εισαγωγή στα πάντα

Ο Μήτσος ήθελε να γίνει μουσικός. Γεννήθηκε το έτος που ο Δαβίδ μετακόμισε στο διχοτομημένο Βερολίνο. Άρχισε ν' ακούει μουσική, άρχισε να μαθαίνει κιθάρα και πλήκτρα και μια μέρα αποφάσισε να μην ξανακουρδίσει τίποτα και τα πούλησε όλα μαζί με δύο πικάπ ΜΚΙΙ και τους δίσκους της σκληρής μουσικής που μάζευε δέκα χρόνια. Πήγε έξω, γύρισε, έβαλε και τα πουκάμισα (όχι λευκά!) κι άρχισε να βγάζει λεφτά ώστε να πάψουν να τον συμβουλεύουν οι τριγύρω. Με τον πρώτο υπολογιστή του, μετά τις πασιέντζες και τους αγώνες ταχύτητας και τα παιχνίδια του 'φτιάξε το δικό σου κόσμο' έφτιαξε κάτι αρχαίους ρυθμούς και του άρεσε αυτό. Ήταν κι η εποχή που αντί για κασέτες έφτιαχνες τα δικά σου ψηφιακά δισκάκια και πάντα του άρεσε να ορνιθοσκαλίζει και να φτιάχνει τίτλους. Όμως βαριόταν τους ντόπιους μουσικούς που κάθε φορά ονει-ρευόντουσαν συνεντεύξεις για το νέο τους πεπαλαιωμένο πόνημα, που δεν ήταν νέο, δεν είχε πόνο κι όμως έμπαινε στις λίστες της λήθης. Κι έτσι άφησε τα καινούργια της περιοχής του αντιλαμβανόμενος την έννοια της pale blue dot που 'λεγε κι ο Carl ο Sagan κι άρχισε να βουτά στο θόρυβο και την ησυχία του περιβάλλοντος, τα δευτερόλεπτα ανάμεσα στα τραγούδια των δίσκων που ποτέ δεν ήταν ίδια και ας είχαν πάντα την ίδια διάρκεια. Έπαψε να αισθάνεται κάπως που δεν ανήκε κάπου. Στερεότυπες αοριστίες. Του άρεσε. Λάτρευε την ελευθερία να φτιάχνει όποτε και ότι. Να κυκλοφορεί με την άνεση του ψηφιακού κόσμου όταν οι άλλοι ακόμα πληρώνανε να βγάλουν βινύλια κι αυτός το ξεπέρασε όταν έπιασε στα χέρια του τα πρώτα lathe cut σε διάφορες ίντσες. Ν' αλλάζει ονόματα, να χάνει τα ίχνη, να τα καλύπτει σαν ένας ινδιάνος που δεν τον ενδιέφερε αν υπάρχουν κάου και μπόιδες ή γερασμένοι τεντιμπόηδες. Κι οι συνέργιες... ναι ήρθαν κι αυτές, πανέμορφες, μελωδίες που χαλούσαν, μ' ανθρώπους απ' όλο τον κόσμο, απ' την Ευρώπη και την Λατινική Αμερική και οι επιμέλειες σε εξαιρετικές συλλογές που αρνιόταν να συμμετέχει σαν μουσικός και οι μουσικές εταιρείες που αυτός έφτιαξε κι έτσι κατάφερε ότι ακριβώς είχε ονειρευτεί, την ηχητική του ελευθερία. Πάει καιρός που ο Μήτσος δεν θέλει να είναι μουσικός. Είναι ένας ηχητικός εργάτης και το κατάλαβε την πρώτη στιγμή που ηχογράφησε με το Panasonic walkman του τα κύματα να σπάνε πάνω στους βράχους μια απόκρυφης παραλίας ελάχιστων μέτρων, κάπου κοντά στη Νέα Φώκαια στα τελειώματα των 80s.

Γώγος και Στελάρας

Ο Ρούλης έχει απασχολήσει αρκετές φορές τη συγγραφική μου ματαιοδοξία. Όχι όμως και το δίδυμο των παιδικών μου χρόνων, ο νάνος λαχειοπώλης και ο τρελός με το ποδήλατο. Αυτοί οι δυο ήταν φίλοι. Ο νάνος ερχόταν και στο μαγαζί με τους καφέδες, ήξερε τον θείο μου και όταν κάποια καλοκαίρια κρατούσα το καφεκοπτείο για να πάνε διακοπές οι γονείς μου με τους θείους μου αυτός περνούσε από 'κει, όχι τόσο συχνά όσο ο ''κατάσκοπος Μαγκούζο'' όπως λέγανε οι φίλοι μου τον μεγάλο αδερφό του θείου και της γιαγιάς μου, αλλά αρκετά συχνά. Τον λέγανε Γιώργο, κι όλοι τον φώναζαν Γώγο, κρατούσε πάντα ένα ξύλινο ραβδί για να φτάνει στα ψηλά, διακόπτες - ράφια κτλ, αλλά τα μικρά παιδιά νομίζαν ότι θα τους χτυπούσε μ' αυτό και τον φοβόντουσαν. Ελάχιστες φορές φώναζε σε κανένα και τα τρόμαζε πιο πολύ για πλάακα ή σαν άμυνα γιατί τα μεγαλύτερα τον κορόιδευαν λιγάκι. Ο Γώγος δεν χαμογελούσε κι απ' όσο θυμάμαι καθόταν μόνος κοντά στο σταθμό των λεωφορείων ή στη πλατεία και στο πάρκο. Προφανώς δεν ζούσε αρκετά πλουσιοπάροχα από τις πωλήσεις λαχείων κι έτσι κοιμόταν στα παγκάκια του νοσοκομείου, στα έλατα κοντά στη μικρή εκκλησία. Επίσης παρόλο που βρισκόταν σε μια φτωχική επαρχία τις δεκαετίες του '70, '80 κι '90 νομίζω δεν έζησε τον κατοπινό ρατσιστικό διαχωρισμό κι εξευτελισμό των ανθρώπων. Έτσι ο Γώγος παρέμεινε ο νάνος - λαχειοπώλης της πόλης και ο καλύτερος φίλος του Στέλιου, ή αλλιώς Στελάρα. Αυτός, πάνω στο ποδήλατό του με τους μεγάλους καθρέφτες, με τις τσέπες ξεχειλισμένες από χαρτομάντηλα και τα λόγια που έφτυνε σχεδόν ακατάλυπτα, περιδιάβαινε στην κεντρική οδό 21η Ιουνίου. Χαρακτηριζόταν άτομο κατάλληλο να φιλοξενηθεί στη ψυχιατρική κλινική της πόλης, οπότε και διέμενε στους θαλάμους, προστατευόμενος από τις καιρικές συνθήκες, το ίδιο διάστημα που ο φίλος του Γώγος κρύωνε στα παγκάκια απέξω. Ο Στελάρας πλήρωνε τη φιλοξενία και τη διατροφή στο νοσοκομείο με τη διασκέδαση που άθελα του κατέληξε να παρέχει στους γιατρούς και τους εργαζόμενους του άσχημου εκείνου μέρους. Έβριζε πολύ και κάθε φορά που κάποιος γιατρός, νοσηλευτής ή τραπεζοκόμα τον άκουγε γελούσε και τον πρότρεπε να συνεχίσει. Μερικοί που ερχόταν από τη γειτονική μεγαλούπολη του έδιναν και κανένα ψιλό. Έτσι κατέληξε μια ατραξιόν της άσχημης επαρχίας ενώ αραία και που φαινόταν να χαλαρώνει στη σκιά των δέντρων μαζί με τον Γώγο. Προφανώς αυτοί ήταν οι πρώτοι γραφικοί χαρακτήρες της πόλης που μεγάλωσα από το δημοτικό και μετά. Ο Ρούλης εμφανίστηκε λίγο αργότερα, όταν τα παιδιά ενοχλούσαν απρόκλητα τους τρελούς κι οι φωνές τους άρχιζαν να ψυχαγωγούν αλλά λιγάκι και να ενοχλούν τους μεγαλύτερους κατοίκους αυτής της προσφυγικής περιοχής. Λίγο, τόσο όσο οι λεγεώνες των αδέσποτων σκυλιών στο μέρος που οι γείτονες έβαζαν νεκρούς αρουραίους στο πατάκι της διπλανής εξώπορτας. Λίγο μετά κατέφθασαν σαν κερασάκια πάνω στο προσφυγικό γλυκό κοπράων η δημιουργική λογιστική, τα αγροτικά πριμ των χορτάτων αγροτών, οι βολευτές των δυο μεγάλων κομμάτων και τα παχυλά γλέντια γάμων και βαφτισιών. Σημείωση: ο Γώγος δεν γελούσε, δεν φώναζε, ο Στελάρας είχε πάντα ένα θλιμμένο ύφος και κατάντησε ο γελοτοποιός των ηλιθίων, κακών και καλοπληρωμένων δημοσίων υπαλλήλων και ψηφοφόρων. Πέθαναν με λίγη χρονική διαφορά.

Χωρίς τις Μύγες πως θα βρεις τις ακαθαρσίες;

Οι γκρι μου κάλτσες, δίπλα μου... Μερικά σαλιγκάρια απ' αυτά τα λεπτά, λευκά της γης αυτοκτονούν παρακάτω απ' τα λασπωμένα παπούτσια μου. Ταλαιπωρημένος. Δεν βρέχει. Το σύννεφο σκόνης απ' την Αφρική με κάνει να θέλω να μεταναστεύσω στην Ισλανδία. Αλλά δεν μ' αφήνω λόγω των παιδιών και των γονιών που 'χω, των γατιών και των χρυσόψαρων που δεν έχω κτλ κτλ... Οι γλάροι μπερδεύονται πιθανών απ' τα φυτοφάρμακα που ψεκάζουν οι χωρικοί ντυμένοι αστροναύτες και ψάχνουν για σκουπίδια, εγώ πιστεύω ότι έχουν καλή όραση ή όσφρηση και γι' αυτό πετάνε έτσι πάνω απ' το χωριό. Αν είχαν μεταμφιεστεί σε γύπες θα ντυνόμουν ο νεκροθάφτης απ' τα Λούκυ Λουκ. Βαρέθηκα τους ανθρώπους που μόνο ζητάνε και δεν είναι πολιτικά και κοινωνικά διεθνοποιημένοι στα ζητήματα του σύγχρονου πολέμου. Αντιθέτως έχουν άποψη για κάθε Ρούλα και Μπάμπη, δύο εθνικά ονόματα που καθόλου τυχαία δεν βρίσκονται στην επικαιρότητα. Τι κρίμα που δεν λιώνουν τα έθνη από βιτριόλι. Έγκλημα πάθους κι όχι λάθους θα ήταν, όπως τότε με τον παπά και την καθαρίστρια και το καθημερινό μοντέλο που δεν διέγραψε τον Νώντα και νιώθω να 'χω σταματήσει στη Λωρίδα Έκτακτης Ανάγκης, λίγο πριν απ' το χώρο στάθμευσης κι η Άρτεμη με μαρμάρωσε πριν προλάβω ν' ανακουφιστώ. Η μόνη μου ευθύνη είναι να κρατώ τα πόδια μου ζεστά κι ας φυσάει κι ας σκορπίζει τα σήματα του λευκού καπνού. 

(Μεγαπλάτανος, 3η μέρα κλαδέματος - όχι του παραδοσιακού κι ΕλληνΟρθόδοξου ποδοσφαιρικού αλλά τ' άλλου του γνήσιου γεωργικού).

...ξεκούρδισα τη φυσαρμόνικα για να μπορώ να συνεννοηθώ με τις δεκαοχτούρες,

δεν υπάρχουν οδηγίες για το πως να συμπεριφερθείς μετά το πέρας της οικογενειακής θαλπωρής,

παίρνουν κεφάλια - όχι αστεία - κι άντε εσύ να γεμίσεις το ποτήρι αγιασμένο σιτάρι χωρίς δάχτυλα...

καθημερινότητα

Ο θειός μου σκότωσε κατά λάθος έναν άσχετο απ' άλλο χωριό. Είχε πάει για κυνήγι. Ένας βάτραχος ξεπετάχτηκε μπροστά του και εκ παραδρομής σημείωσε ισοπαλία και έβαλε στο ταψί πατάτες με καρότα. Τελικά τ' αγριογούρουνα έφυγαν κοπαδιαστά αφού πρώτα έσκαψαν, λίπαναν κι έψαξαν για καλύτερο σήμα στο διπλανό χωράφι. Οι εκθέσεις ελέγχου που συντάχθηκαν από τα αρμόδια όργανα κατόπιν ειδοποίησης αλλά και βοήθειας εξ ουρανού, κρίνουν ότι καμία διάταξη τυπικού νόμου δεν είναι  αντισυνταγματική ή αντίθετη με τον κοινό νου, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου ή απλής κραυγής.

Στη συνέχεια ή νωρίτερα περπάτησα στους δρόμους της μεγαλούτσικης πόλης. Πρωί. Φορτηγά να ξεφορτώνουν, σκυλάκια να σέρνουν με βαρεμάρα τους ιδιοκτήτες τους, σκυλίσια σκατά σε πλαστικές σακουλίτσες - αυτές που παίρνουν κρυφά από τη μαναβική στα σούπερ μάρκετ - σκυλίσιες φάτσες χωρίς κανένα ενδιαφέρον να σε κοιτάνε κατάματα. Πάλι τα δίποδα κυβερνάνε. Λίγο κρύο, τόσο όσο να κρατήσει τους περισσότερους μέσα. Μερικοί εργάζονται για να πληρώσουν τη θέση στάθμευσης, τα άχρηστα ψώνια, την έξοδο του Σαββάτου, τις παραγγελίες γρήγορου φαγητού. Μέσα, ειδικά το πρωί που ο ήλιος είναι έξω. Εμείς κι εσείς, όλοι μέσα.

