ξουτ

μου αρέσει να περπατώ... βάζω τ' ακουστικά μου και φεύγω... αν δεν έχω χίλιους δίσκους να διαλέξω δεν ξεκινώ... κάνω στάσεις μπροστά από εκκλησίες... εκεί στέκομαι αγέροχος και οι περαστικοί κάνουν το σταυρό τους καθώς περνάν σκυφτοί από μπροστά μου... έχει παράξενα πράγματα εκεί έξω... είδα το πρωί μια έκθεση πινάκων σε ένα γυάλινο περίπτερο, οι μισοί φαινόντουσαν από μέσα κι οι άλλοι απέξω - δεν κατάλαβα το γιατί, δεν με ενδιαφέρει κιόλας - και συνέχισα το δρόμο μου... αύριο έχει ένα ωραίο φεστιβάλ, όχι από 'κείνα που συνήθιζα παλιά που 'χα δουλειά κι ήμουν υπόδειγμα, αλλά απ' αυτά που είναι για τώρα που δεν έχω δουλειά και ψάχνω δουλειά κι είμαι κατάπτιστος... κοιτώ τις εταιρείες, σαν εταίρες ίσως αυτές ή εγώ παλιότερα, που τις θυμάμαι να 'χω ξαναπάει, να 'χω ξαναμιλήσει, να μην είμαι άξιος κτλ... κι οι άνθρωποι δεν εκπλήσονται που πρέπει να τα κάνουν όλα με το αντίκρισμα που τους πετάν κι οι άλλοι άνθρωποι εκπλήσονται που οι τεμπέληδες δε θέλουν να τα κάνουν όλα με το αντίκρισμα που τους παρέχουν... οι άνθρωποι είναι τυχαίες ζαριές... κι εγώ γι' αυτούς που με κοιτούσαν κι ενδιαφερόντουσαν για το καλό τους και το κακό μου ίσως παράλληλα έχω φέρει απανωτά εξάρες... γιατί σ' αυτή την ηλικία έχω την "τιμή" ή καλύτερα "το θεϊκό άγγιγμα" να σκέφτομαι όλα αυτά, να γκρινιάζω για τα "κακώς/καλώς" κείμενα, να φτιάχνω με ήχους και με λέξεις το προσωπικό μου αποτύπωμα μέσα στο σήμερα, να κυκλοφορώ (είπαμε) με χίλιους δίσκους στην ηλεκτρονική μου συσκευή (ποτέ τους ίδιους μέσα σε κάθε εβδομάδα)... αντί να τρέχω μιάμιση ώρα πριν και δυο μετά απ' το καθημερινό οχτάωρο να βρεθώ στην άλλη άκρη της πόλης για να εργαστώ σκυφτός (δεν αρέσει το επίθετο), να τρέχω να φορτώσω κάρτες πστωτικές και κάρτες χρεωστικές και κάρτες προπληρωμένες και κάρτες κινητών και το σπίτι και τα σπίτια και την αποθήκη και το εξοχικό στη Χαλκιδική και τ' άλλο στο χωριό και τη θέση πάρκινγκ στην πόλη και τις τσάντες τις πλαστικές τις χάρτινες τις δερμάτινες τις τσάντες απ' το τομάρι μου... να δοξάζω ένα νέο θεό, να κουράζομαι απ' τους πνευματικούς αντιπάλους του, να κρύβομαι καλά και καλύτερα να δείχνομαι, να με ενδιαφέρουν και να συζητώ για τις ομάδες, τα κόμματα, τις γκόμενες, τους γκόμενους, τα ψώνια, τα λεφτά, τα λεφτά... τα λεφτά και τον καιρό... τα λεφτά και τα μεταπτυχιακά των παιδιών... τα λεφτά... είμαι τυχερός εγώ με τις εξάρες μου... το μόνο πρόβλημα ίσως είναι ότι στο κηδειόχαρτο κάτω από το όνομα και την ηλικία δε θα ξέρουν τι να προσθέσουν όσο αναφορά το πρώην-επάγγελμα / νυν-συνταξιούχος κ.ο.κ.

δικό σου, το ασημένιο κορδόνι

να σε κατακρίνουν ότι δεν μπορείς να πεις όχι και έπειτα να σου λένε ότι δεν μπορούσαν να πουν όχι... ή πως να εξηγήσεις τη φανταστικά χαρούμενη αίσθηση αναμονής ενός δίσκου: Πριν χρόνια άκουγα μια μουσική κυκλοφορία όταν ερχόταν σε φυσική μορφή (βινύλιο, κασέτα, οπτικός δίσκος κτλ) στο τοπικό κατάστημα. Βρισκόταν στη βιτρίνα (αν ήταν αρκετά εμπορικός) ή στις πρώτες προθήκες στο εσωτερικό. Ενημερωνόμουν από περιοδικά που έπαιρναν δελτία τύπου από δισκογραφικές εταιρείες, συγκροτήματα ή μετέφραζαν άλλους από το εξωτερικό. Όλο αυτό είχε μια απίθανη χρονοκαθυστέρηση. Μερικές ανάσες μπροστά, στις 27 αυτουνού του ζεστού Οκτώβρη κυκλοφορεί το Silver Cord κι έχεις τον Stu να γράφει ότι κάνει ότι αγαπάει, το κάνει πάρα πολύ συχνά και ζει απ' αυτό, κι είναι χαρούμενος - δημιουργικός - άνετος και φιλικός (το δείχνει από μακριά)... κι εγώ μετά αναρωτιέμαι το εξής... θέλω να έχω φίλους καλύτερους από εμένα, να παίρνω παράδειγμα, να ακούω τις μουσικές τους και να ζηλεύω τη στάση τους εκεί έξω - όμως δεν έχω φίλους, κατά πάσα πιθανότητα οι υπόλοιποι ανάμεσα στους οποίους υπάρχω κι εγώ δεν θέλουν να έχουν φίλο κάποιον καλύτερο από αυτούς. Άρα τώρα εξηγείται γιατί με είχε καλέσει ένας γνωστός πριν πολλά χρόνια για να μου δείξει το μαρμάρινο τζάκι του και την τεράστια τηλεόραση που χωριζόταν στη μέση για να βλέπει ο καθένας το δικό του πρόγραμμα. Έπειτα από μερικά χρόνια, έπεσαν πια τελείως τα μαλλιά του κι έχει μόνο κάτι τούφες να του ζεσταίνουν τ΄ αυτιά, πήρε παραγγελία το μάρμαρο για τη νεκρή συγγενή μου. Μια μέρα μόλις μετά την 25η κυκλοφορία των Αυστραλών, να τη η εθνική επέτειος, λίγες ώρες πριν η ίδια βασανισμένη χώρα με τους Κρητίκαρους αρχηγούς όλων των χρωμάτων και σεξουαλικών προτιμήσεων αλλά και το βασανισμένο παράρτημα - διχοτομημένο νησί - βάλε 12 στη Γιουροβίζιον απ' εμάς, είπαν το δικό τους 'Όχι' στην κατάπαυση πυρός ενός άλλου πολέμου. Όχι στο Όχι για άλλον έναν πόλεμο. Άλλο αυτοί. Αυτοί που είναι μουσουλμάνοι και δεν τους θέλουμε, αλλά τους θέλουμε και τους υποστηρίζουμε γιατί τα καφτάνια τους θυμίζουν την μεγάλη ομάδα της συμπρωτεύουσας. Οι άλλοι αυτοί είναι Εβραίοι, από αυτούς που αντιπαθούμε και χαστουκίζουμε, όμως τους θέλουμε να αγοράζουν σμπαράλια που κάποτε τους ανήκαν και άντε να ξανακάνουμε πάρκινγκ το μέρος που τους μαζεύανε για τα στρατόπεδα. Έτσι κάνουμε εμείς. ⚥ Το ραδιόφωνο αποτελεί πια ένα μουσειακό είδος. Κι αυτοί που το τιμούν είναι μισθωτοί. Ότι φτιάχτηκε για αυτό παραμένει σημαντικό. Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να μπερδέψει το παραλήρημα με τις πλημμύρες, ο ίδιος να διορθώσει την πτώση του ονόματος του ή να πιει κι ένα ποτηράκι παραπάνω. ⚥ Κάπου εδώ, αν αυτό είναι η μέση και προς τα κάτω, που δεν με πονάει μετά από δυο μέρες που κουβάλησα τα τελευταία λάδια για να πιουν οι κάτω όροφοι, να αναφέρω το περιστατικό με το ανοιχτό και χρησιμοποιημένο φέρετρο στα σκουπίδια. ⚥ Πίσω στις μουσικές κυκλοφορίες που ποτέ δεν θα βαρεθώ. Ακόμα κι αν όλα σταματούσαν αυτό το δευτερόλεπτο που ζω εγώ μέσα στους άπειρους αιώνες ύπαρξης (ματαιότητα σκέψης) υπάρχει υλικό για να μπαινοβγαίνω στο Μάτριξ με ακουστικά για πάντα. Να το πάντα. Εδώ, σ' αυτά τα λόγια. Τα γραπτά. Κι όμως ποτέ δε μου φάνηκε παράξενο που ο τέταρτος δίσκος των Föllakzoid λεγόταν '1', ούτε που τα ζευγάρια όταν χωρίζουν με φωνές, καυγάδες, σπασίματα, χρωστούμενα κτλ, μετά περιμένουν ένα μήνυμα στα γενέθλια έκαστος. Κι ανεβάζεις εσύ το story για να δείξεις ότι είσαι χαρούμενος άνθρωπος και το βλέπει ο άλλος (πρώην) χαρούμενος άνθρωπος γιατί πια πως να είναι χαρούμενος ο άνθρωπος αφού δεν είναι με σένα κι όλο ξεχνάς τη σταθερά των Therapy? >>> happy people have no stories! Τελικά πίσω από οθόνες βλέπεις ψεύτικα τη ζωή. Κι όλο ξεχνάς τα μαθηματικά που έμαθες μικρός ανθρωπάκος. Δεν χρειάζεται να φθάσεις καν σε τριψήφιο αριθμό. Δεν θα φθάσεις.

