειγμα σε κάποια δευτερόλεπτα τηλεφωνημάτων γνωστού της άλλης κατηγορίας αντιλαμβάνομαι ότι ο συνομιλητής θέλει να δηλώσει ότι κάνω κάτι λάθος. Τυμβωρύχος κι Ιντιάνα Τζόουνς των χαμηλότερων επινοημένων σημείων μου, ενδιαφέρον; Καθόλου. Δεν προσφέρει τίποτα. Το πρόσφορο του κομπλεξισμού και των καταθλιπτικών ανθρώπων του τίποτα. Ρε, όλοι κουφοί είστε;
Πέμπτη, επαναλήψεις ημερών, ειδήσεων κι αντιδράσεων συνανθρώπων - βρόμικων αερίων συνδικαλιστών.
Τίτλοι, εκτυπωμένοι στις εφημερίδες που δεν κρέμονται άλλο στα περίπτερα, μόνο στέκονται πάνω σε αναποδογυρισμένα τελάρα ελιών. Βρείτε τον πιο φθηνό τρόπο θέρμανσης - Κρας Τεστ! Μυστική κατάθεση ανηλίκου για τον πατέρα και την πρεσβυτέρα. Μια νυμφευμένη με δεύτερο απόγονο βασιλιά χρησιμοποιεί στίχους Ντίνου κι η χώρα μου τσουτσουριάζει. Λίγο ποδόσφαιρο, λίγο πολιτική (ο καθένας παρουσιάζει με τον δικό του τρόπο τα ίδια γεγονότα) και διαμάχη για τους σεισμούς - τις προβλέψεις - τα άστρα και το ξεμάτιασμα που αποδέχεται η εκκλησία που πιο πριν δεν αποδεχόταν τον πατέρα της κιβωτού του Νώε. Σήμερα ας απασχολήσω τ' αυτιά μου - τις αισθήσεις μου - τη ψυχή μου με τους Γάλλους Mahogany Brain.
Η ιδρύτρια της Skims και ο διευθύνων σύμβουλος της Yeezy θα έχουν την κοινή επιμέλεια με «ίση πρόσβαση» στα 4 παιδιά τους – North, 9 ετών, Saint, 6 ετών, Chicago 4 ετών και Psalm 3 – σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα. Ο όρος στο διαζύγιο που έχει καταθέσει η Kim Kardashian επιβάλλει διατροφή για τα παιδιά της 200.000 δολαρίων ενώ ο Kanye West θα πρέπει να καταβάλλει επιπλέον χρήματα για την εκπαίδευσή τους. Ο διακανονισμός σημειώνει επίσης ότι ο 45 χρονος ράπερ θα πρέπει να πληρώνει στην πρώην σύζυγό του διατροφή αξίας άλλα 200.000 δολαρίων τον μήνα για την ίδια. Αυτά είναι deal για πολλές ζωές, για την ακρίβεια για μια Αγία ζωή, στο Βορινό Σικάγο με τον κοντό Ψαλμό!
Παρασκευή, κάτι σαν ήλιος πάνω από νοτισμένες μέρες.
Πρωί ακούω στην τιβί - πάρτε την κάρτα του Σούπερ του Μάρκετ του καλύτερου στο κινητό σας κι έτσι καταργήστε το πλαστικό! Και σκέφτομαι τον χαμό με τις σακούλες που τις πληρώνεις πια, τις πλαστικές τις κάρτες των τραπεζών που τις πληρώνεις πια κι αναρωτιέμαι πότε τα Σούπερ τα Μάρκετ μπήκαν τόσο δυνατά στα πρωινά και μεσημεριανά. Κι εκείνος ο τύπος ο μπασμένος που μιλάει σαν καθυστερημένος πιο μετά και η μαλάκω - η πρόεδρος των μαλάκων - που χαμογελά και κουνιέται όντας το πιο ασέξουαλ πράγμα με πόδια και χέρια έβερ... πωλητές των προϊόντων των Σούπερ των Μάρκετ. Αυτές τις κάρτες με τα δεκάδες χιλιάρικα σε προϊόντα που πληρώνεις 3 και ευρώ το μήνυμα και το τηλέφωνο για να συμμετέχεις, ποιοι ρε κάφροι τα δίνουν; Αν τα δίνουν; Ας κάνω τη λίστα με τους 4 καλύτερους δίσκους του δευτερόλεπτου αυτού που περνάει σαν πρωινός υπόκωφος εξαερισμός.
Δυο 'βδομάδες είναι περίπου το μέγιστο που υπολόγιζα να μείνω εδώ πέρα. Κοντά στους Δελφούς που ο χρησμός μου απέτυχε κι όχι απλά αυτό... δεν ξεκίνησε καν αυτό για το οποίο κατευθυνθήκαμε στον τόπο αυτό. Το ημερολόγιο κλείνει χωρίς κάτι παραπάνω από τις αισθήσεις που αποτυπώθηκαν εδώ.