21/3/22

Επισκέπτομαι συχνά το παρελθόν μου. Φαντάζομαι ότι ξέρουμε όλοι αυτά που γράφουν εκείνοι οι ψυχολόγοι στις σελίδες που ξεδιάντροπα πετάγονται μπροστά στα μάτια μας, εκεί που άλλοτε γυμνά σώματα μας προκαλούσαν να πάρουμε τηλέφωνο και τη θέση τους θα πάρουν άλλα νούμερα για ασφάλεια στα γεράματα κ.ο.κ. Όμως ο Ρούλης γκρίζαρε. Είναι αλήθεια ότι έχω πάνω από δυο χρόνια να τον δω να σέρνει το πλαστικό αυτοκινητάκι. Θυμάμαι πάλι πέρυσι το καλοκαίρι τις φωνές του όταν τα βλαμμένα τον ενοχλούσαν. Αν αυτός γίνεται γκρι, κάτι σαν τον μάγο του χοντρότομου μύθου τότε κι  η πόλη ολάκερη πήρε και γερνάει. Ο Ρούλης είναι η πυξίδα αυτής της γενιάς. Όπως παλιότερα ήταν ο νάνος που πουλούσε λαχεία κι είχε ένα ξύλο σαν μπαστούνι προφήτη κι ο φίλος του που συνέχεια μάλωναν, εκείνος με τις τσέπες γεμάτες χαρτομάντιλα σε μπάλες και το ποδήλατο με τους μεγάλους καθρέφτες. Η ιστορία αυτού του σιχαμερού τόπου λέει ότι ο ένας θεωρούνταν άρρωστος και κοιμόταν στο νοσοκομείο της πόλης, οπότε νυχθημερόν οι δημόσιοι υπάλληλοι διασκέδαζαν με τις βρισιές του κι ο άλλος την έβγαζε απέξω στα παγκάκια γιατί ήταν υγιής. Δεν κατάλαβα πότε εξαφανίστηκαν. Ήμουν μικρότερος και δεν το παρακολούθησα να συμβαίνει. Αυτή τη φορά το έζησα. Επιθυμώ να επιλέγω τις επισκέψεις μου.

6/5/22

Συνάντηση Εβδόμη - Αίθρα μια γλυκούλα κατσικούλα και το ιδιαίτερο χαρούμενο κακό

Κάποια άνοιξη. Μια νύχτα μπροστά στο τζάκι με την τηλεόραση κλειστή. Οι ειδήσεις έχουν κατακλύσει σαν υδρατμοί από καυτό μοναχικό μπάνιο το καθιστικό. Η Αίθρα δεν είναι και τόσο σίγουρη αν θα καταφέρει να μιλήσει για ότι συμβαίνει στο σχολείο. Μπορεί να φταίει που δεν βλέπει και συχνά τη μητέρα. Εκείνη κατάγεται από αστική οικογένεια που ήταν ιδιοκτήτρια κτημάτων και ορυχείων κάρβουνου τα χρόνια της Χούντας. Η μητέρα είναι πολύ επιτυχημένη στην εργασία της κι από τότε που χρειάστηκαν να μείνουν όλοι μαζί στο σπίτι εκείνη νοίκιασε ένα χώρο με γραφείο και πολύ γρήγορο ίντερνετ και περνάει εκεί τον περισσότερο χρόνο της. Ο πατέρας νευρίασε όταν κατάλαβε ότι εκείνη έχει πιο σημαντική δουλειά απ' τον ίδιο, δημόσιος υπάλληλος στο επαρχιακό τελωνείο, οπότε και το έριξε στο ηλεκτρονικό στοίχημα Κινέζικων αθλημάτων, στην κατασκευή ορειχάλκινων κουδουνιών για πρόβατα και στο ΚΙΝΟ. 

Σήμερα κι αν ήταν δύσκολη η μέρα. Τα παιδιά συνέχισαν το προηγούμενο διαδικτυακό τους παιχνίδι. Τι κι αν τους είχαν κάνει παρατήρηση ότι ο τίτλος ''Η Αίθρα η κατσίκα'' δεν είναι και τόσο συνετός. Έχει λίγο καιρό που την ενοχλεί όλο αυτό. Το παρουσιαστικό της δεν την απασχολούσε ποτέ πριν πάει σχολείο. Στο νηπιαγωγείο ήταν όλα τα παιδιά ίσα, ή σχεδόν ίσα, ή κανείς τους δεν καταλάβαινε την ανισότητα εκείνα τα χρόνια. Στο δημοτικό ξεκίνησε όμως να ξεχωρίζει. Μπορεί να έφταιγαν τα πεταχτά της δόντια ή το σωματότυπο, έλεγε η ψυχίατρος σιγανά όμως η πόρτα δεν είχε καλή ηχομόνωση. Αυτή ήξερε ότι έφταιγε αυτό το όνομα. Η αθλιότητα πίσω από τα πέντε γράμματα - Αίθρα! Γιατί; Απάντηση μπορούσε να δώσει μόνο η καταξιωμένη βουλεύτρια, κυβεύτρια κι ανόθευτη θιασάρχης που σημείωσε στο περιθώριο για την περίπτωση τούτη: ''σε κάποιο βαθμό Φαρενάιτ, τα επίθετα των γυναικείων καταπιεσμένων ανηλίκων αντικατοπτρίζουν την πολιτιστική και κοινωνική θέση των γυναικών στον Υπερβατικό Κόσμο του Τίποτα'', φυσικά της είχε διαφύγει ότι το επίθετο της μικρής Αίθρα δεν ήταν άλλο απ' το Ενχεντουαννοπούλου.

Τα βράδια της Δευτέρας Δημοτικού έκανε προσευχές στον καλό θεούλη για ν' αλλάξει το όνομα της. Έγραψε εκθέσεις σαν μικροί χρυσοποίκιλτοι τόμοι γεμάτοι ποιήματα που κλίνουν προς την ευαισθησία του λυκόφωτος και του ρομαντισμού. Απ' τον Άγιο Βασίλη είχε ζητήσει 2 Χριστούγεννα σερί ένα άλλο όνομα. Έφτυνε κάτω στα πατουσάκια των γατών της γειτονιάς για καλή τύχη. Στους γονείς της μπροστά έκλαιγε και χτυπιόταν μέχρι που άρχισαν να της ρίχνουν ειδικές ηρεμιστικές σταγόνες γι' ανήλικους στο γάλα της. Το καλοκαίρι της Τρίτης Δημοτικού τους καλέσανε να έρθουν να την πάρουν απ' την καλοκαιρινή κατασκήνωση γιατί δεν έβγαινε απ' τη σκηνή να παίξει με τ' άλλα παιδάκια. Ένα χρόνο μετά η Αίθρα έπαψε να μιλάει. Έτσι αρχίσανε οι θεραπείες, οι εκκλησιασμοί - εξορκισμοί αλλά και οι υπερωρίες της μητέρας με πρόφαση τα πρόσθετα υγειονομικά έξοδα. Μερικοί λευκοί νάνοι βολοδέρναν κάθε σούρουπο για περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια αλλά δεν έγιναν αντιληπτοί απ' τους ευσυνείδητους και καλόπιστους γονείς. 

Στα πρώτα χρόνια του εγκλεισμού λόγω κορονοϊού οι γονείς της, οι γιατροί της και όλος ο περίγυρος έστησε διαδικτυακό τρικούβερτο γλέντι. Επιτέλους θα έμενε όλη μέρα κλεισμένη στο δωμάτιο της και δεν θα φοβόντουσαν ότι θα χτυπήσει το τηλέφωνο για να πάνε να τη μαζέψουν. Ο πατέρας από τη χαρά του αγόρασε ένα δοχείο ούρησης σε εσωτερικούς χώρους για ενήλικες και της το τύλιξε με χριστουγεννιάτικο χαρτί που είχε περισσέψει. Πλησίαζε Πάσχα. Δεν χρειαζόταν να πάνε στην εκκλησία, στο σχολείο να πάρουν βαθμούς, στο χωριό της μητέρας με τα πεθερικά που μυρίζανε κατσικίσια προϊόντα και συζητάνε για το ΠΑΣΟΚ, τίποτα δεν χρειαζόταν να κάνουν. Παρήγγειλαν μόνο μερικά γραμμάρια κόκα έτσι για το καλό και για να ντύσουν μ' εμπριμέ μαγιό τους νεκρούς προγόνους. Μέσα στη σπιτική θαλπωρή δεν φοβάται κανείς τον λανθασμένο τονισμό λέξεων που παρατηρείται σε τηλεπαιχνίδια γνώσεων και πασαρέλας.

Το κορίτσι είχε αρχίσει να σχηματίζεται σαν προσωπικότητα καθώς και σαν γυναίκα. Στους πρώτους λογαριασμούς κοινωνικών δικτύων που άνοιξε φυσικά και χρησιμοποιούσε άλλο όνομα. Δεχόταν πολλά μηνύματα από άντρες κάθε ηλικίας. Όταν οι σχέσεις τους προχωρούσαν από τις φωτογραφίες στα φωνητικά μηνύματα η Αίθρα σταματούσε και όλοι την περνούσαν για Αλβανή ή Σύρια ή γενικά κάποια που θα έκανε τα πάντα για τα λεφτά και σίγουρα δεν ξέρει τη γλώσσα της χώρας που τη φιλοξενεί. Την αποκαλούσαν άτιμη και οι ίδιοι δηλώνανε θύματα, ένα σόου μπλαζέ δίποδων κτηνών. Κάποιος επικαλέστηκε ότι τα χαρακτηριστικά της του θύμιζαν μια φυλή Ινδιάνων και γι' αυτό ήπιε κι αυτή το αμίλητο νερό. Έτσι διέγραψε όλους τους λογαριασμούς της και πέταξε το κινητό στη χέστρα. Η μητέρα δεν το είδε κι ο πατέρας νόμιζε ότι ήταν απ' τους από πάνω κι όλο το βράδυ παραμιλούσε με βορειοελλαδίτικες βρισιές, ροχάλιζε κι αμολούσε πορδές λόγω της μεσημεριανής κακό-μαγειρεμένης φασολάδας.

Τότε αποφάσισε να βρει την πηγή αυτού του κακού. Σίγουρα θα ήταν κάποια γιαγιά ή καμιά μακρινή θεία που πλήρωσε στους γονείς της για να ακούσει αυτό το φαιδρό όνομα. Για να βασανίσει μια αθώα παιδική ψυχή που απ' τα δέκα της θα αποκτούσε το παρατσούκλι ''Η κατσίκα''. Ένα κορίτσι που στην Πέμπτη Δημοτικού κατάλαβε την αβεβαιότητα του μέλλοντος της και ξεκίνησε τη συγγραφή πειραματικών θεατρικών έργων πάνω στο παράλογο. Λίγο μετά βιάστηκε για πρώτη και τελευταία φορά απ' τη θεία της, αδερφή της πάντα απούσας αλλά με επιτυχημένη σταδιοδρομία μητέρας, που είχε έρθει να ''βοηθήσει'' και ο πατέρας δεν την ικανοποίησε γιατί είχε βαρυστομαχιάσει. Το πιθάρι της εισόδου με το φανάρι καθώς και ο συσκευαστής κονσερβών μέχρι 150 γραμμάρια δεν μετακινήθηκαν ούτε χιλιοστό ή ίντσα αριστερότερα. Σε αυτά τα επίγεια σώματα δεν συμβαίνουν πυρηνικές αντιδράσεις, ούτε άλλη καμία διαδικασία που να παράγει συναισθήματα. Για τον λόγο αυτό, όλα τα παραχθέντα μέχρι τώρα τέτοια γήινα πτώματα, εκπέμπουν άφθονο ορατό φως λόγω της νοητικής τους κενότητας, ενώ το ύψος (πραγματικό κι ηθικό) τους κατατάσσει στην κατηγορία νάνων.

Εκείνο το Σάββατο άφησε ένα πρωτότυπο σημείωμα πάνω στο καλά στρωμένο κρεβάτι της: ''Είστε άχρηστοι γονείς, σκατάνθρωποι και σας ενδιαφέρουν μόνο τα λεφτά και τα ψεύτικα προφίλ σας. Ο κωδικός μου στο Τικ-Τοκ είναι ''mammy_I_piss_U'' και ο αδερφός του πατέρα με κοιτάει πολύ περίεργα όταν τον καλείτε για καφέ κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκκλησιαστικής λειτουργίας κάθε Κυριακή πρωί.'' Έφυγε. Κοίταξε για λίγο πίσω απ' τον ώμο της. Δεν είχε κανένα σημάδι πιτυρίδας. Το Pantene είχε τελικά κάνει καλή δουλειά. Όσα χρόνια κι αν λουζόταν με τ' άλλο το μπλε δεν είδε! Κάτω απ' το μαξιλάρι του πατέρα άφησε ένα μικρό τυπωμένο μήνυμα αγάπης: ''Αντρειωμένε μην ανοίξεις τον μακρουλό λαιμό του ασκού σου, πριν να φτάσεις γυμνός μπροστά στην Ειδική Επιτροπή Δεοντολογίας Δημοσίων Ψηφοφόρων που λειτουργεί στο Υπουργείο Διοικητικής Ανισότητας και Έλλειψης Αιδούς στην Ελευσίνα'' κι έφτυσε μια πολυκαιρισμένη καραμέλα με άρωμα διάρροιας στο προσκεφάλι της μητερούλας.