σκέψη ≪ [εξήγηση συμβόλου ≪, δηλαδη αμελητέο σε σχέση με (πολύ μικρότερο)]

Βρέθηκες σε έναν τόπο που φτιάχνουν τις καλύτερες πίτες. Η σπανακόπιτα αρχικά της μαμάς μου είναι χωρίς κανένα συναγωνισμό η καλύτερη στους αναρίθμητους γαλαξίες που συνεχώς φωτογραφίζει το James Webb. Η γαλατόπιτα που φάγαμε πάνω στο βουνό ήταν ένας επικός μη-επαναλαμβανόμενος παράδεισος σε τυχαία συνάντηση, κάτι σαν διψασμένη ημίγυμνη ποδηλάτης χωρίς οικογένεια που βρέθηκε τυχαία πάντα, στην αγνή και παρθένα ελληνική ύπαιθρο. Υπάρχουν κι άλλες πίτες, όπως καρυδόπιτες, κιμαδόπιτες και λοιπές στηριγμένες πάνω στην αστείρευτη κι αστεία άποψη που τιτλοφορείται μεσογειακή διατροφή. Υπάρχουν κι οι φανταστικές πίτες, οι θαυματουργές όπως φανουρόπιτες και η άλλη ακόμα πιο θαυματουργή πίτα του Αγίου Ιούδα Θαδδαίου. Μέσα σ' όλο αυτό το σύμπλεγμα γεύσεων και θεολογικών απόψεων (πες το και σαχλό πανηγυράκι) υπάρχει και η περπατόπιτα. Προσοχή όμως στη χρήση. Δηλαδή κι εξηγώ διότι δεν υπάρχουν οδηγίες χρήσης στα ευαγγέλια και τις κυριακάτικες εκδόσεις για πολύτεκνους που μοιράζονται στις εκκλησίες μαζί με συσκευασίες μακαρόνια του κιλού από την Ευρωπαϊκή Ένωση και χυμούς βερίκοκο σε τσίγκινα βαρελάκια, αν το παιδί είναι σε ηλικία περπατήματος και δεν έχει ακόμα περπατήσει ⇒ ναι του κάνεις μια περπατόπιτα. Αν όμως πρόκειται για άρρωστο, παράλυτο, ανήμπορο και λοιπές ασθένειες του σώματος και του πνεύματος, επ' ουδενί δεν του κάνεις περπατόπιτα. Είναι επικίνδυνο να ταυτιστεί η φάση με την άλλη παραβολή - παραμύθι του παράλυτου που σηκώθηκε και περπάτησε όταν είδε ότι ο απέναντι που του φώναζε κάτι ακαταλαβίστικα κρατούσε μια χωριάτικη τυρόπιτα με κριτσανιστό φύλλο. Είναι σημαντικό, και πάλι να επαναλάβουμε, ότι ο λαός (ειδικά αυτός ο μοναδικός  ΕλληνόΧριαστιανόΟρθόδοξοΦασιστόΑριστερόΔεν-Ξεχνώ-Τίποτα και - όταν εμείς τους δείχναμε τον πολιτισμό αυτοί δε ξέρανε να καθαρίσουν τις μπανάνες) είναι σοφός και πάντα προσπαθούσε να ξεχωρίσει τα σκάφη από τα σύκα και τις πίτες από τις πίπες.

Κυριακάτικο αστικό περπάτημα πριν τη λήξη της θείας λειτουργίας.

Ο δήμαρχος χαστουκίζει, θα ξανά-εκλεγεί και θα μετά-εκλεγεί και ακόμα και meta θάνατον even then θα είναι δήμαρχος κι οι άλλοι - οι χαστουκισμένοι - θα του ζητάνε συγχώρεση κι άφεση των αμαρτιών ημών. Ο υπάλληλος του οίκου ευγηρίας, κρητικό κοπέλι, ξεπλένει τον τρόφιμο με το λάστιχο. Έχει πίεση καλή. Το κρύο νερό κάνει καλό. Όλα βαίνουν καλώς. Δημόσιος υπάλληλος καλοπληρωμένος στην ίδια εξίσωση με τον ιδιωτικό και κακοπληρωμένο, το σκατό τους ίδια μυρίζει. Η ψήφος να μπαίνει στην κάλπη, όσο λιγότεροι - τόσο καλύτερα. Νεαρός, απαίδευτος - άκληρος - με πατέρα σπουδαγμένο στα εξωτερικά και με πρόσωπο στην τοπική κοινωνία, το πήρε το σπίτι στον τρίτο από τη θεία του, όμως δεν του 'δώσε και τα λεφτά για την ανακαίνιση και τώρα πρέπει να συνεχίσει ολοκληρωτικά δοσμένος στο καταστρωμένο σχέδιο - πως να φας τα λεφτά των άλλων σε δεκαπέντε απλά βήματα -. είναι μόλις στο τέταρτο βήμα Αριστερός αλλά με περιουσία, όχι βλάκας, ούτε χριστιανός, το πέρασε το αμάξι του παππού σε φίλους που δεν τα κατάφερναν πολύ καλά και τώρα μια χαρά τα καταφέρνουν να τον κερνάνε κάθε εβδομάδα κι ένα ποτάκι, και δυο μη σου πω, γιατί τα χρόνια στης καραντίνας δεν έβγαιναν, οπότε υπάρχουν χρωστούμενα, μη λησμονάμε. Όμως υπάρχουν και χειρότερα, απ' αυτά τους έσωσε, φαντάζεσαι κανένα άρμα μάχης να τους παρέσερνε και σκότωνε όπως την 70χρονη στον Ωρωπό; Μακριά από τα απολίτιστα τα μέρη όπου μακάβρια θεάματα αντίκριζαν πολίτες και οδηγοί βλέποντας ένα αυτοκίνητο να κυκλοφορεί στο δρόμο με ένα πόδι κατσίκας στο πίσω παρμπρίζ! Πολιτισμός, πολιτική και κοινωνικά δίχτυα. Βασικό στοιχείο να μην χρειαστείτε ψυχολογική στήριξη όταν με το καλό γίνει το κακό. Αλλού οι εκδηλώσεις έχουν εθιστεί να κρατούν καλά, η παραλία να γεμίζει - βρομίζει μετά, οι αφίσες - τα φέιγ βολάν - τα καλάθια του πικ νικ και τα πλαστικά ποτηράκια - καλαμάκια - πιατάκια - πιρουνάκια - φιλτράκια και πιτσουνάκια... χλουπ στο(ν) κόλπο μέσα. Καλές ειδήσεις υπάρχουν, όπως και οι πρωτιές. Κυρίαρχος η χώρα στις ενοικιάσεις από ιδιώτες των διαμερισμάτων τους. Μας άφησε η θεία ένα στον τρίτο, βάλτο εκατό τη μέρα για τους αλλοδαπούς που έρχονται στην πόλη τούτη. Αν βρέξει υπάρχουν κι οι ομπρέλες, δεν είναι φέικ, υπάρχουν και δε θέλουν και συντήρηση σαν τα έργα τα μεγάλα τα ολυμπιακά του Καλατράβα. Εδώ αψίδες θριάμβου δεν υπάρχουν, έφτιαξε μια ο Γαλέριος αλλά οι κάτοικοι κοιτάνε τα πλακάκια που σαν κύματα σηκώνονται μια εδώ και μια εκεί, κοιτάνε τα ταξί που ευωδιάζουν με αέρια τα καρότσια των στρουμπουλών παιδιών, κοιτάνε τα μικροσωματίδια των αεροπλάνων με έκπληξη σαν να 'ναι τα σωματίδια των νεκρών θεών, κοιτάνε μα δε βλέπουν παρά μια μεγάλη - τεράστια - ορθογώνια πλαγιασμένη ανάρτηση της φάτσας του "δικού τους" δημάρχου. Εκεί που χαμογελαστοί δικηγόροι μπορούν να σε αθωώσουν και τροφαντοί μπάτσοι επικαλούνται το εννεάμηνο στις ειδικές δυνάμεις για να βγουν σε πρόωρη σύνταξη και να πιάσουν μαύρη δουλειά για να συμπληρώσουν τη χαμηλή σύνταξη που πρόωρα τους έδωσαν. Άξιοι εκπρόσωποι μαυροφορεμένοι ηγέτες με μπροστινές τσέπες και διοπτροφόρες κοπελίτσες κατά της πατριαρχίας. Του μέρους αυτού όπου οι κρεοπώλες ξέρουν πως να τεμαχίζουν τις γυναίκες τους. Οι σύζυγοι γνωρίζουν το νόμο της σιωπής, σαν Ινδιάνες που κλέψανε το αμίλητο νερό και σαν έρθει η ώρα θα πουν το ευαγγέλιο και στα παιδάκια τους... σουτ. Ο θείος σας, ο ηθοποιός, που είχε κάνει εκείνο το διαφημιστικό κι όλοι περιμέναμε περήφανοι να παίξει μετά τις μεταμεσονύχτιες ειδήσεις, κατεβαίνει υποψήφιος κι αυτός. Άξιος. Όλα θα πάνε καλύτερα... θα δείτε... σουτ τώρα καλέ... μόνο να προσέχετε μη σας ρίξουν τίποτα στο ποτό σας όταν μεγαλώσετε και να φοράτε μίνι σκέρτς μέχρι να βρεθεί το κατάλληλο κοπέλι.

ονόματα κι εκλογές κι άρτος και θεάματα (κακά-KIA)

