☁️

Τα παιδιά μεγαλώνουν σιωπηλά. Όχι με εκείνη την ησυχία του δάσους. Αρνούνται να επικοινωνήσουν. Κρατάνε συλλογές από παιδικές αναμνήσεις. Μαζί με αυτοκινητάκια, κάρτες, καλώδια ή τις πρώτες τους κάλτσες. Στο αυτοκίνητο από τον παιδικό σταθμό μέχρι την αίθουσα δεξιώσεων δεν αλλάζει τίποτα. Ίδιες συζητήσεις, αδιάφορες ανησυχίες. Μία φωτογραφία με μία ατάκα βγαλμένη από την εποχή των πλαστικών λουλουδιών - Πρόσεχε... Για πάντα... Η ζωή... κτλ... Ένα βήμα πίσω, σημαίνει ένα βήμα πίσω. Πολλές φορές από εκεί η άβυσσος δεν απέχει καθόλου. Μια βουτιά, χωρίς τον κίνδυνο της δηλητηριώδους μέδουσας, απλά πτώση, λάμψη, κενό και μετά ότι και πριν, χρόνος χωρίς καταγραφή. Ακόμα κι αυτοί που γράφουν δεν είναι σίγουροι γιατί το κάνουν. Ψάχνουν σκοπό, όπως τότε στις εξετάσεις. Το θέμα είναι αυτό και τώρα κατανοήστε και αναλύστε. Η κασέτα προχωράει με τη βοήθεια του μολυβιού. Και σήμερα είναι και τα δύο αυτά αντικείμενα άχρηστα, πεταμένα στο σεντούκι με τις νεανικές, σκούρες κι ανθεκτικές τρίχες. Το φεγγάρι μεγαλώνει και μετά από λίγο χάνεται. Όχι. Η όραση αυξομειώνεται και η ζωή μετά από λίγο χάθηκε.