Γέμισε την τσάντα της με τ' απαραίτητα απ' το προηγούμενο βράδυ. Χαρτομάντιλα, μερικά φύλλα σπανάκι και σκληρές κάρτες με τα πιο συνήθη ερωτήματα όπως: "Είναι κανείς διαθέσιμος για συνομιλία;" και το κλασικό: "Έχω μια ερώτηση. Μπορείτε να με βοηθήσετε;". Δεν είχε μιλήσει τέσσερα χρόνια τώρα αλλά μόλις έβρισκε την υπαίτιο θα τα θυμόταν όλα αμέσως. Έξυσε τη μύτη της, κούνησε το δεξί πόδι ανάποδα απ' τους δείκτες του ρολογιού, θυμήθηκε ποιος κέρδισε στη Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ και τον αόμματο φαροφύλακα που της χάιδευε ανιδιοτελώς τα μπουτάκια όταν ήταν ακόμα πιο μικρή απ' τα κύματα στα βράχια μια καλοκαιρινή νυχτιά κι έφυγε με το πρώτο λεωφορείο προς γνωστή κατεύθυνση. Σ' εκείνη την εκδρομή είχε ακούσει πρώτη φορά για μια αρχιέρεια που ήταν το ποιητικό κόσμημα της εποχής με τ' (α)πιθανό όνομα Αίθρα!

Κάθισαν δίπλα η μία στην άλλη. Η ποιήτρια αγκάλιασε το κορίτσι. Το κορίτσι κούρνιασε στην αγκαλιά της ποιήτριας. Μακριά από διορισμούς και ροζ πανσελήνους οι δυο γυναίκες ανοίξανε τα κρίματα τους, γύμνωσαν τα κορμιά που ταλαιπώρησαν άνθρωποι ανίκανοι για σκέψη κι έτσι σαν ώριμο αβοκάντο που αλείφεται σε νησιώτικο παξιμάδι έμειναν ν' ακουμπούν στο σήμερα τους που απομακρυνόταν απ' το σήμερα των άλλων. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο βασιλικό κοιμητήριο των ετών 2250 με 2285 δεν ανοίχτηκαν παρά με το πέρας της εκατονταετηρίδας και της επετείου μουμιοποίησις της πορφυρένιας Ινάννα. Μαζί συνέθεσαν ύμνους που δεν διασώθηκαν. Κατάρες που δεν κράτησαν περισσότερο απ' το ψήσιμο που θέλει το κέικ καρότο. Κάτω απ' τα φουστάνια τους κρύφτηκαν όλοι οι εμετικοί καπιταλιστές που σκέπασαν με τις μύξες τους τα όνειρα των παιδιών. Τότε τους κατούρησαν και πλανήθηκαν εις τους ουρανούς άλλων πλανητών, νεφελωμάτων και παριζιάνικων οικουμενικών κυβερνήσεων.

Η μικρή Αίθρα δεν χάρηκε τα παιδικά της χρόνια. Οι γονείς της μικρής Αίθρα χάρηκαν τα λεφτά και τη δόξα απ' τις εργασίες τους. Η μητέρα της μικρής Αίθρα ήταν απούσα απ' το σπίτι κι έφτασε μέχρι τη θέση της προϊσταμένης σε ιδιωτική επιχείρηση με μικτό μηνιαίο μισθό 2.500€ διοικώντας ένα ανδροκρατούμενο τμήμα. Ο πατέρας της μικρής Αίθρα ήταν απών κι απ' την εργασία κι απ' το σπίτι, έφτασε μέχρι το βαθμό Δ' στην κατηγορία ΥΕ του Ελληνικού Δημοσίου με μικτή μηναία πρόωρη σύνταξη (λόγω προβλήματος υγείας ανήλικου και κακοποιημένου τέκνου) 3.256,78€ χωρίς ποτέ του να 'χει προσφέρει κάτι εκτός από αμφιλεγόμενες στοιχηματικές προβλέψεις. Κανείς εκ των δύο γονέων δεν κατάφερε να ερμηνεύσει το επιτυχημένο αμερικανικό παραδοσιακό "I wanna go on with our next one myself" όταν τους ζητήθηκε τηλεφωνικά από μελλοντικό ιστορικό μελετητή.

Η μικρή Αίθρα γνώρισε την κακία των συνανθρώπων από πολύ πολύ μικρή ηλικία. Λόγω του ονόματος της δεν έκανε φιλίες ενώ κακοποιήθηκε σωματικά και ψυχολογικά τη στιγμή που οι συνομήλικοι της αποφάσιζαν για εξομοιωτή θύρας και μπλούτουθ σύζευξη κινητού με λάπτοπ. Η παιδοψυχολόγος που ασχολήθηκε με τη μικρή Αίθρα χρέωνε 120€ (με απόδειξη) την ώρα (των 45 λεπτών). Η παιδοψυχολόγος της μικρής Αίθρα καρπώθηκε συνολικά 21.500€ (με απόδειξη) και δώρα αξίας 4.500€ χωρίς να προσφέρει τίποτα ουσιαστικό στη μικρή Αίθρα. Σύμφωνα με ένα σύγχρονο παραφρασμένο Αισώπειο μύθο στην τελευταία συνεδρία η παιδοψυχολόγος (που είχε πια και PhD τίτλο στη Φιλοσοφία της Ψυχολογίας για ανηλίκους κι άλλους) συνέταξε την ιατρική συνταγή για μια αλοιφή από πνευμόνι κατσίκας που θα έπρεπε να αλείψει στις πληγές της η παθούσα. Και έτσι έγινε και μερικοί συνέχισαν τη ζωή τους. Η παιδοψυχολόγος της μικρής Αίθρα έκανε έρωτα τόσο με τον (Κυριακάτικο) θείο από τη μεριά του πατέρα που συνόδευσε μια φορά τη μικρή Αίθρα σε συνεδρία γιατί η μητέρα είχε μίτινγκ κι ο πατέρας κακή μέρα, όσο και με την θεία απ' τη μεριά της μητέρας μια κάποια άλλη φορά.

Η μικρή Αίθρα μεγάλωσε και τα ξεπέρασε όλα όταν πέρασε για τελευταία φορά το κατώφλι κι άφησε τη θαλπωρή του πατρικού - μητρικού σπιτικού της. Μάλιστα, η μικρή Αίθρα απόκτησε μία γλυκούλα ψηφιακή κατσικούλα όταν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει πάλι σμαρτφόουν για να φορτώσει το υγειονομικό πιστοποιητικό της και να εισπράξει το εφάπαξ επίδομα των 502€ ως βραβείο σύνταξης αλλά και μελέτης της Γεωλογικής και Υδροτεχνικής Καταλληλότητας του Υφιστάμενου Κοιμητηρίου Εικοστού Πρώτου Αιώνα της Κοινότητας Πεύκων. Κατόπιν δήλωσε συμμετοχή σε τηλεπαιχνίδι με έπαθλο μόνιμο μηνιαίο επίδομα 210€ και κέρδισε. Τελικά, η μικρή Αίθρα μεγάλωσε, όμως δεν μίλησε ποτέ για τίποτα. Η μικρή Αίθρα σταμάτησε να μιλάει όταν ήταν μικρή. Εσύ μη σταματάς. Η μικρή Αίθρα ήταν μόνη. Εσύ δεν είσαι. Εξυψώσου. Μεγάλωσε. Ή μείνε καλύτερα για πάντα η μικρή Αίθρα που μίλησε κι άφησε τους λευκούς νάνους να ψάχνουν άλλη Χιονάτη κι άλλα πτώματα κάτω απ' το μασίφ ξύλινο εκπτωτικό κρεβάτι.

 

 

(Μεγαπλάτανος, Άνοιξη - 18 Φεβρουαρίου 2022, απόγευμα)

Η κατεστραμμένη εικόνα

Τσουπ και τσουπ σηκώθηκε. Μαύρη νύχτα ξεπετιόταν απ' τα κλειστά παραθυρόφυλλα, εκεί που κάτι ήταν λίγο στραβό κι ανασηκωμένο ξεκινούσε το σκούρο να διακρίνεται. Έπιασε κατευθείαν τις βελόνες, εκείνες τις χοντρές που δεν έχουν κεφάλι. Τις έπιασε πριν βάλει καν τις παντόφλες της. Η κλωστή που ήταν περασμένη είχε χρώμα καφετί. Από τις φλούδες του κορμού των δέντρων. Ξεκίνησε με ταχύτητα. Δεν άνοιξε το φωτιστικό. Δεν πήγε στην τουαλέτα. Δεν έκλεισε το ξυπνητήρι που θα ενεργοποιόταν μετά από ώρες. Συνέχισε με μεγαλύτερη ταχύτητα. Το πλεκτό έδενε το σώμα της. Αρχικά στα πόδια γιατί κρύωνε. Τα δάχτυλα, τους αστραγάλους, χωρίς κάλτσες, να ακουμπάνε λίγο πάνω στα σιδερένια στηρίγματα του κρεβατιού. Κι όπως ήταν καθισμένη άρχιζε να ανεβαίνει στα μπούτια, στη μέση, στην κοιλιά μέχρι κάτω απ' το στήθος. Δεν σταμάτησε στιγμή. Αν είχε τη δυνατότητα να σηκωθεί θα καταλάβαινε ότι ξημέρωσε. Στον χειμώνα αυτό σημαίνει ότι είχε ήδη αργήσει στη δουλειά της. Η αφεντικίνα θα ξερογλειφόταν που της έδωσε την ευκαιρία να την κατσαδιάσει. Χαμογέλασε. Είχε ξεπεράσει τα λοφάκια του στήθους της και έφτανε στον λαιμό. Η κλωστή, η μία μετά την άλλη, οι κλωστές... την έδεναν με το ξύλινο πάτωμα. Δεν κρύωνε πια. Δεν άφησε χώρο ούτε για τα μάτια, ούτε για το στόμα, τίποτα. Είχε πλέξει μόνη της, γρήγορα και συνετά το κουκούλι της, τον μικρό της κόσμο κι αισθανόταν μια τέτοια ζεστασιά, σαν να είχε μόλις τελειώσει τη σύνθεση ''L'Image Éconduite'', πρώτη και δεύτερη πλευρά μαζί, ο Philippe Mion. Δεν της έφυγε ούτε μια ηλεκτροακουστική θηλιά.

Ημερήσια Κατάσταση (αντί ημερολογίου) 1_2.22_ι'Α

Η μέρα και η σελίδα ξεκινάει με τον δίσκο του Miles Davis ''Bitches Brew''. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω διάφορα πράγματα... Α. Γιατί να έχω τόσες κόπιες απ΄ αυτό το πράμα; Β. Πως είναι δυνατόν αυτή η μουσική για ασανσέρ που εκτείνεται σε τέσσερις πλευρές στην πρώτη έκδοση και σε πολλές ώρες στο κουτί που αγόρασα πριν καμιά πενταετία να έχει τέτοιο κοινωνικό-μουσικό στάτους; Πόσοι είναι αυτοί που άκουσαν το δίσκο αμερόληπτα κι όχι επειδή τον είδαν σε κάποια λίστα; Γ. Νύσταξα κι είναι ρε νωρίς ακόμα. Δ. Κι αφού είναι τόσο ουάου! ή καλύτερα ΟΥΑΟΥ! γιατί κανείς δεν αγοράζει μια από αυτές τις πολλές κόπιες που 'χω βγάλει για πούλημα; Ε. Γιατί να τις έχω όλες αυτές όμως... 

Αναπάντητα ερωτήματα. Σαν τα διαστημικά σκουπίδια. Πιθανολογώ ότι αυτός είναι ο λόγος που δεν πάνε άλλο οι άνθρωποι (οι Αμερικάνοι Άνθρωποι, γνωστοί ως Α.Α.) στη Σελήνη. Γιατί έχει πολύ θόρυβο εκεί πάνω. Θόρυβο από τη συνάθροιση των τεράστιων αλλά και μικρότερων (το ίδιο επικίνδυνων) τσίγκινων κατασκευών. Το μάτριξ θα διεξαχθεί εδώ κάτω. Γρρρρ... τώρα;

Πριν κάποιο διάστημα ένα ηλεκτρονικό περιοδικό έκανε άρθρο για τους υπερεκτιμημένους δίσκους ever και whatever. Που να το 'ξερα τότε ότι θα έβρισκα κάτι πιο ταιριαστό απ' το ''Sergent Pepper's Lonely Hearts Club Band'' (λες να φταίει που αντί να τον ακούω τον αγόραζα τόσα χρόνια;). Αν και θυμάμαι να δέχομαι κάτι μηνύματα φίλων του τύπου ''Ε, όχι ρε... Αυτό είναι δισκάρα!''. Λέει ποιος; Τελικά για να μην σου την πουν πρέπει από πριν να κάνεις αναζήτηση τι έχει καταγραφεί σε τέτοιες λίστες ώστε να μην πρωτοτυπήσεις. Κι έτσι φτάνουμε στην επανάληψη που φυσικά είναι η μητέρα αυτού του μπάσταρδου που ονομάζουν ΜΑΘΗΣΗ. Μάλιστα...

Πως να συνεχίσει η μέρα αν ξεκινάει έτσι... Κοιτάω δεξιά... κοιτάω κι αριστερά... τίποτα. Ξαφνικά καταλαβαίνω ότι δεν βλέπω ίσια μπροστά μου. Κλασικό... Αυτή με χαιρετούσε με το πόδι της, ροζ κάλτσα, το ένα πάνω στ' άλλο, ξαπλωμένη και το λάπτοπ στην αγκαλιά της σαν μικρό πιστό σκυλάκι, μαθημένο να μη γαυγίζει, να μη λερώνει, να μπαίνει στην τσέπη του βίνταζ σακακιού κάθε δώδεκα ώρες. Τεχνητό φως, πολύ καλύτερο από κάποιο τεχνητό μέλος. Σε λίγο θα πρέπει να δοθεί η μάχη του μεσημεριανού. Πεινάς; Μπα. Πεινάς; Ε, όχι. ΠΕΙΝΑΣ; Εντάξει πάω να μαγειρέψω.