"Συνδημότισσες και Συνδημότες" - θα προσπαθήσω να μη συνδιάσω την αχρηστοσύνη στο όνομα Στέφανος, νεόκοποι Ελληνάρες με αγγλό-ρώσικη ξεφωνημένη φινέτσα δηλαδή, τι να πω πέρα από το ότι θα πρέπει σήμερα, μετά το πρωινό και τις ερχόμενες σκέψεις να ακούσω 4 δίσκους του Captain Beefheart στη σειρά μπας και ξεφύγω λίγο από τις ρακέτες και τις πετσέτες; "Πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια από τότε που με τιμήσατε με την ψήφο σας, ψήφο αναγνώρισης, εμπιστοσύνης αλλά και εντολή ευθύνης να αγωνιστώ για τη βελτίωση της καθημερινότητας εδώ και τα χωριά μας." μετά ξεπετάγεται μπροστά σου κανονικός εμετός άλλο όνομα, όνομα μήλου αν θυμάμαι ελάχιστα καλά, Αιμίλιος, πρώην τραπεζικός, υπεύθυνος λέει οικονομικών υποθέσεων κάκιστου δήμου της χώρας που ο δήμιος ξέχασε, ένας ακόμα πρώην σε όλα, με φάτσα αλκοολικού, που αφού ξαπόστασε τέσσερα και κάτι χρόνια, πάλι προς τη δόξα τη δεξιά τραβά - εδώ χρειάζονται και οι 23 (update 24) μέχρι σήμερα κανονικοί κι όχι ζωντανοί ή επιλογές ακυκλοφόρητων, δίσκοι των King Gizzard & The Lizard Wizard μπας και... "Τα χρόνια αυτά ήταν δύσκολα για όλους μας. Πανδημία, οικονομικές δυσκολίες για πολλούς από μας, συνεχής αγώνας για τη διόρθωση δύσκολων καταστάσεων και εξάλειψη πρακτικών του παρελθόντος που μόνο κακό έκαναν στον Τόπο μας." περπατάς στη νέα (what the fuck?) παραλιακή της συμπρωτεύουσας, σκουπίδια, νεκρά γελάδια, ποντίκια, πέντε χιλιάδες αποτσίγαρα και το όνομα Γιώργο μην τρέχεις! παντού, κανείς δεν έχει κοιμηθεί ποτέ με Hafler Trio ε; παρόλο που ο πρώτος πλυθηντικός πάει με όλα, σαν το λευκαντικό, αυτό που δεν επηρεάζει τα κόκκινα μαγουλάκια των wanna-be-dead παχύσαρκων. "Στα τέσσερα αυτά χρόνια, πορεύτηκα με γνώμονα την αξιοπιστία, την εργατικότητα, την πίστη στις αξίες και παραδόσεις των προγόνων μας, δίνοντας με εντιμότητα μικρές καθημερινές μάχες με τα προβλήματα. Οι βάσεις για το καινούριο που έρχεται, έχουν τεθεί." μετά υπάρχει και τ' όνομα Πολυβόλος, τι εννοείς; δεν το έχεις δει ποτέ σε κηδειόχαρτα; είναι τόσο συχνό όσο να είσαι ρατσιστής και να ψηφίζεις πορτοκαλί, να είσαι ριζοσπάστης και να ασπάζεσαι τους προέδρους και τους γονείς αυτών και τους συμβολαιογράφους που αποτύπωσαν ποιητικά το αίσχος όλο κι όλο ανεβαίνει η αηδία από μια χθεσινή θεατρική παράσταση που οι δαιμονισμένοι ρωτούσαν τα πνεύματα αν θα τους παρατήσουν που θα 'χουν καρκίνο κι αν θα τους αγαπούν οι σύντροφοί τους για πάντα; παρακαλώ τη χρήση της λέξης μόνο για την εργογραφία του Steve Roden. "Φιλοδοξούμε να φέρουμε το εδώ μας στη θέση που του αξίζει, στη θέση που του οφείλουμε να βρίσκεται. Για όλους τους συμπολίτες μας, τις οικογένειές τους και τη γενιά που έρχεται, χωρίς τις παθογένειες του παρελθόντος που καθυστέρησαν την πρόοδό μας, με όραμα, θέληση για δουλειά, πίστη στις δυνάμεις που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας." καλέ, θα τα ομολογήσω όλα, περπατώ και κλάνω, τι άλλο να σας κάνω; τι άλλο να ψευδώς να ομολογήσω; ότι πιστεύω σ' έναν θεο; σε δύο; στον τρίτο τον μακρύτερο; ότι θέλετε. μετά πλιζ βάλτε μου του Bach τα Goldberg Variations πρώτα του 1955 και μετά του 1981 να φεύγω κι εγώ σιγά σιγά, να πετάω στον ουρανό... "Ζητώ από εσάς τη δύναμη να συνεχίσουμε." ρε πέστε στον Θερμαϊκό τον κόλπο να σας έρθει κόλπος.

κι άξαφνα πετάγετε ο/η/το πορδή και παρακαλεί...πολύ "τα νέα μέλη που ψήφισαν για πρώτη φορά την περασμένη Κυριακή να μη δέχονται τη δικαιολογία «δεν σας βρίσκουμε», αποχωρώντας από τα εκλογικά κέντρα και χάσουμε την πρωτιά με 99%. Η διαδικασία αναζήτησης και ταυτοποίησης είναι γνωστή σε όλα τα μέλη των τοπικών Εφορευτικών Επιτροπών που πληρώνονται από τις off-shore του μπαμπά και πρέπει να τηρείται απαρέγκλιτα. Αν πάραυτα τυχαίνει να είστε εγγεγραμμένοι και σε άλλο κόμμα, even δεξιό - even ακόμα πιο δεξιό και κρατάτε και ασπίδα με τον Λεωνίδα επάνω, στ' αρχίδια του συντρόφου μου, ελάτε να μας πάρετε μια... ε, να με σταυρώσετε, δεν είμαι εγώ όμορφος και μπλε-μάτης σαν τον Χριστό σας; Εφιστώ την προσοχή στην ΚΕΦ(τ)Ε για τις εκατοντάδες (ίσως και χιλιάδες) ψευδείς από δικούς μας καταγγελίες και την απουσία γραμμών κόκας για την ταυτοποίηση των μελών που θέλουν να με ψηφίσουν γιατί ελπίζουν σε κάτι, τι;"

Αδιαφορώ, άρα Υπάρχω - Υπάρχεις - Δεν Υπάρχω - Υπάρχεις

Κάτσε να διαβάσεις κι αυτό, αν και με τον καιρό αναρωτιέμαι γιατί και ποιος / ποια να τα διαβάσει αυτά τα... Λοιπόν συμβαίνουν, δεν τυχαίνουν όπως π.χ. να πέσεις πάνω στο δίσκο του Fela "Before I Jump Like Monkey Give Me Banana" αλλά όπως δύο γερασμένοι μαζί σύντροφοι (όχι πολιτικής χροιάς) να σταθούν χέρι - χέρι και κωλομέρι - κωλομέρι από τις δύο και μισή μετά τα μεσάνυχτα, μέχρι το επόμενο απόγευμα στις πέντε και μισή για να αλλάξουν τις ταυτότητές τους! Γιατί; 

Για τον ίδιο λόγο που ο κοντός με προεξέχουσα κοιλιά κληρονομικός μάνατζερ του γειτονικού σούπερ μάρκετ κάθεται με τα χέρια σταυρωμένα και επιτηρεί δεκαπέντε ντάνες ψηλότερες του με κωλόχαρτα κάθε εταιρείας. Αγέρωχος σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός ατενίζει τον ορίζοντα από φορτηγά που ξεφορτώνουν προμήθειες για μια ακόμα εβδομάδα. Λίγο νωρίτερα κάποιος φίλος πόσταρε τη δεύτερη φωτογραφία με τον κώλο της κόρης του, μη γράφοντας ότι είναι ο κώλος της κόρης του, αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν είναι ο κώλος της κόρης του, και μαζί κάτι τσιτάτα στ' αγγλικά γιατί είναι αυτός πολίτης του κόσμου ρε μαλάκα, αλλά σαν τη Σαλονίκη δεν έχει και θέλει εδώ να γυρίσει για να λέει τις ιστορίες του από τις διαφορές των γυναικών στον κόσμο ολάκερο. Αυτοί οι δυο τους θα κάναν καλή παρέα.  

Μετά μια άλλη φορά κατηφορίζουμε από μια ζόρικη ανηφοριά του Πηλίου και μπροστά μας προσγειώνεται μια γαλατόπιτα. Κομμάτι από στρόγγυλη, ξεροψημένη, με σωστά ζυγισμένες τις αναλογίες ξινού και γλυκού γ-α-λ-α-τ-ό-π-ι-τ-α. Η συγκίνηση ίδια όπως όταν άκουσα το (Δε) Sophtware Slump όταν τα ρολόγια θα έδειχναν μόνο μηδενικά, όταν οι υπολογιστές θα εξαϋλωνόντουσαν, όταν οι KLF λέγανε Fuck ρε δε Millenium κι οι τράπεζες ήταν σίγουρες ότι τα ATM θα ξερνούσαν λεφτά με τη σέσουλα, όπως ο θείος μου ο Θέμης έριχνε τα σπόρια στις χάρτινες σακούλες. Πάντα ζύγιζε σωστά, να τον βλέπουν οι πελάτες με τα διπλοεστιακά κρυστάλλινα γυαλιά του, και μετά πετούσε το υπόλοιπο της σέσουλας μέσα στο σακουλάκι, δώρο του θείου μου του Θέμη, όπως κι ο δίσκος των Grandaddy, ένα δώρο μου σε μένα - τότε και πάλι τώρα σαν θύμηση. 

Ο εγγονός προσπαθεί να σπείρει φωτοβολταϊκά. Μα να μην πιάνουν τ' άτιμα στα στείρα χωράφια των θειάδων. Όχι όπως τότε με το τρακτέρ. Κάποιος έχει τον κορονοϊό, μετά δεν τον έχει, μετά πάλι τον έχει και λίγο στο ενδιάμεσο έκανε τεστ αλλά δεν έγραψε καλά. Κι ένας άλλος νιόγαμπρος να συστήνεται ως ασφαλιστής. Ανοίγει τα μάτια όπως εκείνες οι πρίζες εξωτερικού χώρου που έχουν καπάκι. Ανοίγεις - βάζεις την αρσενική, κλείνεις, το καπάκι χάσκει, το στόμα χάσκει, τα ματόκλαδα που δεν λάμπουν χάσκουν, οι πόρτες από τη μεριά του δρόμου χάσκουν, όλα σε έναν τόπο που ακολουθεί τις γραμμές του δικού του Πικάσο, του Παύλου Πικασίδη.

Οι Νεκρές Τρίχες δεν είναι κάποιο hard harsh crust brutal screamo γκρουπάκι της γειτονιάς, θα μπορούσε όμως αν έβαζε και το noise μέσα στα tags του. Τι συνέβει με τη λέξη 'πειραματική'; Γιατί κι ο Γιάννης κι ο Δήμος κι ο Νικόλας κι η Δανάη κι ο Δημήτρης κι όλοι ατελώς την χρησιμοποιούν; Έτσι κανείς δε θα θελήσει να συζητήσει μαζί μου το θέμα των Amon Düül, των Ι και γιατί από τη μία και μοναδική ηχογράφηση η Amon Düül οι Ι συνέχισαν να κυκλοφορούν παπάδες και παράλληλα βγήκαν και οι Amon Düül οι ΙΙ και τελικά οι Ι είναι κάτι σαν τους Embryo ή οι ΙΙ είναι; Οι νεκρές τρίχες είναι αυτές που σκοτώνεις όταν χτενίζεσαι, τελεία και παύλα - Κούλα είσαι (γ)κάβλα. 

Οι Τραπεζικοί δεν είναι κάποιο στυλ Incapacitants γκρουπάκι της γειτονιάς, θα μπορούσε όμως να είναι το σύνολο των τραπεζικών που απεχθάντονται όλους τους τραπεζικούς. Κάτι σαν τους διαφημιστές. Πρόσφατα κάποιος με πληροφόρησε με παρησία και χωρίς κανένα περαιτέρω ενδιαφέρον για μένα, ότι ο Πουλικάκος ήταν (είναι;) διαφημιστής. Μου φάνηκε τόσο λογικό... Ένας διαφημιστής - δημιουργικός πχ άνθρωπος ή καλλιτέχνης ή άνθρωπων των τεχνών, έχει ένα πρώτο καλό δίσκο - έργο (Μεταφοραί Εκδρομαί ο Μήτσος), μετά μία μέτρια παρωδία (Ο Δράκουλας των Εξαρχείων) που την πασπατεύει με μια επιτυχημένη (όχι χρήση επιθέτων καλής - κακής) διασκευής (Υπάρχω - κι όμως δεν είσαι εδώ) και στο τέλος λίγο από βραβεία των καλύτερων διαφημίσεων του έτους. Δεν πληροφόρησα αυτόν τον κάποιον ότι μικρότερος είχα κάπως δει πως δούλευε ο Πουλικάκος τις νύχτες των δραχμών στη Σαλονίκη ξημερώματα κτλ...