Τι ώρα είχε πάει; Ρωτάω γιατί τότε εγώ ξαφνικά προσπαθούσα να φτάσω το ποτήρι με το λειψό κόκκινο κρασί, τίποτα ιδιαίτερο, φθηνή μάρκα από κάβα έτσι ώστε να πιστεύω ότι καταπίνω ποιότητα. Τελικά νύχτωσε και ο καθένας κοιμήθηκε στην πλευρά του δίχως παρατράγουδα, παλιά εκπομπή αιώνιας ηλιθιότητας ήταν αυτή. Δεν θυμάμαι αν μετά τον Miles Davis κατάφερα να βάλω κάποιον άλλο δίσκο. Ίσως έβαλα τους Jefferson Airplane. Εδώ θα μπορούσα ν' αναφέρω κάποιο πολύ ψαγμένο συγκρότημα και να θέσω τον κόσμο σε πορεία αναζήτησης του επόμενου κρυμμένου θησαυρού. Αφήνω αυτή τη δουλειά για τα παιδιά του Μαυρογένη που αναγνώρισε το Τζόνι το Ντεπ.

Η Μαύρη Ντάλια

Η Elizabeth Ann Short (γεννήθηκε στις 29 Ιουλίου του 1924 και πέθανε γύρω στις 15 Ιανουαρίου του 1947), έγινε γνωστή μεταθανάτια ως Η Μαύρη Ντάλια. Ήταν μια 22χρονη Αμερικανίδα με ύψος 1μ και 65εκ, βάρος 52 κιλά, καστανά μαλλιά και ανοιχτά μπλε μάτια που βρέθηκε βάναυσα δολοφονημένη και ακρωτηριασμένη σε ένα πάρκο (Leimert Park) του Λος Άντζελες στις 15 Ιανουαρίου 1947. Η υπόθεσή της έλαβε μεγάλη δημοσιότητα λόγω της φρικιαστικής φύσης του εγκλήματος, που περιελάμβανε το διχοτομημένο πτώμα της και την θεατρική τοποθέτηση των κομματιών του.

Γεννημένη στη Βοστώνη, η Elizabeth πέρασε τα πρώτα της χρόνια στη Φλόριντα πριν μετακομίσει στην Καλιφόρνια, όπου ζούσε ο πατέρας της. Η Elizabeth ήταν μια επίδοξη ηθοποιός, αν και δεν είχε καμία γνωστή υποκριτική παράσταση ή άλλη θεατρική δουλειά κατά τη διάρκεια του χρόνου παραμονής της στο Λος Άντζελες. Τελικά θα αποκτούσε το τιμητικό παρατσούκλι της Μαύρης Ντάλιας μετά θάνατον, καθώς οι εφημερίδες της εποχής συχνά βάφτιζαν τα ιδιαίτερα τρελά εγκλήματα. Ο όρος μπορεί ακόμα να προήλθε από ένα φιλμ νουάρ και μυστήριας δολοφονίας, Η Μπλε Ντάλια, που κυκλοφόρησε το 1946. Το πιθανότερο όμως είναι ότι κατασκευάστηκε μετά από μαρτυρίες για την τελευταία φορά που εθεάθη και φορούσε εφαρμοστή μαύρη φούστα, μαύρο σακάκι και διαφανή μπλούζα από μέσα. Μετά την ανακάλυψη του σώματός της, το Αστυνομικό Τμήμα του Λος Άντζελες (LAPD) ξεκίνησε μια εκτεταμένη έρευνα που οδήγησε περισσότερους από 150 υπόπτους σε συνεχείς ανακρίσεις και προσαγωγές, αλλά δεν έδωσε καμία σύλληψη και κανένα αποτέλεσμα στη διαλεύκανση της υπόθεσης.

Η ανεξιχνίαστη δολοφονία της Elizabeth και οι λεπτομέρειες γύρω από αυτήν καθώς και η συνεχής αναφορά από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας της εποχής, δημιούργησαν διάφορες θεωρίες και πολλές δημόσιες εικασίες. Η ζωή και ο θάνατός της έχουν αποτελέσει τη βάση πολλών βιβλίων και ταινιών και η δολοφονία της αναφέρεται συχνά ως μία από τις πιο διάσημες ανεξιχνίαστες δολοφονίες στην αμερικανική ιστορία και είναι μία από τις παλαιότερες ανεξιχνίαστες υποθέσεις στην κομητεία του Λος Άντζελες. Έχει επίσης πιστωθεί από τους ιστορικούς ως ένα από τα πρώτα μεγάλα εγκλήματα στην Αμερική μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που προσέλκυσε την προσοχή όλης της χώρας.

Για να γυρίσουμε λιγάκι πίσω...

Στις 10 το πρωί της 15ης Ιανουαρίου 1947, μια μητέρα που έβγαλε την τρίχρονη κόρη της βόλτα κοντά σε ένα πάρκο του Λος Άντζελες έπεσε πάνω σε ένα φρικιαστικό θέαμα: το σώμα μιας νεαρής γυμνής γυναίκας κομμένο στη μέση. Τόσο σουρεαλιστική ήταν η σκηνή που η γυναίκα που ανακάλυψε το πτώμα, η Μπέτι Μπέρσινγκερ, αρχικά νόμιζε ότι είχε συναντήσει μια σπασμένη ψεύτικη κούκλα - μανεκέν. Ήταν τέτοια η πόζα του νεκρού σώματος που η πρώτη ματιά της μητέρας με το παιδί δεν ήταν αρκετή για να συλλάβει την πραγματικότητα.

Λίγα μόνο μέτρα μακριά από το πεζοδρόμιο έστεκε η νεκρή Elizabeth. Το σώμα της είχε στραγγίξει εντελώς από το αίμα κι έπειτα είχε επιμελώς πλυθεί. Δεν υπήρχε ούτε μια σταγόνα αίματος στο χορτάρι και τριγύρω. Άρα η γυναίκα είχε σκοτωθεί αλλού και μεταφέρθηκε τεμαχισμένη σ' εκείνο το σημείο του πάρκου.

Κατόπιν τίποτα δεν αφέθηκε στην τύχη. Ο δολοφόνος, μόνος ή με παρέα έβαλε τα κομμάτια της με έναν τελετουργικό και ιδιαίτερο τρόπο. Το πάνω και το κάτω μέρος του σώματος απομακρύνθηκαν τριάντα εκατοστά το ένα κομμάτι από το άλλο. Τα χέρια τοποθετήθηκαν πάνω από το κεφάλι, οι αγκώνες λυγισμένοι και τα πόδια απλωμένα. Τα έντερα της άτυχης νεαρής κοπέλας μπήκαν κάτω από τους γλουτούς. Ακόμα και το πρόσωπο είχε κοπεί από το στόμα μέχρι τα αυτιά, σαν ένα τεράστιο χαμόγελο να ζωγραφίστηκε πάνω στο νεκρό κεφάλι.

Την έρευνα που ακολούθησε διηύθυνε το Αστυνομικό Τμήμα του Λ.Α. Αρχικά ζητήθηκε από το FBI να βοηθήσει στην αναγνώριση της ταυτότητας του θύματος. Αυτό έγινε με υπερβολική ταχύτητα - μόλις 56 λεπτά στην πραγματικότητα, αφού τα κεντρικά έλαβαν τα δακτυλικά αποτυπώματα μέσω του "Soundphoto" (μια πρωτόγονη μηχανή φαξ που χρησιμοποιούνταν από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία). Η νεαρή γυναίκα αποδείχθηκε ότι ήταν η 22χρονη Ελίζαμπεθ Σορτ, μια ηθοποιός που προσπαθούσε να βγάλει άκρη στη βιομηχανία του Χόλιγουντ, και που αργότερα ονομάστηκε «Μαύρη Ντάλια» από τον Τύπο για τη φημολογούμενη τάση της για μαύρα ρούχα και για την ταινία "Μπλε Ντάλια" που κυκλοφορούσε εκείνη την εποχή. Η ίδια ζωντανή δεν κατάφερε να κάνει καμία εμφάνιση σε σανίδι θεάτρου ή σε πανί κινηματογράφου, μετά θάνατον όμως ενέπνευσε πολλούς σκηνοθέτες και παραγωγούς. Οι εκτυπώσεις των δακτυλικών αποτυπωμάτων της Elizabeth στην πραγματικότητα εμφανίστηκαν δύο φορές στη τεράστια συλλογή του FBI (περισσότερα από 100 εκατομμύρια αποτυπώματα ήταν στο αρχείο εκείνη την εποχή) —πρώτον, επειδή είχε υποβάλει αίτηση για δουλειά ως δημόσιος υπάλληλος στην Καλιφόρνια τον Ιανουάριο του 1943, και δεύτερον, επειδή είχε συλληφθεί από την αστυνομία της Σάντα Μπάρμπαρα, ανήλικη ακόμα, για κατανάλωση αλκοόλ επτά μήνες αργότερα. Το διάστημα της δολοφονίας της σύμφωνα με τον περιορισμένο κύκλο της η Elizabeth έβγαινε με έναν παντρεμένο πωλητή. Ο ίδιος αθωώθηκε μετά από πολλαπλές ανακρίσεις παρουσία πολύγραφου, του ανιχνευτή ψεύδους της εποχής.

Η τρίτη από τις πέντε κόρες που ο πατέρας εγκατέλειψε κατόπιν χρεοκοπίας του το 1930 με σκηνοθετώντας την αυτοκτονία του! Λόγω βρογχίτιδας, άσθματος και ενός χειρουργείου στα 15 της η Elizabeth έπρεπε να βρεθεί σε καλύτερο κλίμα από το Portland του Maine που έμενε με την μητέρα και τις αδερφές της. Το 1942 ο 'νεκρός' πατέρας ειδοποιεί με ένα γράμμα ότι ζει κι έχει αρχίσει μια καινούργια ζωή στην California! Στα 18 της και 12 χρόνια μετά την τελευταία φορά που τον είδε, η Elizabeth μετακομίζει μαζί του. Τελικά καταλήγει στη Florida, εκεί γνωρίζει έναν πιλότο που συμμετέχει στις αερομαχίες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στην νοτιοανατολική Ασία. Αυτός καθώς νοσηλευόταν μετά από πτώση αεροσκάφους στην Ινδία την ζητάει σε γάμο μέσω αλληλογραφίας. Η Elizabeth αποδέχεται την πρόταση του πιλότου όμως αυτός σκοτώνεται σε μία δεύτερη πτώση αεροσκάφους λίγες μέρες πριν το τέλος του πολέμου τον Αύγουστο του 1945. Ο επόμενος χρόνος τη βρίσκει να συγκατοικεί με έναν Υπολοχαγό της Αμερικανικής Αεροπορίας και να πιάνει δουλειά σαν σερβιτόρα. Στα τέλη του 1946 μένει σ' ένα διαμέρισμα πίσω από ένα nightclub κι ελπίζει να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα, θέλει να γίνει ηθοποιός.

Στις 9 Ιανουαρίου το 1947 επιστρέφει από ένα ταξίδι με τον 25χρονο παντρεμένο πωλητή που διατηρούσε τότε σχέση και σύμφωνα με τον ίδιο την αφήνει έξω από ένα ξενοδοχείο όπου ήταν να συναντήσει μία αδερφή της. Έξι μέρες μετά η Elizabeth κείτεται νεκρή και κομμένη στα δύο στο πάρκο ανάμεσα από το ξενοδοχείο και το διαμέρισμα της.

Η αυτοψία έδειξε ότι παρέμεινε για διάστημα δεμένη στους αστραγάλους, τους καρπούς και τον λαιμό της και για κάποιο μυστήριο λόγο έλειπαν κομμάτια ιστού από το δεξί της στήθος. Το σώμα της είχε κοπεί τελείως στη μέση με μια τεχνική που διδάχτηκε τη δεκαετία του 1930 και ονομαζόταν ημισωματεκτομή (Hemicorporectomy). Το κάτω μισό του σώματός της είχε αφαιρεθεί με τομή της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου οσφυϊκού σπονδύλου, αποκόπτοντας έτσι το έντερο στο δωδεκαδάκτυλο. Οι ελάχιστοι μώλωπες κατά μήκος της γραμμής της τομής, υποδηλώνουν ότι η τομή είχε πραγματοποιηθεί μετά τον θάνατο. Άλλο ένα βαθύ κόψιμο στο νεκρό κορμί έτρεχε κατά μήκος από τον ομφαλό μέχρι την υπερηβική περιοχή. Παρατηρήθηκαν σημάδια παρά φύση βιασμού αλλά τα αποτελέσματα για παρουσία σπέρματος στο σώμα της ήταν αρνητικά. Το κρανίο της δεν είχε κάταγμα, αλλά σημειώθηκαν μώλωπες στο μπροστινό μέρος και στη δεξιά πλευρά του τριχωτού της κεφαλής της, με μικρή ποσότητα αιμορραγίας στη δεξιά πλευρά, προφανώς από χτυπήματα στο κεφάλι. Η αιτία θανάτου προσδιορίστηκε ότι ήταν η αιμορραγία από τα τραύματα στο πρόσωπό της και το σοκ από χτυπήματα στο κεφάλι και το πρόσωπο.

Έξι μέρες μετά τη φρικτή ανακάλυψη, στις 21 Ιανουαρίου, ο συντάκτης της εφημερίδας Los Angeles Examiner, James Richardson, έλαβε μια ανώνυμη κλήση από κάποιον που συστήθηκε ως ο δολοφόνος της Elizabeth. Ο καλών αφού έδωσε τα εύσημα στον Richardson για τον τρόπο που καλύπτει η εφημερίδα την υποθέσει και ότι θέλει να παραδοθεί αφού πρώτα αφήσει την αστυνομία να τον αναζητήσει, του είπε να περιμένει κάποια "αναμνηστικά". Στο μεσοδιάστημα οι δημοσιογράφοι της εν λόγω εφημερίδας είχαν επικοινωνήσει με τη μητέρα της στη Βοστώνη και της είπαν ότι η κόρη της είχε κερδίσει έναν διαγωνισμό ομορφιάς. Αργότερα της αποκάλυψαν ότι η κόρη της είχε πράγματι δολοφονηθεί, μόνο αφού άντλησαν όσο περισσότερες προσωπικές πληροφορίες μπορούσαν από τη μητέρα της νεκρής! Η εφημερίδα προσφέρθηκε ακόμα να της πληρώσει τα αεροπορικά εισιτήρια και τη διαμονή εάν ταξίδευε στο Λος Άντζελες για να βοηθήσει στην έρευνα της αστυνομίας. Αυτό ήταν ένα ακόμη τέχνασμα, αφού τελικά η εφημερίδα την κράτησε μακριά από την αστυνομία και άλλους δημοσιογράφους για να προστατεύσει την αποκλειστικότητα των πληροφοριών σε μια υπόθεση που μονοπωλούσε το ενδιαφέρον των ημερών.

Στις 24 Ιανουαρίου, ένας περίεργος φάκελος ανακαλύφθηκε από έναν υπάλληλο του Αμερικανικού Ταχυδρομείου. Στο εξωτερικό του μέρος υπήρχε ένα μήνυμα με γράμματα κομμένα από εφημερίδες ότι θα ακολουθήσει νέα επιστολή. Ο φάκελος είχε παραλήπτη την εφημερίδα "Los Angeles Examiner" και άλλες εφημερίδες του Λ.Α. και περιείχε το πιστοποιητικό γέννησης της Elizabeth, φωτογραφίες και άλλα προσωπικά αντικείμενα. Μαζί κι ένα σημειωματάριο με το όνομα Mark Hansen χαραγμένο στο εξώφυλλο. Ο Hansen ήταν ο ιδιοκτήτης του nightclub πίσω από το οποίο έμενε η Elizabeth. Η κοπέλα του Hansen ήταν συγκάτοικος της. Ο ίδιος είχε λευκό ποινικό μητρώο και καμία αναφορά βίαιης συμπεριφοράς. Παρόλο που φαινομενικά ήταν ο πρώτος ύποπτος τίποτα δεν βρέθηκε εις βάρος του και πέθανε από φυσικά αίτια το 1964.

Δυο μέρες αργότερα, στις 26 Ιανουαρίου ήρθε αυτή η επιστολή που έγραφε:
"Εδώ είμαστε! Εμφανίστηκα την Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου, 10 π.μ. Διασκέδασα στο Αστυνομικό Τμήμα. Μαύρη Ντάλια - Εκδικητής." Το σημείωμα περιελάμβανε την τοποθεσία όπου υποτίθεται ότι θα εμφανιζόταν ο δολοφόνος. Η αστυνομία περίμενε υπομονετικά, αλλά προς απογοήτευσή τους, ο δολοφόνος δεν φάνηκε ποτέ. Την ίδια μέρα στάλθηκε ένα άλλο σημείωμα: «Άλλαξα γνώμη. Δεν θα με αντιμετωπίζατε δίκαια. Η δολοφονία της Ντάλια ήταν δικαιολογημένη».

Στις 14 Μαρτίου βρέθηκε ένα σημείωμα αυτόχειρα μέσα σε ένα παπούτσι κι ανάμεσα από ρούχα αφημένα στην άκρη της θάλασσας. Το σημείωμα, γραμμένο με μολύβι ανέφερε: "Σε ποιον μπορεί να αφορά: Περίμενα να με συλλάβει η αστυνομία για τη δολοφονία της Μαύρης Ντάλιας, αλλά δεν το έκανε. Είμαι πολύ δειλός για να παραδοθώ, οπότε αυτή είναι η καλύτερη διέξοδος για μένα. Δεν μπορούσα να συγχωρήσω τον εαυτό μου για εκείνο ή γι΄ αυτό. Συγγνώμη, Μαίρη." Δεν υπήρχε κανένα στοιχείο για το ποιος ήταν ο υποτιθέμενος αυτόχειρας αλλά και δολοφόνος της Elizabeth.

Η αστυνομία του L.A. ζήτησε την υποστήριξη του FBI κι αυτό διεξήγαγε ελέγχους αρχείων για πιθανούς υπόπτους και πραγματοποίησε συνεντεύξεις σε όλη τη χώρα. Με βάση τις πρώτες υποψίες, ότι δηλαδή ο δολοφόνος μπορεί να είχε ιατρικές δεξιότητες ανατομίας επειδή το σώμα ήταν τόσο επιμελώς κομμένο, ζητήθηκε από τους πράκτορες να ελέγξουν μια ομάδα φοιτητών στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνια. Λίγο αργότερα, μετά από περισσότερες από 150 προσαγωγές υπόπτων αντρών και καθώς τα πάντα οδηγούσαν σε αδιέξοδο, βρέθηκαν κάποια δακτυλικά αποτυπώματα πάνω σε μία από τις ανώνυμες επιστολές, αλλά τα αποτυπώματα δεν αντιστοίχισαν σε κανένα από τα εκατομμύρια των αρχείων του FBI. 750 πράκτορες απασχολήθηκαν σ' αυτή την υπόθεση. 10.000 δολάρια δινόντουσαν ως αμοιβή για οποιαδήποτε πληροφορία. Και στο τέλος η αστυνομία, μετά από συνεχείς παραμυθένιες ιστορίες στον τύπο για τον πολύωρο βασανισμό της Elizabeth πριν τη δολοφονία της, άφησε να διαρρεύσει η αιτία θανάτου της, εγκεφαλική αιμορραγία. Ο τεμαχισμός δεν προηγήθηκε του θανάτου της. Η υπόθεση μονοπώλησε τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων για 2 ολόκληρους μήνες.

Ελλείψει οποιουδήποτε στοιχείου η κοινή γνώμη κατευθυνόμενη από τις εφημερίδες και την αναποτελεσματικότητα των αστυνομικών ερευνών συνέδεσε τη βίαια δολοφονία της Μαύρης Ντάλιας με μια άλλη πάλι γυναίκας και πάλι στο Λος Άντζελες. Η 45χρονη Jeanne French, παντρεμένη 4 φορές, πρώην νοσοκόμα και νυν πιλότος, βρέθηκε δίπλα σε ένα δρόμο, νεκρή και άσχημα χτυπημένη στο πρόσωπο, αλλά όχι διαμελισμένη. Στο στομάχι της ήταν γραμμένο με κραγιόν: "Fuck You B.D." κι από κάτω τα γράμματα "TEX". Μόλις τρεις εβδομάδες διαφορά από τη δολοφονία της Elizabeth οι εφημερίδες ερμηνεύσαν το B.D. ως Μαύρη Ντάλια. Με την ίδια ευκολία η γραφή από κραγιόν στο στομάχι της νεκρής γυναίκας μπορεί να διαβαστεί ως P.D. πράγμα το οποίο διαβάζεται ως "Fuck You (P.D.) Police Department". Η δολοφονία της Jeanne French δεν εξιχνιάστηκε ποτέ.

Ποιος σκότωσε τελικά την Elizabeth που έμεινε στην ιστορία μετά θάνατον ως Η Μαύρη Ντάλια και γιατί; Είναι ένα μυστήριο που κρατάει καλά μέσα στο πέρασμα των ετών. Ο δολοφόνος δεν βρέθηκε τότε, και δεδομένου του χρόνου που έχει περάσει, μάλλον δεν θα βρεθεί ποτέ. Ο θρύλος μεγαλώνει… Με τα χρόνια, η αστυνομία έχει ανακρίνει αμέτρητους υπόπτους και πιθανούς δολοφόνους της όμορφης Elizabeth. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που παρουσιάστηκαν και παραδέχτηκαν (ψευδώς) τη δολοφονία της Μαύρης Ντάλιας. Σχεδόν 500, άντρες κυρίως αλλά και γυναίκες, ομολόγησαν ότι είχαν δολοφονήσει την Elizabeth στο πέρασμα των χρόνων! Κάποιοι δεν είχαν καν γεννηθεί όταν συνέβη το γεγονός το οποίο ομολόγησαν. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, ο πραγματικός δολοφόνος της 22χρονης σερβιτόρας και φερέλπιδος ηθοποιού που έβγαινε με έναν παντρεμένο πωλητή στις αρχές του 1947 δεν έχει βρεθεί και παραμένει μια από τις πιο μπερδεμένες κι ανεξιχνίαστες υποθέσεις δολοφονίας στην ιστορία.

μελώ

θα συνεχίσω να πετώ μπουκάλια με τα μηνύματα μου μέσα, με τον καιρό αδιαφορώ αν το λένε κάποιοι μουσική, ξεχνώ να κοιτάξω πότε κυκλοφόρησα το προηγούμενο και δεν κρατώ τα προσχήματα, μου αρέσει να δημιουργώ, για μένα το κάνω, βάζω όλη την αγάπη μου και στο σημείωμα μέσα στο μπουκάλι έχω συνήθως αναλυτικές πληροφορίες, αν όχι το κάνω επίτηδες κι όχι από τεμπελιά, θέλω να ζοριστείς κι εσύ μαζί μου, να βασανίσουμε τ' αυτιά μας και τα μάτια μας, ν' αναρωτηθούμε επιτέλους αν αυτό το 'πράμα' ονομάζεται μουσική, αφού δεν έχει (συνήθως) σωστούς χτύπους, μελωδίες, στίχους, φωνές (όχι απ' εκείνες, απ' τις άλλες) και γενικά δεν... θα συνεχίσω

μια Κυριακή απόγευμα

Όπως έρχεσαι πιάσε ένα προσκλητήριο να το 'χουμε. Κατά προτίμηση γάμου, του δικού σου βρε κορίτσι μου, αλλά αν είναι κηδείας κάποιου εχθρού. Το σπίτι να φωτογραφήσεις καλά. Αν δεν τα καταφέρεις πάρε εκείνον τον παράξενο να τον καλέσεις να παίξει με τις γάτες. Βγάζει καλές φωτογραφίες και δεν τρώει και πολύ. Δώσε του απ' το περσινό τσίπουρο, εκείνο που είναι στα όρια να το βάζουμε αντί για κεζάπ. Κεμπάπ; Κατάλαβα δεν έχεις ιδέα από καθάρισμα ε; Εγώ θα τεμαχίσω πάλι το πτώμα που θα μας φέρεις το βράδυ. Πρώτη φορά δεν είναι, όμως αρχίζω και δεν περνάω καλά. Αυτό το στερεότυπο ότι πρέπει ο άντρας να κάνει όλες τις βαριές δουλειές ξέμεινε στην εποχή μας. Μαζί με τόσα ακόμα που τα θάβουμε κάτω προς τα 'κει που ακουμπάν τα πόδια το βράδυ κάτω απ' το βαρύ πουπουλένιο πάπλωμα. Μαζί με τις ηλεκτρολογικές δουλειές και τις αβίαστες αντιδράσεις στα ψιψινίσματα. Ξέρεις κάτι; Άσε το προσκλητήριο, πες ότι μου 'πεσε απ' τα χέρια. Δεν θα έρθω. Και δεν με ενδιαφέρει αν θα περάσετε καλά μεταξύ σας. Κοίταξε να μην φέρεις τίποτα μαζί σου όταν γυρίσεις. Κι αν δεν γυρίσεις ίσως καλύτερα και για τους δυο μας.

Ένα χρόνο νωρίτερα

Ήθελε πάντα εκείνη τη τσαγιέρα. Κι όμως η μαμά την άφησε στην μικρή. Πάντα αγαπούσε τη μικρή περισσότερο. Γι΄ αυτό και καλοπαντρεύτηκε. Τα βράδια γεμίζει το μπαρ που στέκεται πάνω σε μια λαχανί γυψοσανίδα με την οικογένειο-παρέα της. Δεν περνώ πια από 'κει. Με εκνευρίζει η διακόσμηση και η φασαρία των γέλιων τους όταν συγκεντρώνονται στο μαγαζί. Κάτω από τη δήθεν μουσική των φλωρό-τζαζ επιλογών στέκονται οι ματιές των αντρών στα οπίσθια των νεαρών σερβιτόρων όταν οι γυναίκες τους με τα πλαδαρά δάχτυλα σκαλίζουν τη διαδικτυακή μύτη τους. Εμετός σερβιρισμένος ως κοκτέιλ. 

Η έρευνα διατυμπάνιζε ότι δοκιμάστηκε σε 580 ανθρώπους κι όλοι τους αισθάνθηκαν νεότεροι. Οπότε κι εγώ την εμπιστεύτηκα. Τώρα που ο σύντροφος θα έχει αναδουλειές πρέπει να επαναφέρω τη νεότητά μου. Φταίει η απαγόρευση των χρωστικών, λέει αυτός. Φταίει ότι δεν άνοιξε κι αυτός το δικό του καφέ, λέει ο πατέρας. Φταίει η κοντή του η μοίρα, φτύνει η μητέρα κλείνοντας του την πόρτα στα μούτρα. Κάτω απ' τις ίδιες συνθήκες εχθές θα έβαζα τα κλάματα, τώρα με βολεύει. Νωρίς το πρωί λάβαμε την ευχή της αντιπολίτευσης να 'ναι ο Θεός μαζί μας. Κανείς δεν γέλασε, ίσως γιατί αύριο είναι τα Φώτα. Με τέτοιο ήλιο αυτό το Γενάρη ούτε αυτά θα μας χρειαστούν.