Πόσο εύκολα Οι Θεωρητικοί περνάνε στην απραξία. Μπερδεύουν τον Μαρξ με τη Mars HiProtein Μπάρα με 20gr Πρωτεΐνης + Γεύση Salted Caramel και το άσχημο είναι ότι δεν τους κόβει καν να πετάξουν τον άλλον τον Mars (τον πλανήτη ρε! τον Ελληνάρα θεό του πολέμου) ή ακόμα καλύτερα για να τους ερωτευτώ και να τους αφιερώσω ένα ποίημα το M.A.R.R.S. ναι! εκείνο του "Pump Up The Volume" αχ σε μια Extended Pump Up Mix παρακαλώ! Οι θεωρητικοί να κλείσουν το καπάκι του μπιντέ πριν πατήσουν το καζανάκι. Ακόμα καλύτερα να βουτήξουν χωρίς μπρατσάκια κι ας ζητήσουν από την κυρία που τους 'βοηθάει' στην καθαριότητα να πατήσει εκείνη το καζανάκι. 

Κι αυτό το καλοκαίρι πέρασε. Τα μεταναστευτικά πουλάκια μπερδεύτηκαν με τους απανθρακωμένους μετανάστες στα δάση και στα άγρια βουνά. Όπως εκείνα τα μαύρα πουλάκια με τις λευκές γραμμές που για χρόνια διέμεναν χωρίς να δίνουν νοίκι στα ξύλα της σκεπής της σοφίτας όταν ξεφύγαν από το κλουβί που τα είχαν οι θειάδες από τη Τσεχοσλαβακία. Τελικά τόσες δεκαετίες μετά την πτώση του σοσιαλισμού έφυγαν κι αυτά για άλλη γη άλλα μέρη. Τώρα οι αριστεροί ηθικολόγοι ψηφίζουν να μη γυρίσουν γιατί ήρθε ο Σωτήρ από την Αγία Σοφία, δίπλα στα παγωτά τα καλά και τα μπισκότα τα καλύτερα. Ποτέ δεν θα είναι σαν την πρώτη φορά που άκουσα τον γείτονα να παίζει πιάνο. Αισθάνθηκα τυχερός, ένα εξάμηνο μετά όταν παίζει κάθε απόγευμα την ίδια ώρα το ίδιο κομμάτι με πιάνει μια καλλιτεχνική διάθεση σαν διάρροια. 

[να 'χατε να λέγατε]

Σου λέει ο άλλος είσαι λογιστής, κι εγώ να γυρνώ πίσω και να θυμάμαι ότι αυτό το σιχαινόμουν, πως έγινα λογιστής; Αυτοί καταγράφουν αριθμούς... εγώ σταμάτησα να μετράω την περιουσία μου κάπου στα 15 όταν οι δίσκοι δεν χωρούσαν πια στο μικρό μου τεφτέρι. Αποφάσισα να το μελετήσω... πάντα πίστευα (ίσως ακόμα) ότι όταν μου λένε κάτι το έχουν σκεφτεί - μελετήσει - είναι καλοπροαίρετο και λέγεται για το καλό μου... οι λογιστές κάνουν ακριβώς το αντίθετο: καταγράφουν μόνο αριθμούς - ποσότητες με λογική σειρά - δεν δημιουργούν - δεν αυθαδιάζουν - δεν ονειρεύονται - είναι σωστοί ορθογραφικά - ίσως έχουν και μια εικόνα του προστάτη λογιστή στο γραφείο, στο κρεβάτι, στη χέστρα και στο αμάξι, εγώ δημιουργώ - καταγράφω άναρχα τη ζωή μου, τα τριγύρω συμβάντα, μ' αρέσει η ποίηση, η καινούργια μουσική, τα δέντρα, προσπαθώ να θυμάμαι τα καλά κι έτσι αποτυπώνω στη μνήμη και μερικούς βόθρους. 

250 μηνύματα ειδοποιήσεων για μια Bandcamp Friday του Αυγούστου! Όλοι μιλάνε για σαβούρα, σβήστα, ένας καπιταλιστικός οχετός... κι εγώ λέω: είναι μουσική, χαρά, από αυτά που αλλιώς θα έβγαιναν σε ένα δίμηνο τώρα έχω συμπιεσμένο χρόνο σε ένα εικοσιτετράωρο! Χαίρομαι... όπως πριν λίγο καιρό που δυστυχούσα γιατί λόγω της τηλεφωνικής μου υπηρεσίας αυτές οι ειδοποιήσεις ερχόντουσαν κι έμεναν με τη γλώσσα έξω σ' αυτό το email account. 

Πρώτη φορά μετά τα σχεδόν σαράντα χρόνια σ' αυτή την οικοδομή που χρησιμοποιώ το ασανσέρ. Αφού το πληρώνεις, μου λέγανε, γιατί ανεβαίνεις με τα πόδια; Παχύδερμα που γελάνε δυνατά μέσα από τις ποδιές, που τα ανέχτηκα τόσα χρόνια και είμαι περήφανος για μένα που δεν απαντώ άλλο στα μουγκρίσματα τους. Μέσα στα σκατά πλένουν τα πόδια τους και μετά ψεκάζονται και συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο κόσμος όλος τους χειροκροτεί σαν έρπονται στην τοπική κοινωνία. Αδιαφορία εμπρός στην κάκοσμη αθλιότητα μιας επαρχιακής πόλης χωρίς νότες, χρώματα, ποίηση και ενδιαφέρον. Είναι κι οι νέοι άσχημοι ή ιδέα μου είναι;

Μην κρίνεις για να μην κριθείς (από τους χριστιανούς). Η Ελένη με τα τσιμπουκόχειλα, το μαύρισμα - τάνισμα των διακοπών σε τροπικά μέρη (πίτσες μπλε - στον τρίτο όροφο μιας καθέτου της Τσιμισκή το έκανε, 45 ευρώ η συνεδρία χωρίς βρακί) και το κατάλληλο μαλλί - ίδιο για γάμους, σκυλάδικα, Κυριακές με τα wanna-be πεθερικά κοκ, έκανε καλέ ίνστα... μόνο για να βλέπει. Όπως η γιαγιά καλέ, που είχε την τηλεόραση για παρέα και τις υπόλοιπες ώρες έλυνε εξισώσεις τετάρτου βαθμού στο μαυροπίνακα. Ο Frank Zappa έφυγε νωρίς και δεν επισκέφθηκε την εμποροπανήγυρη Κιλκίς. Ξεκάλτσωτος δεν θα βρει θέση στον παράδεισο. Με ποιον καλό χριστιανό, από τους δικούς μας τους γαλάζιους, θα μοιραστεί ένα στασίδι να ξαποστάσει;

Ποτέ μην αφήσεις μια γρια να σου δείξει το δρόμο

Ο Γερο-Προκόπης ή συχνά "Ο Ανεπρόκοπος", όπως τον αποκαλούσαν οι γείτονες γιατί κανείς δεν ήξερε το πραγματικό του όνομα, ζούσε μια ήσυχη ζωή σε ένα παλιό εξοχικό σπίτι στην άκρη της παραθαλάσσιας πόλης. Οι άνθρωποι γύρω του τον θαύμαζαν για την απλότητα και την αταραξία του, για τη σοφία των ετών του και την ανωμαλία των πράξεών του, ενώ αυτός είχε άλλα σχέδια για το τέλος της ζωής του, το οποίο φανταζόταν ότι θα καθυστερούσε αρκετά ακόμα. Όταν έμοιαζε ανήσυχος ή λίγο ταραγμένος όλοι του πρότειναν να πάει στο γιατρό ή να φάει μια μεγάλη φέτα κέικ σοκολάτας. Αυτός τα απέρριπτε όλα με μιας κι απλά καθυστερούσε λίγο ακόμα το μεσημεριανό του υπνάκο. Και μόνο που σκεφτόταν ότι θα έπρεπε να εξηγήσει γιατί δεν τρώει ζάχαρη εδώ και σαράντα πέντε χρόνια κουραζόταν. Οπότε και τους ενημέρωνε για τοπικού χαρακτήρα ειδήσεις, όπως ότι συγκρούσεις οχημάτων και διακοπή ρεύματος προκάλεσε η ξαφνική νεροποντή που έπληξε την πόλη της Θεσσαλονίκης, νωρίς κάποιο πρόσφατο καλοκαιριάτικο μεσημέρι.

Η μέρα ξημέρωνε και ο Γερο-Προκόπης ξυπνούσε με μια ανυπόφορη ανησυχία. Όλοι οι άλλοι άνθρωποι φαινόταν να ζούνε για να πεθάνουν ατάραχοι, αλλά αυτός είχε άλλη ιδέα. Μεγάλη ιδέα. Ιδέες. Πολλές ιδέες. Ονειρευόταν αναρχικά πράγματα, σκηνές που θύμιζαν πίνακες του Νταλί, χρώματα του Μιρό, με παράλογες δημιουργίες να χορεύουν στο μυαλό του. Κάθε πρωί, καθώς έπινε τον καφέ του, φανταζόταν τα σπίτια να αρχίζουν να πασπατεύουν τα πάρκα, τα δέντρα να τραγουδούν, και τα αυτοκίνητα να μεταμορφώνονται σε γίγαντες πεταλούδες που τραγουδούσαν όλη μέρα σε αδιάφορη σειρά τα κομμάτια του Old Lady Drivers από τους O.L.D. Εκατομμύρια ζευγαριών ονειρευόντουσαν και οι υπόλοιποι μοναχικοί επαναστατούσαν. Όλοι μαζί λυπόντουσαν για το πέρασμα του χρόνου. Παρόλα αυτά ήταν χαρούμενοι για την συνεχή ενημέρωση του Ανεπρόκοπου γραφικού, δηλαδή ότι σε δέντρο προσέκρουσε στρατιωτικό τζιπ, όταν για άγνωστους -μέχρι τότε και για διαπαντός- λόγους εξετράπη της πορείας του λίγο πριν τις 7 το πρωί, στο Ασβεστοχώρι. Τα αίτια του ατυχήματος διερευνώνται από την Τροχαία.

Ο Γερο-Προκόπης είχε φτιάξει ένα μικρό εργαστήριο σαν ραδιοφωνικό σταθμό στο πίσω μέρος του σπιτιού του, όπου είχε αρχίσει να δημιουργεί περίεργα φανταστικά μηχανήματα και μηχανισμούς αλλοίωσης των νεύρων των γειτόνων. Ένα πρωί, κατάφερε να κατασκευάσει μια συσκευή που μετέτρεπε τους ήχους της πόλης σε αποχρώσεις άσπρων και μαύρων χρωμάτων, και έτσι η κίνηση των αυτοκινήτων έγινε ένα εντυπωσιακό χορευτικό θέαμα, ενώ οι φωνές των περαστικών εξελίσσονταν σε έναν συναρπαστικό συμφωνικό χορό με συνεχόμενα head banging. Η γριά από απέναντι στρογγυλοκάθησε στην μπρεζιέρα που είχε φτιάξει ο τρίτος σύζυγος όταν χρειάστηκε να συμπληρώσει τα χρήματα της διατροφής του δευτέρου, και άρχισε να πετάει πετραδάκια στα κακόμοιρα σπουργίτια.

Η ανησυχία των γειτόνων αυξανόταν με την κάθε νέα παράξενη δημιουργία που εμφανιζόταν στον κήπο του Γερο-Προκόπη. Έφτιαξε μια μηχανή που έκανε τα λουλούδια να μιλούν, ένα καλειδοσκόπιο που πρόβαλε ταινίες με παράξενα σχήματα στους ουρανούς και ένα μικρό ρομπότ που έπαιζε μουσική με τα πουλιά. Είχε στα ημιτελή σχέδια προς ολοκλήρωση τον Διπρόσωπο, ένα δονητή για παράλυτους, την Ανθούλα, μια συσκευή μασάζ για ανήλικους, τους Ανήθικους, φουσκωτές κούκλες σε απευθείας σύνδεση με το νοσοκομείο και μια τράπουλα ταρώ με αλαβάστρινες αρχαιοελληνικές γυμνές φιγούρες. Οι αστυνομικοί κλήθηκαν πολλές φορές για να εξηγήσουν το θόρυβο και τον πανικό που προκαλούσε ο Γερο-Προκόπης, αλλά αυτός πάντα τους υποδέχονταν με ένα χαμόγελο και τις πιο φιλόξενες φιλοξενίες. Εκείνες τις φορές μια ομίχλη έμπαινε από τις κελιδαρότρυπες, και ο πανικός κρατούσε τρεις μέρες ίσως και πέντε ή έξι. Όμως κανείς δεν μπορούσε παρά να υποψιαστεί ότι ίσως καλύτερα ο Ανεπρόκοπος που βασάνιζε τη γειτονιά τους, παρά κάποιος 50χρονος, όπως εκείνος που εθεάθη προ ημερών να κυκλοφορεί με ένα αυτοσχέδιο σπαθί σε πάρκο της Θεσσαλονίκης. Όπως προέκυψε κατά τη διαδικασία και σύμφωνα με την κατάθεση του ένστολου οργάνου που είχε σπεύσει στο σημείο, ο συγκεκριμένος άνδρας είχε εντοπιστεί στην περιοχή του Αγίου Νεκτάριου, με στρατιωτική περιβολή, μπερέ και αρβύλες, ενώ φέρεται να πέταξε το αυτοσχέδιο και λαξευμένο στη λαβή του ξίφος, μόλις έφτασε στο σημείο η αστυνομία. Ο ίδιος αρνήθηκε ότι κυκλοφορούσε κραδαίνοντας σπαθί, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τίποτα γι' αυτό και υποστήριξε ότι απλώς καθόταν με την παρέα του σε καφενείο της γειτονιάς και έπεζε μπιρίμπα με το φρέντο του. Δεν έπεισε, ωστόσο, το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, που τον έκρινε ένοχο για οπλοφορία και του επέβαλε ποινή φυλάκισης έξι μηνών και χρηματικό πρόστιμο εξακοσίων ευρώ, χωρίς αναστολή, αλλά με δικαίωμα έφεσης με αναστέλλουσα δύναμη, οπότε και αφέθηκε ελεύθερος έως την εκδίκαση της υπόθεσης σε δεύτερο βαθμό.

Καθώς η πόλη είχε γεμίσει με τη μοναδική δική του αναφαίρετη δημιουργικότητα και λοιπά παράξενα φαινόμενα, οι άνθρωποι περίμεναν με αγωνία το επόμενο ανατρεπτικό εγχείρημα του Γερο-Προκόπη. Δεν το παραδέχονταν, αλλά το περίμεναν. Ο ίδιος όμως, αφού είχε μοιραστεί τα όνειρά του με τον άδικο τούτο κόσμο, ένιωθε πως είχε βρει την ειρήνη που είχε αναζητήσει μια φορά νεότερος, πάνε ογδόντα χρόνια τώρα. Και έτσι, μια από εκείνες τις μέρες που οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν ατάραχοι κατόπιν φόβου για τους επερχόμενους φασίστες - εξωγήινους, ο Γερο-Προκόπης έκλεισε τα μάτια του με ένα χαμόγελο, γεμάτος αναμνήσεις από μια ζωή πλημμυρισμένη φαντασία και παράνοια. Καθώς το πνεύμα του αποχωρούσε από το σώμα του, οι άναρχες φασματικές εικόνες που είχε δημιουργήσει άρχισαν να λάμπουν γύρω του, δημιουργώντας έναν μαγευτικό χορό από χρώματα και ήχους. Κανείς δεν υπήρχε για να απολαύσει το τόσο διασκεδαστικό σκηνικό. Οι άνθρωποι που περπατούσαν τυχαία στη Μονόπολη της ζωής του είχαν αποχωρίσει. Έπίσης ένας άστεγος εντοπίστηκε νεκρός το απόγευμα της Πέμπτης στην παραλία της Θεσσαλονίκης, κοντά στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με το Βουκεφάλα. Σύμφωνα με πληροφορίες, τον άνδρα είδε ένας νεαρός που διερχόταν από το σημείο με τη μηχανή του και ειδοποίησε το ΕΚΑΒ. Στο σημείο έσπευσαν μηχανή ταχείας επέμβασης και ασθενοφόρο. Τα πρώτα στοιχεία δείχνουν πως ο άνδρας είχε αφήσει την τελευταία του πνοή αρκετές ώρες πριν εντοπιστεί νεκρός στην παραλία. Στην περιοχή πλήθος τουριστών και ντόπιων απολαμβάνουν τη βόλτα τους, την περαντζάδα τους, περνάνε καλά με πασατέμπο και τα άσματα του τοπικού ανάπηρου - ζητιάνου που τσιρίζει στο φορητό Bluetooth ηχείο του.

Και έτσι, ο Γερο-Προκόπης - ο Ανεπρόκοπος, αποχαιρέτισε αυτό το επιτραπέζιο παιχνίδι με το δικό του μοναδικό τρόπο, αφήνοντας πίσω του έναν κόσμο που είχε μάθει να ονειρεύεται και να αναρριχάται πέρα από το σοκ και τα όρια της συνηθισμένης πραγματικότητας, κάτω απ' τους ήχους της τελευταίας συμφωνίας για βιομηχανικά απόβλητα που ο ίδιος είχε συνθέσει το περασμένο πρωινό χωρίς τη βοήθεια της δασκάλας με τα χρυσά μαλλιά. Τον είχαν αναγκάσει να φύγει; Ήθελε; Ε, καλά, δεν ήταν κι υποχρεωμένος να ακυρώσει το εισιτήριο της επστροφής. Τα λόγια του καλόγερου που είχε συναντήσει μια φορά με τη μαμά του ξεχύθηκαν από τα ηχεία της πόλης, σαν εισαγωγή σε επιθανάτιο σύγχρονο ρέκβιεμ: "Να μου το θυμηθείτε, δεν θα καταφέρει τίποτα στη ζωή του. Για τα κεριά αφήστε ένα εικοσάρικο".

Κουλουβάχατα + λοιπές θεωρίες

Ήταν μια μέρα που ο τύπος, ο ελληνικός, εξιστορούσε άλλη μια ιστορία καθημερινής τρέλας, ελληνικού ρουτινιάρικου ενδιαφέροντος και αστείρευτης γελοιότητας. Σε μια κάθετη οδό της Βασιλίσσης Όλγας στη συμπρωτεύουσα / συμβασιλεύουσα / συμβασιούχο πόλη, μια Δημόσια Υπηρεσία μετά από λίγα χρόνια παρουσίας και μη εξυπηρέτησης στη γειτονιά συγχωνεύτηκε με μια άλλη μεγαλύτερη αδερφή της. Το έντυπο αρχείο της έμεινε πίσω. Φυσικά καμία περίπτωση ψηφιοποίησης μη περάσει από τη φαντασία σας όσο επιστήμονες κι αν είστε. Κάπου σε ένα τόμο εκεί ανάμεσα στις κίτρινες από τα σαλιωμένα δάχτυλα σελίδες, υπάρχει ακόμα η ιστορία μιας άνεργης γυναίκας μουσικού που αντιμετώπισε κρυφά πολλά γραφειοκρατικά στερεότυπα αλλά εργασία δεν διασταύρωσε στο διάβα της, μόνο ένα αγόρι, νέο και φτωχό και λίγο τριχωτό.

Προχωρώντας την ιστορία μερικά χρόνια κι εκατοντάδες μοναχικές νύχτες μπροστά, μια αθώα γιαγιά προσλαμβάνει ένα συνοδό σεξ και τον εκβιάζει να δολοφονήσει στους εγγονούς της γιατί θέλει να δωρίσει το ακίνητο που με πίεση του μακαρίτη γιου της είχε περάσει τη ψιλή κυριότητα σ' αυτούς, στη νέα εκκλησία του τρικέρατου διαβόλου - πιθανόν τράγου. Πως τον εκβίασε; Μα η σουρωμένη κυρία ήταν η άνεργη γυναίκα μουσικός που απέχτησε κατά ατυχία τα αρχεία της υπηρεσίας, όταν ένα σούρουπο στραμπούλιξε το αριστερό της πόδι δίπλα στο ξεχειλισμένο κάδο που ο εξαγριωμένος ιδιοκτήτης της επαγγελματικής στέγης άδειασε για το κάνει μπορντέλο για υπερήλικες γυναίκες.

Golden Visa in Greece vs. Φασίστας Αριστερός Ξερόλας (ή αλλιώς το δίκαιο του αίματος μιας χώρας της Διασποράς)

Συζήτηση σε τυχαία συνάντηση ένα απόγευμα του Ιούλη:

- Πρέπει να ψηφίζουν κι αυτοί; Οι ξένοι; Που δεν έχουν πατήσει τ' άγια χώματά μας εδώ και δεκαετίες;

Λέει μασώντας το τραγανό κουλούρι Θεσσαλονίκης ο φασίστας αριστερός των Βορείων Προαστίων ανάμεσα στις απαντήσεις που κατακεραυνοβολεί για το νέο ζήτημα που απασχολεί τους ομοίους του στα κοινωνικά δίχτυα.