Ίσως έτσι αποφασίστηκε και η τηλεργασία στην Αστυνομία. Οπότε αφού στα ξερά ποτάμια της πρωτεύουσας ξεβράζονται πτώματα τυλιγμένα σε χαλιά και στα κακά τους και σάπια χάλια, αυτοί οι λειτουργοί θα τα διαλευκάνουν απ' το σπίτι. Άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί; Με ευθύνες ζώων. Στο εργοτάξιο θα μείνουν μόνο οι συνταξιούχοι και θα τους αυλίζουν οι υπάλληλοι των φυλακών που κληρώθηκαν για εργασία. Παράλληλα δεν σταματούν να ψάχνουν εργασία στον ευρύτερο λοιπό δημόσιο τομέα ως σπερματεγχύτες.

Πήγα στην καθιερωμένη οικογενειακή συνάθροιση ανταλλαγής ανούσιων ευχών για το νέο έτος. Σκοπός μου δεν ήταν η πατροπαράδοτη κι αηδιαστική αυτή κοινωνική διαχείριση σαρκασμών κι εύρεσης ψεύτικων αντιδράσεων αλλά να σπάσω τη τσαγιέρα. Η μαμά με αγριοκοίταξε ενώ ο μπαμπάς απλά έξυνε τη μύτη του προσπαθώντας να διακρίνει το εσώρουχο της καινούργιας σπιτικής οικονόμου που προσέλαβε η μικρή. Αυτή η χρονιά θα 'ναι καλύτερη.

8.25 πμ, Τρίτη, Μεγαπλάτανος, μέρα πολλοστή

Προσπαθώ ν' απολαύσω τη βροχή. Το καταφέρνω. Οι άλλοι κρύβονται, τους χαλάει κάποια σχέδια ή απλά βρίσκουν μια ευκαιρία να ηλιθιοποιηθούν μπροστά σε ένα τεράστιο τετράγωνο ή ελάχιστο ορθογώνιο. Εμένα μ' αρέσει η βροχή. Αυτή που τώρα με κυκλώνει είναι συνεχής και τη συνοδεύει λίγος δυνατός αέρας. Βλέπω τα χορταράκια να πρασινίζουν και να ψηλώνουν. Ίδια ταχύτητα με τα παιδιά μου, τότε... Πίνω καφέ από ένα μεταλλικό θερμός που είχα ετοιμάζει πριν 2 ώρες, ακόμα καυτό και στέκεται πάνω σ' ένα μαρμάρινο κυκλικό τραπέζι. Καθετί εδώ είναι μια ανάμνηση. Τις αναμνήσεις τις καλύπτει ένα πορτοκαλί τραπεζομάντιλο κι από κάτω φτιάχνουν περίεργες πτυχές τα φύλλα της καλαμιάς που κρύψαμε ή τοποθετήσαμε εσκεμμένα για να ισιώσουν αυτό το καλοκαίρι.

Κανένα καλοκαίρι δεν καταλαβαίνεις αν θα είναι το τελευταίο. Είναι η προστασία σου αυτή; Ένα δίχτυ που κρατάει τα φύλλα να μην ακουμπήσουν τον καρπό. Μην τον μαγαρίσουν. Είναι η προστασία σου αυτή. Μαζί κι η δική μου. Το χάος θα κυβερνούσε με απόλυτη πλειοψηφία αν υπήρχε η πρόγνωση. Τώρα τα δάχτυλα κατευθύνουν τα μάτια κάτω για να τη βρουν αντί να κοιτάξουν τον ουρανό. Μείνε μέσα. Πιθανότητα βροχής τριάντα τις εκατό. Μείνε μέσα, πραγματική αίσθηση θερμοκρασίας κάτω από δέκα θετικούς βαθμούς. Μείνε μέσα μια που δεν είναι απαραίτητη η έξοδος για να καταναλώσεις. Προσπαθώ ν' απολαύσω τη βροχή αλλά δεν μπορώ να βρω που χρειάζεται να πληρώσω γι' αυτήν. Κι αυτό με θλίβει.

Μικρή αλληγορία (ή ένα κουραστικό πλύσιμο πιάτων)

Φόρεσε τη γκρι μπλούζα του. Εκείνη την αδιάφορη που έκανε τρομερή αντίθεση με τα κόκκινα χείλη του. Στο ίδιο χρώμα και η γούνα. Περίπου όπως η χαώδης ζωή στα πεζοδρόμια και η βαριεστημένη καριέρα ενός λογιστή. Πρόσφατα κονταροχτυπήθηκε για την πρωτιά με δυο θηλυκούς ασφαλιστές. Χαμένοι όλοι στο άβολο καλό.

Μισεί την τηλεόραση. Αηδιαστικά κοινότυπες ατάκες, γελοία γέλια, παχουλοί ανέραστοι κι ανεδαφικοί διάλογοι ανάμεσα από κενά διαφημίσεων κι ελπίδες δημοσιότητας. Μπήκε γρήγορα στον εκδοτικό οίκο. Ένα σπιτικό περισσότερο ανοχής κι ενοχικών προθέσεων. Θα σε εκδώσουν και θέλουν να το πληρώσεις ακριβά. Πάντα υπήρχαν εθελοντές στη λαιμητόμο. Πιθανότατα να είναι οι ίδιοι ψηφοφόροι που ελπίζουν σε μία θέση στο όμορφο και θελκτικό δημόσιο.

Πάντως εδώ πρέπει να διακόψω τον ορυμαγδό των συννεφιασμένων ασυναρτησιών για να μεταφέρω στο άπειρο της αιωνιότητας μια μικρή παρένθεση συζήτησης με ένα φίλο. Πιθανόν να χρειάζεται για κάποιους ένας μεγάλος χρόνος μέχρι να αποκαλέσεις κάποιον άλλον (όχι απ' αυτούς) "φίλο". Έτσι όμως χάνεις χρόνο καθώς κι εμπειρίες. Οπότε ας παραμείνω στο μικρό γεγονός του πλυσίματος των πιάτων. Διάστημα, δάσος και αξύριστα ρολόγια που δεν χτυπήσανε ποτέ. Μα ποτέ;

Δώδεκα ώρες όρθιος. Μικρό διάλειμμα για πλατσούρισμα μέχρι το μπούτι ψηλά, παρέα με μικρές μωβ μέδουσες. Ο φάρος ανέγγιχτος τη μέρα. Περαστικά αυτοκίνητα κι άνθρωποι κουκουλωμένοι. Φρέσκο και σωστά τεμαχισμένο κομμάτι κρέας στο ράφι. Χέρι χεράκι με το κορίτσι που κακοποιήθηκε πριν πολλά χρόνια και τώρα είναι πρώιμη μεσήλικη σταρ στην τηλεόραση. Πραγματικά αναρωτιέμαι αν έκλειναν τούτες οι συσκευές όλου του κόσμου πόσα χρόνια ζωής θα εξοικονομούσαμε; Τελικά δε ζητήσαμε τίποτα απ' ότι μας έδωσαν. 

Πλαστική καρέκλα. Αιώνια άμμος. Μοντέλα τυφλών χρωμάτων κι άστρα. Πάρε με μακριά απ' εδώ και μη μου δώσεις κάρτα επιστροφής. Μου είπε. Κανείς δεν θα καταλάβει τη διαφορά στα πούπουλα της γαλοπούλας.

Ανόητη ιδιοκτήτρια Σκυλίσιας ψυχής

Η Βέρα ήταν μια απίθανα χαριτωμένη σκυλίτσα δέκα ετών. Είναι απίθανο πως τη συμπαθούσε οποιοσδήποτε την έβλεπε στο δρόμο. Φυσικά αυτό το σκυλί μεταμορφωνόταν με την παρουσία άλλων παρατηρητών – ανθρώπων. Αυτοί το μόνο που έβλεπαν ήταν ένα γυαλιστερό τρίχωμα και μια μουσούδα υγρή που τους περιεργαζόταν. Εγώ ήξερα ότι αυτό κάτω στα πόδια μου ήταν ένα μαλλιαρό συνονθύλευμα από γαβγίσματα και σκατά. Όσο αναφορά για την αγάπη που δέχεσαι από ένα κατοικίδιο… Ναι είναι το ίδιο αστείο με την πεθερά που ρωτάει το γαμπρό τι θες να φάμε και μετά διατάζει την κόρη της να τον χωρίσει γιατί δεν τρώει μπάμιες.

[σημείωση: Εδώ το θέμα μπορεί να εκτροχιαστεί. Για παράδειγμα να φτάσει σε υψηλά επίπεδα απελευθέρωσης αερίων, γονυκλισίες και ολονυχτίες δίπλα σε άτιμους άντρες και μπροστά σε τίμιες ζώνες και κάρες, αλλά καλύτερα να περιοριστούμε στο φαλαγγίτικο πρόσημο που συνδέει την πεθερά με τον πεθαμένο (πε-), το θέρος (-θε), παναγιότατο θεό Ρα (-ρα)].

Μακροχρόνιες μελέτες έχουν υπάρξει για το καλό που κάνουν στον οργανισμό τα φαγητά που αρκετοί άνθρωποι δεν τα θεωρούν εύγευστα. Όμως η Βέρα δεν είναι ακριβώς αυτή που θα κάτσει να μελετήσει. Αρκείται στα στόρι των δευτερολέπτων και στις εκπομπές μαγειρικής και κοινωνικού σχολιασμού. Φυσικά είναι μεγάλη φαν της Ελένης και του Μπάμπη. Γι’ αυτό και οι περαστικοί τη βλέπουν τόσο χαριτωμένη. Και σκατούλες να τους αφήσει δίπλα στα πέδιλα θα τους φανεί παξαμάς κριθαροκούλουρο Καραμολέγκου. Αν τους κατουρήσει, όλοι να δεις τι ωραία μπαίνουν στη θέση της χαριτωμένης Βέρας και νομίζουν ότι το κάτουρο είναι χυμός κριθαριού (κοινώς… ουίσκι).

Ένα βράδυ τη Βέρα την απήγαγαν εξωγήινοι. Σταμάτησαν το διαστημόπλοιο στον αέρα του τρίτου ορόφου, άνοιξαν απέξω την μπαλκονόπορτα και μετά αυτή η ηλίθια έτρεξε να κρυφτεί. Λες κι είχε κάποιο προαίσθημα η σκύλα. Τίποτα δεν είχε. Χαμπάρι δεν έπαιρνε από πιο σημαντικά πράγματα. Μόνο κρυβόταν πίσω από τις φούστες της Ελληνορθόδοξης Χριστιανικής ηθικής. Πίπες δηλαδή. Από εκείνες τις βρόμικες των ναυτικών που τις έχουν ξεχασμένες σε κάθε συρτάρι κι αναρωτιέσαι αν είναι για να καθαρίζουν τα αυτιά τους ή τις χώνουν στο στόμα τους.

Όσο κι αν κρυβόταν ο κώλος της μύριζε και θα την ξετρύπωναν. Όπερ κι εγένετο λοιπόν. Ένας πανέμορφος εξωγήινος με χλαμύδα κουβάλησε με τελετουργικές κινήσεις τη σκύλα τη Βέρα από το καλάθι των άπλυτων μέχρι την είσοδο του διαστημόπλοιου που λίγο παλαντζάριζε έξω απ’ το μπαλκόνι μου. Τι κρίμα θα σκεφτόταν κάποιος θεατρικός παραγωγός που όλοι έβρισκαν αστείο πριν λίγο καιρό και τώρα όλοι τον βρίσκουν γελοίο. Η Βέρα που είχε αποψάρα περί των πάντων σε λίγο θα έκανε τους ιδιοκτήτες οίκων τελετών με τίτλο ‘’Η Ανάληψης’’  (από την ταινία The Ascension Day) να βαράνε τα κεφάλια τους στα φέρετρα από συνθετικό ξύλο.

Μετά την αρπαγή της Βέρας δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Τώρα όταν θα έβγαινα στο δρόμο θα με σταματούσαν οι περαστικοί; Και γιατί με ενδιέφερε να μου μιλάνε άγνωστοι; Μήπως ο μπαμπάς δεν έλεγε να μην μιλάω με αγνώστους; Αλλά και πάλι μήπως το έλεγε γιατί εγώ είμαι κορίτσι; Αν είσαι αγόρι επιτρέπεται να μιλάς με αγνώστους; Επιτρέπεται να το κάνεις πολλές φορές χωρίς να σε πουν πόρνη; Επιτρέπεται να πεις ότι η Βέρα είναι ένα κοπρόσκυλο και κοροϊδεύει τον κόσμο;  

Σκέφτηκα να πάρω ένα γατί. Σίγουρα θα μπορούσα να κάνω καλύτερη σύνδεση με ένα τέτοιο. Δεν θα υπήρχε κι η ανάγκη να το βγάζω βόλτα και κάνει και μικρές κουράδες. Επίσης η άμμος του θα μου θύμιζε τη θάλασσα. Μετά όμως θα μου θύμιζε και τη Βέρα. Εκείνο το πρωινό που η σκύλα άρπαξε ένα ζεστό κρουασάν με σοκολάτα από ένα ζευγάρι στην παραλία. Εγώ έκανα ότι δεν ξέρω καλά ελληνικά. Η Βέρα κατάπιε το γλυκό και τότε ευχήθηκα να τυφλωθεί όπως μου έλεγαν αφού τα σκυλιά δεν κάνει να τρώνε ζάχαρη. Κι άλλος μύθος ρε πατέρα;

Τελικά αποφάσισα να συνεχίζω να μιλάω με τους ανθρώπους στο δρόμο που με ρωτούσαν που είναι η σκυλίτσα μου; Αποκρινόμουν ότι έσπασε το ποδαράκι της όταν έτρεξε να με σώσει από έναν ληστή. Κανείς δεν υπήρχε που να μην έκλεισε το στόματα του με την παλάμη ανοιχτή, σαν να μούντζωνε υποσυνείδητα τον εαυτό του. Έτσι η Βέρα παρέμεινε σαν μια οπτασία θετικών σκέψεων και με τυραννούσε ακόμα και μετά την απαγωγή της.