- Μα καλά πως μπορείς να το λες εσύ αυτό; Δεν είμαστε όλοι οι Έλληνες Πολίτες ίσοι με τα ίδια δικαιώματα; Ποια η διαφορά αφού αυτός που για σένα δεν είναι Έλληνας, πχ ένας Αμερικανός 5ης γενιάς, ήρθε για διακοπές τον Ιούνη και ψήφισε, γιατί να μην ψηφίσει κι από εκεί; Ουσιαστικά αυτό που έγινε είναι να τους δοθεί η δυνατότητα να ψηφίσουν από οπουδήποτε - μια διευκόλυνση μετακίνησης - και όχι η εκλογική δυνατότητα που όλοι οι Έλληνες Πολίτες έχουν μετά τα 17 και αν δεν έχουν καταδίκες.

Του απαντάει δυσανασχετώντας η φίλη που βγήκε μια βόλτα απλά και μόνο γιατί το σκυλί είχε να χέσει από εχθές...

- Κι δεν καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι λάθος και βοήθησε η δήθεν εναλλακτική κυρά που το κόμμα έδιωξε κακήν κακώς, την φιλελεύθερη - ακροδεξιά - φασιστική (κακό ψόφο να έχουν) κυβέρνηση να το περάσει; Καλοκαιριάτικα; Με τους καύσωνες; Όταν όλη η Ελλάδα καίγεται κι αυτοί αγοράζουν F100 και Ραφαήλιδες του αέρα; Τόσο ευκολόπιστη είσαι πια... 

Συνεχίζει κοιτώντας τα κωλαράκια που εκτίθενται λόγω καλοκαιριού τριγύρω του και μασουλώντας το χάρτινο (οικολογικό) καλαμάκι του φρέντο εσπρέσσο με λίγη ζάχαρη κι αποικιακό γάλα καρύδας.

- Αναρωτιέμαι τι πραγματικά πιστεύεις από αυτά που λες...

Σαπφικό Φάσμα / Sapphic Spectra

Σαπφικό Φάσμα: Μια Ωδή στους Κατακερματισμένους Πόθους

Στους δαιδαλώδεις διαδρόμους της ύπαρξής μου, όπου μπλέκονται απόηχοι ξεχασμένων παθών και σκιασμένων λαχτάρων, βρίσκομαι παγιδευμένος στην αινιγματική αγκαλιά των σαπφικών φασμάτων χωρίς να ορίζεται το φύλο ή ο αριθμός τους. Μέρος μιας ζωής που κάποτε φωτιζόταν από τις λαμπερές αποχρώσεις της πρώιμης τρυφερότητας και της παιδικής λαχτάρας, τώρα βρίσκεται τυλιγμένη στις αστραφτερές σκιές των ύστερων τύψεων και της ενήλικης πικρίας. Καθώς διασχίζω τα ελικοειδή μονοπάτια της μνήμης, με κυριεύει μια πικρή νοσταλγία που κολλάει στο είναι μου σαν κουρελιασμένο σάβανο.

Στους αμυδρά φωτισμένους θαλάμους του μυαλού μου, η φιγούρα μιας χαμένης μελωδίας στοιχειώνει τις σκέψεις μου σαν ένα φάντασμα γεννημένο από τη μελαγχολία. Το γέλιο της, κάποτε μια συμφωνία που αντηχούσε μέσα από τις θαλάμες της καρδιάς μου, τώρα αντηχεί ως ένας στοιχειωμένος ήχος, ένα ρεφρέν θλιβερής λύπης. Οι έλικες της απουσίας της κουλουριάζονται γύρω από την ψυχή μου, σφίγγοντας κάθε μέρα που περνάει, ένας αδυσώπητος πόνος που αψηφά το πέρασμα του προσωπικού χρόνου.

Οι δρόμοι μιας μεγαλούπολης, κάποτε ένας ζωντανός καμβάς πάνω στον οποίο ζωγράφιζα τα όνειρά μου, τώρα αντικατοπτρίζουν την ερημιά που πλημμυρίζει μέσα. Τα λιθόστρωτα στην συνοικία εκεί ψηλά, κάποτε μάρτυρες των ένθερμων βημάτων της νεανικής θέρμης, μαρτυρούν τώρα την κουρασμένη ανακατωσούρα ενός σπασμένου πνεύματος και των υψηλών ενοικιοστασίων. Τα τραπέζια του καφέ, όπου κάποτε μιλούσαν παθιασμένες οι ελπίδες, στέκονται τώρα ως σιωπηλοί μάρτυρες στο χάσμα που χασμουριέται μεταξύ τους.

Αχ, η γοητεία των απαγορευμένων ηχτικών επιθυμιών, το μεθυστικό άρωμα των φευγαλέων τιποτένιων στοργών. Πώς παγίδευσαν την καρδιά μου στη σαγηνευτική τους λαβή, για να την ξετυλίξουν μόνο με σκληρή αδιαφορία. Η δυαδικότητα της γοητείας της συνέχειας και η αναπόφευκτη διάλυσή της με έχει ρίξει στα βάθη μιας απελπισμένης ονειροπόλησης, όπου το ίδιο το ύφασμα της ύπαρξής μου είναι υφαντό με νήματα ερυθράς θλίψης.

Οι προυστιανοί απόηχοι αντηχούν στις αίθουσες της μνήμης μου, θυμίζοντας την ευθραυστότητα του χρόνου και την εφήμερη φύση των ανθρώπινων συνδέσεων. Σαν τη γεύση μιας Οδύσσειας βουτηγμένης στο τσάι, οι αναμνήσεις των μουσικών μου αλλοτινών αποκαλύψεων πλημμυρίζουν τις σημερινές αισθήσεις μου, ένα γλυκόπικρο ελιξίριο που με αφήνει μεθυσμένο από λαχτάρα. Κι όμως, επικρατεί η πίκρα της πραγματικότητας, μια πικρή επίγευση που πλανάται στη γλώσσα μου.

Σε αυτόν τον λαβύρινθο των γκρεμισμένων επιθυμιών, έχω αφεθεί να παλέψω με τους απόηχους αυτού που ήταν κάποτε και αυτού που θα μπορούσε να ήταν. Τα σαπφικά φάσματα που τώρα με τυλίγουν υπενθυμίζουν την ευθραυστότητα του ανθρώπινου συναισθήματος και την αδυσώπητη πορεία του χρόνου. Κι έτσι, περιπλανιέμαι στους διαδρόμους του παρελθόντος μου, μια μοναχική ψυχή που αναζητά παρηγοριά ανάμεσα στα ερείπια των ηχητικών εγκαταστάσεων που κάποτε έκαιγε με φλογερή ένταση, τώρα μειώνεται στην κρύα χόβολη μιας πικρής ανάμνησης κι όμως συνεχίζει αυτό το παραμύθι.

Sapphic Spectra: An Ode to Shattered Desires

σταματώντας

Τι θέλουν οι άνθρωποι; Αδύνατον να το απαντήσεις. Ξεκίνα από κάτι πιο εύκολο. Τι δεν θέλουν οι άνθρωποι; Οι άνθρωποι δεν θέλουν να φέρεσαι σαν παιδί. Να τους εκπλήσσεις με τις αντιδράσεις σου. Να παίρνεις διαφορετικό δρόμο κάθε πρωί και να πηγαίνεις στο ίδιο μαγαζί όταν είναι να βγεις για ένα ποτό. Το πρώτο δεν καταλαβαίνουν ότι το κάνεις για να μη βαριέσαι και το δεύτερο για να πίνεις καλό ποτό. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να είσαι ειλικρινής, τους ενοχλεί να μην τους πεις ότι είναι όμορφοι - κι ας μην είναι, ότι τους πάει το ρούχο τους - κι ας μην τους πάει, παρόλα αυτά είναι φυσιολογικό γι' αυτούς τους ανθρώπους να σου πουν ότι πάχυνες, ότι άσπρισαν τα μαλλιά σου, ότι έχει μια καινούργια γρατζουνιά το αμάξι σου και λοιπά δικά τους ανθρώπινα λογάκια. Υπάρχουν αυτοί που θα σε διορθώνουν, θα είναι ο αντίλογος, θα βρίσκουν τις ανορθογραφίες σου - οι παράφωνοι, αυτοί που κρύβονται πίσω από τα λάθη των άλλων, αυτά τα λάθη που δεν σημαίνουν τίποτα κι όμως είναι οι καλύτερες καλύψεις για τις τεράστιες ηθελημένες αποκοτιές τους. Οι άνθρωποι ξεκάθαρα σιχαίνονται να απειλούνται από τις ενδεχόμενες αντιδράσεις σου. Θέλουν πρόγραμμα αναρτημένο ώστε να ξέρουν τι ώρα θα κλάσεις και πότε θα νευριάσεις με την πορδή σου. Μεσημέρι ξεκινάει η μέρα τους, δεν μπορείς εσύ να ξυπνάς νωρίς γιατί έτσι κάνουν οι γέροι. Μεσάνυχτα κορυφώνεται η μέρα τους, δεν μπορείς εσύ να ξαπλώνεις νωρίτερα γιατί έτσι κάνουν οι γέροι. Στους ανθρώπους πρέπει να δικαιολογείσαι. Οι άνθρωποι δεν θέλουν να απολαμβάνεις διαφορετικά πράγματα, θέλουν να έχουν πάει όπου έχεις πάει, να έχουν φάει ότι έχεις φάει, να έχουν διαβάσει ότι έχεις διαβάσεις έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να σου πουν ότι το καλύτερο μέρος είναι αυτό που δεν έχεις πάει, το καλύτερο φαγητό είναι αυτό που δεν έχεις φάει και το καλύτερο βιβλίο είναι αυτό που δεν έχεις διαβάσει. Αχ Ναζίμ, ίσως κι εσύ ως άνθρωπος κάπως έτσι το εννοούσες. Μετά όμως ήρθαν (και) οι φωτογραφίες και όλα αλλάξαν.

μέσα στο κλουβί, ψηλά στο βράχο

[το μικρό κείμενο "μέσα στο κλουβί, ψηλά στο βράχο" είναι βασισμένο στην κοινή λογική ότι αν αφήσεις ένα πουλί ελεύθερο θα πετάξει λίγο και μετά θα γυρίσει στο κλουβί του γιατί εκεί είναι πολύ καλύτερα, έχει φαγητό, έχει ασφάλεια, έχει διαπαιδαγώγηση κι αισθάνεται την αγάπη του αφεντικού. επίσης αν ανέβεις ψηλά σε μια βραχώδη περιοχή και πέσεις υπάρχουν πολλές πιθανότητες να πεθάνεις αλλά να φανεί σαν ατύχημα άρα να κηδευτείς κανονικά χωρίς διαδικασίες να αποκρυφτεί η αυτοκτονία] 

Όλα ξεκινάνε με μία παραδοχή. Αλλιώς είσαι στο κενό, στο τίποτα, στο διάολο ή στον αδειανό παράδεισο εκείνου του τύπου με όνομα σαν πατατάκι.

Το σύνολο των ανθρώπων είναι ηλίθιοι και τα ζώα δεν έχουν συναισθήματα. 

Αν αυτά τα ασπαστείς μπορείς να συνεχίσεις. Να μην σε ενοχλεί το πλήθος και η έλλειψη αγάπης. Να αντιλαμβάνεσαι τη διαφορετικότητα ως εικονική μόνο πραγματικότητα. Να εντοπίζεις τον ευτελή χειρισμό αυτών που λένε ότι είναι κοντά σου όταν ζητάνε και ζητάνε και ζητάνε αφού πρώτα σου δώσουν κάτι ελάχιστο και "φθηνό". Έτσι ξεκινάς για να μπορέσεις να εξιστορήσεις τους μήνες σου και ότι γέμισε τις τρύπες της ψυχής σου. Ένα ταξίδι γραμμένο σε συνεργασία με τον Ιούλιο Βερν χωρίς λοιπούς μεγαλίστικους μαλάκες για συνταξιδιώτες. Έχεις την επιλογή να διαλέξεις μεριά - δρόμο - ώρα να ξυπνήσεις χωρίς ξυπνητήρι - να βγεις μια βόλτα χωρίς στόχο και χάρτη - να καθαρίσεις χωρίς να περιμένεις αστεράκια αξιολόγησης. Γιατί θα φτάσει η στιγμή να θυμάσαι πόσες φορές το έκανες με διαφορετικούς συντρόφους αλλά όχι πόσο βιβλία διάβασες. Θα είναι εύκολο να ανακαλέσεις στα δίκτυα τις βλακώδεις φωτογραφίες ως μέλος ανώφελων παρεών που κάνουν επιτηδευμένες γκριμάτσες όμως όχι εκείνα τα ηλιοβασιλέματα που οι συσκευές ήταν ξεχασμένες σε ένα συρτάρι. Γιατί θες να ανήκεις σ' αυτό το "όλο". Κι έτσι όλοι φοβούνται να πουν τη δική τους σκέψη μήπως μείνουν μόνοι. Μέχρι να θάψουν καλά τις μοναξιές τους και να ανήκουν στην ονειρική κοινωνία που όλοι μοιράζονται τα πάντα γιατί αλλιώς δεν υπάρχουν - δεν συνέβησαν - δεν βαθμολογήθηκαν. Εργατικό δυναμικό = Καταναλωτικό κοινό. Για όλες, λοιπόν, τις στιγμές που φοβάσαι τη μοναξιά και κρατάς ένα ορθογώνιο με μπαταρία να σκέφτεσαι το χέρι που άφησες, με τη θέρμη του, που το ακολουθούσαν δυο μάτια να σε κοιτάνε χωρίς να πατάνε καρδούλες, δυο αυτιά να σε ακούνε χωρίς περιορισμό δευτερολέπτων και όλα αυτά που εκούσια απέφευγες γιατί δεν είχες την κατάλληλη μνήμη να τα επεξεργαστείς. Ο κόσμος - Το σώμα - Το μυαλό ... δεν δέχεται αναβάθμιση. Την τσέπη σου κοιτάνε και όλες οι προσπάθειες σου καταλήγουν να είσαι με τα πόδια ανοιχτά... σε μια λεκάνη... σε ένα κρεβάτι... μπροστά από κοπέλες που θέλουν το ίδιο, έτσι νομίζεις. Μη φοβάσαι πάντως. Το πιθανότερο είναι ότι θα συνεχίζεις να νομίζεις κι άλλα... π.χ. ότι τα ζώα αγαπάνε εσένα ειδικά λόγω της προσωπικότητας σου. Δεν έχω λόγια να σου εξηγήσω τι είναι η "μεταφορά" ή/και η παρομοίωση!

Οι Υποχρεώσεις των Άλλων (και η έλλειψη διάθεσης αυτοσχεδιασμού) 5 μέρες απέναντι σε 360

να περπατάς // Ολοένα και περισσότερο μοιάζω με την παγωμένη χαμογελαστή εικόνα της παρουσιάστριας ειδήσεων όταν γνωρίζει ότι το πράσινο λαμπάκι πάνω από την κάμερα που τη συμαδεύει σημαίνει πως η ζωντανή μετάδοση συνεχίζεται, αλλά έχει τελειώσει ότι της είχαν ετοιμάσει να πει.

να εργάζεσαι // Στο χορτάρι υπάρχουν κάθε λογής σκουπίδια, αποτσίγαρα, περιττώματα κατοικιδίων κι αδέσποτων, τσίγκινα πολύχρωμα κουτάκια με κυρίαρχο συστατικό την ασπαρτάμη, κουκούτσια πεταμένα λόγω μεσογειακής διατροφής, πλαστικές σακούλες, τάπερ, βίδες, χερούλια εσωτερικών πορτών, ένθετα από κυριακάτικες εφημερίδες, σπασμένοι οπτικοί δίσκοι, θύμησες και αναγγελίες μνημοσύνων, αχρείαστα δωράκια με μαστίχες, επέτειοι, μερικά λαμπερά κόκκινα κέρματα, ρημάδια ανακαινήσεων, φέιγ βολάν πολιτικών εκλογών με σταυρούς και περικεφαλαίες.

να σκέφτεσαι τον άλλον - να μπαίνεις στη θέση του χωρίς να σημαίνει ότι πρέπει κι οποισδήποτε άλλος να σε σκέφτεται και να μπαίνει στη θέση σου // Ένοπλοι ανοίγουν πυρ. Παιδιά στο δρόμο φτιάχνουν οδοφράγματα. Βόρειοι καίνε βιβλία με γράμματα ανάποδα. Στο ένα αμπάρι πολλοί φτωχοί, στο άλλο αμπάρι δυο-τρεις μπορεί κι όσα τα δάχτυλα ενός χεριού σε θέση μούντζας πλούσιοι - το βάθος αλλάζει. Μαζεύονται υπογραφές για να γυρίσουν οι άχρηστοι. Όσοι περισσότεροι τόσο δυνατότεροι. 

αυτοί ξέρουν // Μια γιαγιά ρεμβάζει το τελευταίο κηδειόχαρτο της κολώνας, κοριτσάκια ολόιδια με καυτά σόρτς γλύφουν παγωμένα γλυκίσματα - η γιαγιά πιστεύει ότι είναι παγωτά, τα κοριτσάκια πιστεύουν ότι είναι πεθαμένη. Επιλογή του εργαζομένου ήταν να μπει μέσα στη θάλασσα για να σερβίρει, πολλά τα τυχερά γι' αυτά τα παιδιά που δεν φοβούνται τη δουλειά. Όχι σαν τους άλλους.

είναι οι άλλοι // Αιτήσεις για οικονομική ενίσχυση, άλλες για άυλες κάρτες να βάλεις βενζίνη - να γεμίσεις το καλάθι - να φουλάρει το κεφάλι απ' εκείνα τα σκατά που ξέρεις ότι πρέπει να τα 'χεις πολλά, άρα εργασία και χαρά - για να 'ναι πολλά τα σκατά κι οι αιτήσεις για λίγα περισσότερα. Να 'χουμε αρκετά. Όχι σαν τους άλλους.

ξέρουν // Οι διακοπές είναι απαραίτητες. Μια Μασκαράτα (Μ) με Ατζαμήδες (Α) διασκεδαστές να κατακεραυνώνουν με την ηλιθιότητα τους χαζοχαρούμενα on line (Λ) ταίρια. Αν (Α) δεν υπάρχουν οι διακοπές τι θα περιμένεις όλο τον καιρό (Κ) σου, α; (Α)

τα χαμηλά σύννεφα έχουν πάντα δίκιο, τα άλλα είναι σύννεφα

oh yes, τσούκου τσούκου έφτασα στο πάνω μέρος της σκάλας, σε κάθε πλατύσκαλο δεν καταλάβαινα ότι είχα ανέβει έναν ακόμη όροφο. πόσο σημαντικό είναι να κοιτάς πέρα από τα πόδια σου. ν' αφήνεις τον αέρα να κουνάει τα μαλλιά σου και να 'χεις δίπλα κάτι παραπάνω απ' ένα κομοδίνο ν' ακουμπάς κι ένα θερμοσίφωνο για να πλένεις τα πόδια σου και τις μασχάλες σου. το μπρόκολο μυρίζει πράγματι, γεμίζει το στόμα σου με μικρές γωνίτσες, είναι καλύτερα από τα κρέατα που το στομάχι σου πολεμά να καταπνίξει - να νικήσει - να τεμαχίσει - να λιώσει και μετά να σχηματίσει εκείνες τις μικρές, σφιχτές, ευάερες και ευήλιες, βρομερές και σκοτεινές κουραδίτσες. εκείνη τη στιγμή που άνοιξες το συρτάρι και πέταξες μέσα το μπαμπακένιο στιλέτο πάνω στ' ευαγγέλιο, γελούσανε μαζί σου όλες οι μέλισσες.

3 χρόνια και 1 σιέλ τηλέφωνο

Πως μπορεί μια διακοπή στο τηλεφωνικό σήμα της εταιρείας που χρησιμοποιείς να σε ταξιδέψει στο χρόνο. Μελέτη στη σοφίτα, νωρίς ένα πρωί, εγώ με χίλιες σκέψεις κι ένα πλαστικό σιέλ κινητό τηλέφωνο. 

Το ανοίγω και είναι 17 του Δεκέμβρη, 2019. Τελείωνε ένας εκπληκτικός χρόνος για όλο τον κόσμο. Τα πάντα δεν έδειχναν την κρίση που έφαγε τα οικονομικά θεμέλια, ο τουρισμός μασούσε φθηνό εργατικό δυναμικό, οι αριθμοί κολλούσαν τους δείκτες ανεργίας, τιμάριθμο και πληθωρισμό στο μηδέν και οι χώρες ήταν φιλικές μεταξύ τους. Το τίποτα σίγουρα χαμογελούσε κάπου καθόλα κρυμμένο. Η ώρα ήταν απογευματινή. Εγώ τότε ήμουν στο χωριό. Είχε χαλάσει το κινητό, δεν φόρτιζε και είχα παραγγείλει το ίδιο σε μαύρο. Μερικά τριψήφια νούμερα σήμαιναν τα κιλά των ελιών ή και τα τελάρα της κάθε ημέρας. Ολοκληρώθηκε η σοδειά και φύγαμε. Τελείωσε και το έτος και μας ήρθε το άλλο με την επανάληψη του 20. Υπήρχε η βεβαιότητα του καλού μαθητή πως αυτό το χρόνο θα τα παίρναμε όλα 20. Ήρθε ο ιός, μετά κι ο πόλεμος και να εγώ τώρα, τρία και μισό χρόνια μετά να ταξιδεύω στο χρόνο και να βλέπω τις κλήσεις και να αντιλαμβάνομαι ότι οι άνθρωποι που μιλούσα μειώθηκαν κι ας ήταν γνωστοί για χρόνια. Η μελέτη δεν θα ακουμπήσει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα στο πέρασμα μερικών δεκάδων μηνών. Όλοι είχαν το τίμημά τους και ο πληθωρισμός έριξε την αξία αυτού του χαμηλού τιμήματος. Μερικούς τους σκεφτόμουν. Άσχημες σκέψεις και ερωτήσεις έκανα. Μου πήρε λίγο καιρό να καταλάβω γιατί τα κοινωνικά όντα επιλέγουν άλλα περισσότερο ηλίθια και καθόλου συναγωνιστικά για να κάνουν παρέα. Να τρώνε από το ίδιο παχνί. Να φτύνουν στις ίδιες κατουρημένες ποδιές. Να ραντίζουν τα γένια τους με τα ίδια ιερά τσίσα. Από εκείνο το σημείο και μετά, που το κινητό έγινε κόσμημα και τα λόγια ηλεκτρονικές συναλλαγές και φθαρμένα χαρτονομίσματα, σταμάτησα να χρησιμοποιώ κωλόχαρτο.