Ήταν ένα λιοντάρι σε μια αίθουσα γεμάτη με χριστιανούς. Μπορούσε να κερδίσει με την αγριότητα και την ομορφιά της κάθε θρησκόληπτο θεατή. Οποιοδήποτε ήταν κάτι διαφορετικό απλά τον δάγκωνε. Μεγαλωμένη έτσι, τώρα θα κήρυττε τις αρχές της μη-ανεξιθρησκίας σε κάθε εστιατόριο κάθε γωνιάς του γαλαξία. Στα τσακίδια Βέρα.

Μετακόμισα σε ένα ημιυπόγειο. Έλεγα στους γείτονες ότι θα φύγω και με κοιτούσαν περίεργα (κι αυτοί;). Δεν καταλάβαιναν πως γίνεται να σε κλέψουν από το μπαλκόνι του τρίτου ορόφου. Δεν μπήκα σε διαδικασία να εξηγήσω για το σύστημα που χρησιμοποίησαν οι εξωγήινοι, ποιος ο λόγος άλλωστε; Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να ρίχνουν κλεφτές ματιές για να εντοπίσουν τη γωνία με τις εικόνες και το καντήλι. Ίσως έπρεπε να δω εκείνο το βιντεάκι που ανέλυε πώς να φτιάξεις φανουρόπιτα με τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Δεν είχα συνδρομή σ’ εκείνο το κανάλι κι έτσι το έχασα.

Ελπίζω η Βέρα να είναι πια ένας σωρός από εντόσθια μετά τη νεκροτομή της. Ακόμα εύχομαι να μην τη ψάξουν ή κάψουν αλλά να την σκορπίσουν σε καμιά έρημο να σαπίσει. Πρέπει να ειδοποιηθούν τα όρνια να μην ακουμπήσουν τις σάρκες της. Πιστεύω ακράδαντα ότι η κακία της μπορεί να μεταδοθεί. Ίσως η ταρίχευση μέσα σε βάζα μαρμελάδας με λευκό οινόπνευμα να είναι μια καλή ιδέα. Το μόνο που θέλω είναι να σβηστεί η ύπαρξη αυτού του κοπρόσκυλου από τις αναμνήσεις μου. Δεν είχα σκεφτεί ότι υπήρχε τρόπος. Μπορούσα να αυτοκτονήσω. Θα το έκανα μετά τη μετακόμιση στο ημιυπόγειο. Θα είχαν κι έτοιμη την αφορμή. Κατάθλιψη μετά το θάνατο της σκυλίτσας της και την αλλαγή του σπιτιού της. Που να ‘ξεραν ότι ήπια τα χάπια γιατί απλά σε λίγο θα έληγαν και θα πήγαιναν χαμένα.

Σχολική εκδρομή και σουρεαλιστική εξήγηση της φράσης "Τα καλά και συμφέροντα τις τσέπες ημών" (ή Ποιητική Αδεία και Τραπεζική Αργία)

Ο κύριος ζήτησε να αναφωνήσει όλη η τάξη 'Ζήτω ο υποχρεωτικός εθελοντισμός'. Το κάναμε. Κανείς μας δεν ρώτησε τι διάολο σήμαινε αυτό. Το βασικό ήταν ότι μας υποσχέθηκε μισό βαθμό παραπάνω. Στα κορίτσια θα έδινε ακόμα κι ένα βαθμό αν το χρειαζόντουσαν. Πάντα τα κορίτσια χρειαζόντουσαν κάτι παραπάνω. Κι ο δάσκαλος ήταν εκεί, πάντα, για τα κορίτσια. Άλλαξα πλευρό κι άρχισα να ανταλλάσσω χαρακτήρες μέσω bluetooth με τον πισινό του διπλανού μου. 

Τελικά αποφασίστηκε να πραγματοποιηθεί ο πρωινός περίπατος της τάξης. Θα πηγαίναμε επίσκεψη στις εγκαταστάσεις του Μετρό Θεσσαλονίκης. Ο δάσκαλος είπε ότι είχε έναν συμμαθητή του που ξεκίνησε από τους πρώτους στις εργασίες στην ιστορική τρύπα της Εγνατίας, κοντά στα πανεπιστήμια και σήμερα που ήταν η τελευταία μέρα πριν τη σύνταξη θα μας ξεναγούσε. Ήταν πολύ τυχερός λέει, γιατί έκανε μια λαμπρή καριέρα και σταδιοδρομία σε ένα έργο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ήταν τιμή μας τόνισε, αν και παρατήρησα μία περίεργη έκφραση στο πρόωρα ρυτιδιασμένο πρόσωπο του. Συμφωνήσαμε μέσα στον ενθουσιασμό μας για τον περίπατο.

Διασχίσαμε τους δρόμους που ήταν μποτιλιαρισμένοι. Αφήσαμε λίγα λουλούδια που κλέψαμε από την πρωινή εκδήλωση του σχολείου στο σημείο που μια συμμαθήτρια είχε σκοτωθεί από ένα φορτηγό. Ήταν πάνω στον ειδικό ποδηλατόδρομο που τα αμάξια χρησιμοποιούν για ολιγόλεπτη πρωινή ή ολονύκτια στάθμευση. Όταν φτάσαμε στο σταθμό της Αγγελάκη μας περίμενε ένας σεκιουριτάς για να μας κάνει διάλεξη για θέματα ασφαλείας καθώς και να εκτελέσει την εντολή για φωτογράφηση. Επειδή δεν χαμογελούσα με έβαλαν στο πίσω μέρος της τάξης. Μου έχει ξανασυμβεί. Δεν έπαψα να γκρινιάζω για να δείξω ότι με ενοχλούσε αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ χαμογελαστών και μουντρούχων. Δεν ήταν η πρώτη (μου) φορά.

Λίγο αργότερα κατέφθασε ο φέρελπις συνταξιούχος του Μετρό Θεσσαλονίκης. Ο δάσκαλος τον προϋπάντησε με ένα γλοιωδέστατο προοίμιο γεμάτο πλούσιο λεξιλόγιο που διέκρινες τον θαυμασμό και τη ζήλεια του για τον παλιό συμμαθητή του. Ακολούθησε μια αναφορά σε διατάξεις που θύμιζαν την πρωινή ομιλία του υποχρεωτικού εθελοντισμού με προεκτάσεις στο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα της κυβέρνησης. Έπειτα εκείνος, αφού σταμάτησε να χασμουριέται και να ξύνει τη μύτη του με έναν ιδιαίτερο ζήλο (προφανώς λόγω της εμπειρίας χρήσης του παλαιού μετροπόντικα) ξεκίνησε να απαριθμεί ημερομηνίες από το μακρινό παρελθόν της σκαμμένης ασφάλτου και τις διάνθιζε με ονόματα δημάρχων και πρωθυπουργών. Νομίζαμε ότι είχαμε έρθει εκδρομή αλλά κάναμε λάθος. Επανάληψη των κενών λόγων και του χτυπήματος στην πλάτη. Έκανα στο πλάι λίγο πρασινωπό εμετό και μάσησα μια τσίχλα νικοτίνης γιατί ο δάσκαλος είπε ότι θα μύριζα και δεν είχε κάτι άλλο να μου δώσει.

Στο λαβύρινθο κάτω από τη ΔΕΘ τα πράγματα είχαν μεγάλο ενδιαφέρον. Ψόφιοι ποντικοί, λύματα, παλιές αφίσες που απεικόνιζαν τρένα και επιβάτες, διάφορα πολιτικά λάβαρα και σημαίες πάνω σε αρχαίες πέτρες και πολλά αποτσίγαρα κοντά στα σημεία εξαερισμού. Εμείς πιστεύαμε ότι θα μας ανεβάσουν και σε κάποιο συρμό, έτσι για τη φάση. Φυσικά ο οδηγός είχε διάλειμμα για κολατσιό και ήταν ο μοναδικός που είχε το κλειδί. Δεν πειράζει μας είπε ο υπάλληλος με τη μεγάλη κοιλιά και τα λίγα μαλλιά που συστήθηκε ως δεύτερος τη τάξη αρχαιότερος μισθωτός του Μετρό Θεσσαλονίκης, αν έχετε ανέβει σε λεωφορείο της γραμμής είναι το ίδιο, απλά εδώ (θα) πληρώνεις εισιτήριο, πρόσθεσε καθώς γυρνούσε την πλάτη.

Η μέρα μας ολοκληρώθηκε στα σκαλοπάτια. Εκεί καθίσαμε και επιτέλους βρήκαμε δωρεάν ασύρματο δίκτυο από κάποιο γραφείο νέου πολιτικού κόμματος. Εγώ έπαιξα ένα γύρο με τα άλλα αγόρια και τα κορίτσια είδαν ένα επεισόδιο από χθεσινοβραδινό reallity show σε επανάληψη με τις απαραίτητες παύσεις για σχολιασμό και stories. Όταν κοίταξα λίγο τον ουρανό μου φάνηκε σαν κάποιος γάιδαρος να πετούσε μαζί με ένα κοπάδι γλάρων. Δεν έδωσα σημασία. Περισσότερο φοβήθηκα μην με κουτσουλήσει ο γάιδαρος και μετά άντε να το δικαιολογήσω αυτό στην Δέσποινούλα που τόσο με ενδιαφέρει. αλλά αυτή είναι λεσβία.

Είναι αδύνατο να συνδέσεις τα σημεία του παρελθόντος και του παρόντος όταν ζεις μέσα σε ένα παρανοϊκό περιβάλλον. Αυτή η επανάληψη μεταξύ των ζωών των γονέων και των τέκνων, πασπαλισμένη με ολίγη από χριστιανική αγωγή και κοινωνική αδιαφορία σε κάνει να μπερδεύεσαι. Δεν καταλαβαίνεις αν ζεις μια στιγμή ένδοξου παρελθόντος ή το μέλλον με τις δάφνες για να νοστιμίσουν τις φακές της μάνας σου.

Ένα σύνθημα με γκράφιτι έγραφε ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ και η Ανθούλα, προφανώς λόγω των κεφαλαίων γραμμάτων, ρώτησε το δάσκαλο αν εννοούσε ο ποιητής κάποιο χάρακα και τι μεγέθους. Εκείνος απλά μειδίασε και της είπε ότι δεν ήταν αναγκασμένος να απαντάει σε ηλίθιες ερωτήσεις εκτός διδασκαλικής αίθουσας. Το κλίμα βάρυνε χωρίς καν να έχουμε φάει τραγανό κουλούρι Θεσσαλονίκης κι η Τζούλη αποφάσισε να το ελαφρύνει ανεβάζοντας τη φωτογραφία της τάξης στο εργοτάξιο στα social της και tagάρωντας τον ηρωικό συνταξιούχο του Μετρό Θεσσαλονίκης.

Κατευθυνθήκαμε όλοι προς το σχολείο. Ο Τζώρτζ έφυγε στην Αρχιτεκτονική. Η παρέα όλοι πήγε στα εργαστήρια Πληροφορικής. Η Φανή είχε να δώσει το τελευταίο μάθημα Κομμωτικής, ενώ η κολλητή της Αντζελίνα ντύθηκε κατάλληλα για τη διάλεξη της Κβαντικής Φιλοσοφίας. Εγώ έμεινα να αναρωτιέμαι αν έχω μεγαλώσει τόσο ή απλά ξέχασα να παίξω τα Κάστρα και Πολιορκητές όσο έπρεπε πριν η μαμά πετάξει το κουτί γιατί μεγάλωσα αρκετά. 

Το τέλος της μικρής ιστορίας διαδραματίζεται σε ένα άγνωστο χρονικό σημείο. Δεν μπορώ να αναγνωρίσω την εποχή, ίδια παμπάλαια από την υγρασία κτίρια με ανακαινισμένα κουφώματα, ίδια αυτοκίνητα ανεξαρτήτου καυσίμου, ίδιες αγορίστικες τρίχες τριμαρισμένες με 3 ευρώ και πολύ-φωτογραφημένες. Αηδία ακόμα και μια μέρα πριν τη μεγάλη γιορτή στο μικρό αμφιθέατρο κατά παρέκκλιση των κανόνων εορτασμού σημαντικών ημερομηνιών από το καλεντάρι της ιστορίας μας. Αριθμοί, γράμματα και θεωρίες στο τσουκάλι της παράνοιας.

Άλλη μία Ιστορία με Αγρίους

Με γρήγορα βήματα μπήκα μέσα στον Ναυτικό Όμιλο Θεσσαλονίκης. Είχα σχέδιο. Έκανα την εγγραφή, μια ικανοποιητική επένδυση για το μέλλον μου και ζήτησα το χρονοδιάγραμμα των φθινοπωρινών μαθημάτων και της πρώτης εκδρομής. Έπειτα πήγα κατευθείαν στην τράπεζα, είχα δηλώσει πρωινή αδιαθεσία και κανείς δεν το έψαξε παραπάνω.

Τη στεναχώρια της μάνας μου που δεν πέρασα στο δημόσιο δεν την άντεχα άλλο. Τελείωσα το Οικονομικό κι έπρεπε να είχα γίνει εφοριακός. Βέβαια κι αυτή τίποτα δεν κατάφερε, παρόλα αυτά τσεπώνει τη σύνταξη του μπαμπά που πέθανε και συζεί παρατύπως με έναν ψάλτη. Αυτός όλο της ζητάει να μνηστευτούν όμως όταν του εξήγησε ότι ο νεκρός στρατιωτικός θα την πληρώνει για πάντα κι αυτό το αρκουδιάρικο panda θα εξαφανιστεί αν μνηστευτούν, πήγε εξομολογήθηκε και δεν το ξανάφερε στην επιφάνεια σαν σκατό ποτέ. 

Η αδελφή μου είχε επίσης σχέση με την εκκλησία. Σαν άπορο παιδί χωρίς πατέρα δεν είχε αφήσει κατηχητικό για κατηχητικό και ίδρυμα για ίδρυμα. Ώσπου πήρε με την αξία της την υποτροφία στην Αμερική κι έκανε την πόλη μας περήφανη. Βασικά την εκκλησία μας περήφανη, ούτε καν εμάς γιατί εκείνο το διάστημα ασχολούμασταν με το διαζύγιο της μεγάλης αδερφής και το παιδί που της άφησε σαν σουβενίρ. Είχα μαθητεύσει καλά ανάμεσα στις τρεις τους. Εγώ είχα σχέδιο.

Οπότε και γράφτηκα κατευθείαν στην πρώτη εκδρομή μόλις έκανα τη βασική εκπαίδευση. Πήρα την ευχή της μάνας και τις συμβουλές του αρσενικού που μεταξύ μας αποκαλούσαμε ''πατριό-ψάλτη'' κι έφυγα νωρίτερα εκείνη την Παρασκευή. Μέχρι το λιμάνι στη Θεσσαλονίκη πήγα με τον προϊστάμενο που άλλο δεν ήθελε να μου εξηγήσει πως θα κάνω μεγάλη καριέρα. Εγώ είχα σχέδιο δεν χρειαζόμουν παρά μια μικρή περιπέτεια.

Φυσικά κανείς δεν φανταζόταν ότι δεν είχα καμιά περιουσία. Πλατινέ μαλλί στο κατάλληλο ύψος για να μου προσθέτει κάτι στο 1 μέτρο μου και τα 59 ολόκληρα εκατοστά μου. Στο πλήρωμα των αρχαρίων ήμουν η μόνη κοπέλα. Είχα να διαλέξω ανάμεσα σε δυο απόφοιτους του Ανατόλια, έναν εντρεπρενέρ που με τα λεφτά του μπαμπά είχε ήδη τρεις επιτυχημένες επιχειρήσεις κι έναν μπασκετμπολίστα. 

Όταν παντρεύτηκα τον εργάτη από το εργοστάσιο στην εκκλησία έψελναν την ύμνο της παρθένας. Μεγάλη τιμή και φυσικά πήρα και καλό δώρο από τον μητροπολίτη. Το περίεργο ήταν ότι η μικρή αδερφή γούσταρε τον απόφοιτο νούμερο δύο. Η άτιμη δεν χρειάστηκε να κάνει μαθήματα ιστιοπλοΐας. Για μήνα του μέλιτος πήγαμε να μείνω έγκυος στη Χαλκιδική τον Οκτώβρη. Σε πολύ καλή τιμή κλείσαμε το δωμάτιο για τρεις μέρες. Δεν χρειάστηκα πολύ κι έπλενα και μόνη τα σεντόνια. Στην τράπεζα έμαθα να κάνω καλές επενδύσεις.

Εσύ, Αναγεννιέσαι / You, Are reborn

Εσύ, Αναγεννιέσαι  

 

 

 

Το νιώθεις να έρχεται, μικρές καυτές ανάσες από τους λύκους που πετάνε.

Τα πόδια σου τρέμουν κι όμως θέλεις να κοιτάξεις ψηλά, εκεί στο πλάι, 

ανάμεσα του φεγγαριού και ενός μικρού μετεωρίτη που σέρνει νέφη φωτιάς.

 

Συμβαίνει κάθε φορά που αναπνέεις τις παχιές φωνές των κυνηγών αυτών,

ελπίζεις να μην είναι η τελευταία κι όλο αργούν να ξανάρθουν, όλο αργούν

και το νιώθεις να έρχεται και να φεύγει αφήνοντας στάχτη και όνειρα χαμένα. 

 

 

Ήταν δική σου απόφαση, καθώς γύριζες τις σελίδες που δεν έπρεπε,

βγήκε ο τελευταίος κριτής, ο τελευταίος αφιερωμένος στο Θεό, ο Σαμψών.

Φάνηκε ανάμεσα στα σύννεφα και το διάστημα, εκεί που μαλώνουν οι πλούσιοι.

 

 

Συνέβη αυτή τη φορά, να στέλνει λύκους με μικρές φωτιές δεμένες στις ουρές τους

για να κάψουν αυτή τη γη. Οι άλλοι δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις πέτρες απ' τις φλόγες,

μαζεύουν τις περιουσίες τους. Εσύ είσαι συνεργός. Δεν έχεις επαφή με νεκρούς.

 

 

You, Are reborn

 

You feel it coming, small hot breaths from the flying wolves. 

Your legs are shaking and yet you want to look up, to the side, 

between the moon and a small meteor crawling clouds of fire. 

It happens every time you breathe the thick voices of these hunters, 

you hope it is not the last and they are always late, they are late 

and you feel it coming and going leaving ashes and dreams lost.

 

It was your decision, as you turned the pages you should not,
The last judge, the last one dedicated to God, Samson, came out.
It appeared between the clouds and space, where the rich quarrel.
 
It happened this time, sending wolves with firebrands tied in their tails
to burn this land of. The others can not distinguish the stones from the flames,
they amass their possessions. You are an accomplice. You have no contact with the dead. 

 

 

Εγώ καλύτερα

Είχε μέρες να κάνει ανάρτηση, λογικά σκέφτηκα ότι πέθανε. Δεν υπήρχε ηλεκτρονικό στοιχείο του εδώ και λίγο καιρό. Πέρασα αρκετές ώρες θλιμμένος, θρηνώντας και παράλληλα δημοσιεύοντας λυπητερές φωτογραφίες και αντίστοιχα στιχάκια. Άλλαξα και το πρόσωπο - εικονίδιο στα διάφορα κανάλια που χρησιμοποιώ. 

Μου πήρε μερικές μέρες να ετοιμάσω την ηλεκτρονική τελετή. Έπρεπε να βιαστώ γιατί συνήθως το νεκρό σώμα μυρίζει εύκολα και ίσως οι γείτονες το ανακάλυπταν και ήταν πιο γρήγοροι από εμένα. Τώρα τον Αύγουστο όλοι ασχολούνται με τον καύσωνα και τις φωτιές, όμως σε λίγες μέρες που δεν θα έχουν άλλα θέματα θα χτυπήσω εγώ.

Έφτιαξα ένα κείμενο και έβαλα μερικές φωτογραφίες από την κοινή μας πορεία. Είναι όλες παλιές επειδή τα τελευταία κινητά μου τα έχασα και δεν είχα συνδέσει με τις συσκευές με τα ηλεκτρονικά μου μέσα. Επίσης φαίνομαι καλύτερος πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Πρέπει να είμαι πιο εμφανίσιμος από τον νεκρό. Αυτός θα κερδίσει τη λύπηση, εγώ τις εντυπώσεις.

Κατάφερα να προλάβω τους μνηστήρες τελικά. Δημοσίευσα ένα δακρύβρεχτο κείμενο που τελειοποίησα αντιγράφοντας τυχαίες νεκρολογίες καλλιτεχνών. Περιείχε υπερβολές και ανακρίβειες αλλά ποιος θα με αμφισβητούσε μέσα στη λύπη και το πένθος μου; Ήδη τις πρώτες ώρες επικοινώνησαν μαζί μου διάφορες μεσήλικες μοναχικές γυναίκες και μερικοί άντρες. Έστειλα σε όλους ευχαριστήρια μηνύματα και το ψευδώνυμό μου στις εφαρμογές συναντήσεων.

Διαχειρίζομαι τις δωρεές με μεγάλη σύνεση. Μετατρέπω κατευθείαν τα ποσά σε ένα νέο ασιατικό κρυπτονόμισμα. Ήδη βρέθηκαν οι πρώτοι συγγενείς και ψάχνουν να δουν την οικονομική κατάσταση του εκλιπόντος φίλου μου. Είχα κατοχυρώσει από την πρώτη στιγμή την εξ αγχιστείας σχέση μας οπότε θα τους πάρει πολύ χρόνο να με αμφισβητήσουν. 

Έκανα την τελετή. Δεν υπάρχει άλλο σε κανένα ηλεκτρονικό μέσο. Το περίεργο είναι ότι έλαβα μια ειδοποίηση τη στιγμή που διέγραφα τους λογαριασμούς του. 

“Είχα χάσει τις αισθήσεις μου για λίγες ώρες. Είμαι αδιάθετος και χωρίς αντοχή στο κρεβάτι. Κάποιος έχει δεσμεύσει όλες τις κάρτες μου και δεν μπορώ να επικοινωνήσω με τους δικούς μου. Σε παρακαλώ είσαι ο μόνος που ξέρει που μένω. Έλα μόλις μπορέσεις.”

Είχε μέρες να κάνει ανάρτηση, λογικά σκέφτηκα ότι πέθανε. Δεν υπήρχε ηλεκτρονικό στοιχείο του εδώ και λίγο καιρό. Επίσης είχα περάσει αρκετές ώρες θλιμμένος, θρηνώντας και παράλληλα δημοσιεύοντας λυπητερές φωτογραφίες και αντίστοιχα στιχάκια. Άσε που άλλαξα και το πρόσωπο - εικονίδιο στα διάφορα κανάλια που χρησιμοποιώ και δεν μου επιτρέπεται να το ξανακάνω τόσο σύντομα. Είμαι άνθρωπος που εμμένω στις αποφάσεις μου εγώ.

Διέγραψα το μήνυμα και μετέφερα όλα τα ποσά μου στο όνομα ενός άλλου νεκρού φίλου. Είναι τόσο όμορφο να έχεις μοναχικές παρέες.

Και δεν έζησε κανένας από εμάς, μόνο αυτοί καλύτερα

Ξεκίνησαν να παίρνουν φωτιά τα αμάξια ένα - ένα. Πρώτα αυτοί που έβαζαν εν γνώση τους νοθευμένο πετρέλαιο. Αγροτικά, τρακτέρ και επαγγελματικά φορτηγά. Ήταν οι έξυπνοι που έκλεβαν για να αποκτήσουν περισσότερα δέντρα, χωράφια, διαμερίσματα και κινητές αξίες. Κακή συντήρηση και καύσιμα χαμηλής ποιότητας ήταν τα συστατικά για τα πρώτα μπαμ στους δρόμους. 

Στη συνέχεια πήραν φωτιά τα ξερά χόρτα που ο αέρας έφερε δίπλα στους φράχτες και μέσα στις αυλές των σπιτιών στους μικρούς οικισμούς. Η οδηγία για όργωμα των χωραφιών μετά τη συγκομιδή ήταν το λιγότερο αστεία. Έτσι άρχισαν οι πυρκαγιές μέσα στους οικισμούς. Μετά ξεκίνησαν οι διακοπές ρεύματος λόγω της υπερβολικής κατανάλωσης. Τα λόγια μιας πλουσίας που διέμενε σε υπόγειο λόγω καύσωνα έγιναν τίτλοι έκτακτων ειδήσεων. Μην μαγειρεύετε, μην πλένετε, μην χρησιμοποιείτε τηλεοράσεις και τηλέφωνα. Τίποτα! Το ρεύμα σταμάτησε νωρίς το μεσημέρι. 

Ο πρώτος απολογισμός είχε να κάνει με την ολοσχερή καταστροφή 76 χωριών και την πλήρη στέρηση ρεύματων 95 πόλεων σε ολόκληρη την επικράτεια. Για τα νησιά ήταν αδύνατο να υπάρξει ενημέρωση. Μόνο κάποια τεράστια γκριζωπά σύννεφα φαινόντουσαν πάνω από το νότιο πέλαγος και ερμηνεύτηκε ως καταδίκη του μεγαλύτερου εξ αυτών. 

Με την μη δυνατότητα ανεβάσματος ιστοριών κι ανταλλαγής μηνυμάτων οι πολίτες, σωστά ενημερωμένοι και με σώας τας φρένας βγήκαν μαζικά στους δρόμους. Η πλήρη αφυδάτωση από τις θερμοκρασίες των παραπάνω από 50 βαθμών που ανέβαζε η άσφαλτος και η έλλειψη ανανέωσης οξυγόνου έκανε τα πτώματα να μετατρέπονται μέσα σε ελάχιστο χρόνο σε μούμιες. Η πρωτεύουσα είχε την εικόνα ενός αστικού πολέμου που μόλις είχε τελειώσει με νίκη εξωγήινων δυνάμεων.

Τελικά χρειάστηκαν μόνο μερικές εβδομάδες. Η χώρα καταστράφηκε παρέχοντας έτσι μια μοναδική ευκαιρία απασχόλησης των διεθνών μέσων ενημέρωσης αλλά και μια πηγή έμπνευσης στους πετυχημένους συγγραφείς της εποχής. Τα συνδρομητικά κανάλια παρείχαν για τα μελλοντικά δικαιώματα ποσά που θα ξοφλούσαν εις διπλούν τα χρέη της χώρας πριν το τέλος της. Έμειναν κάποια πλυντήρια πιάτων να χτυπάνε αέναα τα κουδουνάκια ολοκλήρωσης πλύσης και μερικά κινητά να αναβοσβήνουν οι ενημερώσεις. Ήταν ένα πανέμορφο τέλος, ισάξια της μεγάλης ιστορίας και της αρχαίας συνεισφοράς της χώρας σε ολόκληρο το συγκινημένο παγκόσμιο χωριό.