Το Χειρόγραφο

Το χειρόγραφο δεν εμφανίστηκε απ’ το πουθενά. Το χειρόγραφο υπήρξε στο τίποτα και έφτασε στο πουθενά. Αργότερα, όταν η επιστήμη, η θρησκεία, το χρήμα και ο πολιτισμός απέδειξαν ότι δεν υπάρχει το τίποτα, το χειρόγραφο επέστρεψε στην αρχική του μορφή. Στη γέννησή του από τους ήχους και τη θέληση να αποτυπωθεί εκείνη η στιγμή στο παρόν. Αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσετε είναι η πορεία ενός ανθρώπου ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους. Για παράδειγμα στον πρώτο όροφο ήταν οι αδερφές Βικτώρια και Κσένια, δύο γυναίκες που σύμφωνα με τη ψευδόχρυση επιγραφή στην είσοδο ασκούσαν τη δικηγορία και πάσας φύσης συμβουλευτικές υπηρεσίες.

Η Βικτωρία ήταν η μεγαλύτερη. Δεν ήταν και πολύ ευδιάκριτο αυτό. Απλά φαινόταν από τον τρόπο που της συμπεριφερόταν η Κσένια. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να ξύνονταν στη μασχάλη (σύμφωνα με μια Μπουκοφσκική λογική) ή να ακούνε γιαπωνέζικο happy speedcore από την Fujimi Industry Records (αντίθετα στην οποιαδήποτε λογική). Ξεκάθαρα η μουσική που έβγαινε από το γραφείο τους ήταν ultra lounge αισθητικής. Κι ας έλειπε εκείνο το συμπαθητικούλι παλαιό αίσθημα των 60s, κι ας ήταν μια καλογυαλισμένη γυάλα με τα χαριτωμένα ψαράκια που ανοιγοκλείνουν τα στοματάκια τους. Μέσα στο γραφείο μπήκα μερικές φορές. Έψαχνα ευκαιρίες για να τις ενοχλήσω. Είχα σκεφτεί μέχρι και να αναλάβω τη διαχείριση των κοινοχρήστων για να τις βλέπω με δικαιολογία. Παρόλα αυτά δεν ήθελα να με συνδέσουν με χρήματα, σφουγγαρίσματα και λοιπά διαδικαστικά. Πάντα γι’ αυτές θα παρουσιαζόμουν εκτάκτως και με μυστήριο ως ο γείτονας από πάνω!

Η ζωή δεν σου χρωστάει τίποτα.Ούτε κι εσύ σε κανέναν. Το σημαντικότερο είναι ότι κανένας άλλος δεν χρωστάει σε σένα αν πρώτα εσύ δεν του δάνεισες. Κι αν του δάνεισες ήταν γιατί εσύ το αποφάσισες. Οπότε δεν είσαι εσύ το θύμα. Όσο θέλεις να παίζεις αυτόν το ρόλο δείχνεις την ανθρώπινη ανεπάρκεια που σε διακατέχει. Αυτό το ρόλο έπαιζε η Κσένια. Για πάντα χαμένη πίσω από τις επώνυμες τεράστιες τσάντες της αδερφής της. Μια μικρή ηλιαχτίδα που την κατουρούσαν κι έσβυνε. Τη θυμάμαι να λάμπει, να χαμογελά - τώρα πια κάθε τέτοια μνήμη έχει εξαφανιστεί, έχουν σκιστεί οι σελίδες των πρώτων λαμπρών κεφαλαίων του ρωσικού επικού διηγήματος κι έμεινε ένα παιχνίδι λέξεων, σκηνών και πολλών προσώπων.

Οι καλοί δεν χάνονται. Αρκεί να δουλεύεις, να προσπαθείς, να κάνεις το καλύτερο κι οι καλοί δεν χάνονται. Μια τεράστια φούσκα, που όλοι μέσα ξεφυσάνε μέχρι τελευταίας ανάσας είναι η πρόταση αυτή. Σαν την άλλην, οι φίλοι είναι για τα δύσκολα, για πάντα και λοιπές κοινοτοπίες. Ξεκάθαρα δεν χάνονται όσοι έχουν τα μέσα, κάθε τύπου μέσα… χρήματα, γνωριμίες, υλικά αγαθά, δυνατότητα καλού και συνεχόμενου γλυψίματος - όλοι οι άλλοι, οι περισσότεροι, χάνονται. Έτσι εξαφανίστηκε η Κσένια κι εγώ παρέμεινα στον τελευταίο όροφο, εκεί που δεν είναι καν όροφος, είναι μια σοφίτα που κανείς δεν νοιάζεται παρά οι τεχνικοί του ασανσέρ γιατί είναι υποχρεωμένοι. Ούτε η καθαρίστρια έρχεται. Όταν χρειάζεται το τακτοποιώ κι αυτό μόνος.

Ημερολόγιο: _κάθε μέρα / 'βδομάδα... μουσικές θύμησες... Φθινόπωρο με ζέστη προς κι από ένα (το) χωριό_

Υποστηρίζουμε για λόγους οικολογίας, οικονομίας και βλακείας τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Τσουβαλιαζόμαστε μέσα, δεν πληρώνουμε εισιτήριο ως τελευταία απόπειρα επανάστασης και ενίοτε αρνιόμαστε να φορέσουμε και τη μάσκα που έχουμε στην τσέπη από το καλοκαίρι. Ο οδηγός, υπεύθυνος πολίτης, εργαζόμενος, συνδικαλιστής και ψηφοφόρος, κοκαλώνει το όχημα, το δικό του όχημα, το όχημά Του και απαιτεί... Όλοι απαιτούν, μέχρι και τα αγριογούρουνα που διασχίζουν τους δρόμους απαιτούν οι οδηγοί να φορούν ζώνη, αλλιώς κινδυνεύει η ζωή τους (των οδηγών). Για τα κτήνη ούτε λόγος - σκέψη. Είναι η ευκαιρία να καθαρίσουμε την κιβωτό γιατί αναμένονται βροχές, πλημμύρες, καταποντισμοί κι επιδρομές εξωγήινων. Αχ, Νώε με τον καλό καιρό σου Νοέμβρη μήνα! Εκεί μέσα (στην 'ΚΙΒΩΤΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ' όλου, καλέ...) θα παίζει μόνο το έργο του Thom Yorke για 18 ολόκληρες μέρες, γιατί μόνο ο πιστός Θωμάς μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο (ένα είναι το έργο - 18 ώρες η διάρκεια), οι υπόλοιποι είμαστε απλά φλύαροι.

-2. Παρασκευή πριν το ταξίδι, μεσημέρι...

Δεν είναι το ίδιο... άλλο Half Japanese και τελείως, μα τελείως άλλο Japanese Breakfast. Μπορείς να την πατήσεις πολύ εύκολα όμως. Σου πετάει κάποιος το πρώτο, αναφέρει κάποια το δεύτερο κι εσύ sober ή silver επιστρέφεις σε μέρος που έχεις σήμα και δεν θυμάσαι. Αν πείνασες στο μεσοδιάστημα ή έφτασε η ώρα για τον φυσικό χυμό σου τότε ακόμα χειρότερα. Θα ζήσεις περισσότερο (πιστεύεις) και πιστεύεις ότι άκουσες σωστά τ' όνομα (δεν θα ζήσεις περισσότερο λόγω φυσικού χυμού, βαριά - βαριά κάτι να καταφέρεις αν αρχίζεις να κοιμάσαι νωρίτερα τις νύχτες και να ξυπνάς νωρίς - νωρίς για γιόγκα). Αφήνω εδώ (εκεί, κάπου) ένα Jad Fair κι άντε χαθείτε στα περιοδικά της μνήμης σας... Το μόνο που τον συνδέει είναι αυτό που με έκανε να θυμηθώ την almost - trendy - because - of - K - pop & Squirt (ή μήπως Suid) Games κοπελιά... εκείνος έφτιαχνε μικρής διάρκειας, πολλά - πάρα πολλά τραγουδάκια κι εκείνη αποφάσισε κάποια δύσκολη στιγμή να κάνει ένα τραγούδι για κάθε μέρα ενός June. Τους χωρίζουν κανά δυο δεκαετίες, όμως τι χωρίζει άραγε τους Orb με το Blue Room από το Ladies' Bras κάποιων Jonny Trunk and Wisbey; Πολλά... πάρα πολλά λεπτά! Χρόνου... δεν υπάρχει καμία αναφορά στ' άλλα τα λεπτά... Stay! Η κάθε μια άκρη τ' Ατλαντικού αν με αυτές μετράμε τις επιτυχίες, είχε το δικό του μικρότερο κομμάτι. Εδώ το μέγεθος μετράει. Όσο μικρότερο - τόσα περισσότερα στον πολύτιμο σας χρόνο. Όπως οι Fucked Up είχαν τα δικά τους σύμφωνα με τις χρονιές διαφόρων ζώων ή ζωδίων ή δεν συμμαζεύονται ανάμεσα από δεκάδες επτάιντσα κι αλλαγές ύφους, στυλ και όχι κόμμωσης. Σήμερα κυκλοφόρησε και το World Record του Neil Young και απόλαυσα έναν καλλιτέχνη σ' αυτή την ηλικία να ροκάρει και να το ευχαριστιέται, μα πιο πολύ απολαμβάνω να τον αναφέρω τον Neil και να με κοιτάνε με ένα βλέμμα λύπησης, οίκτου και αιμορροΐδων που επιμένουν να επιπονούν τον πρωκτό των (ελάχιστων) συνομιλητών μου. Κουβέντες τόσο αιώνιες όσο κι οι κουβέρτες Νάουσας, κάτι σαν μια βαρύγδουπη δήλωση τύπου είμαστε οι Röyksopp κι αποφασίζουμε να αποσυρθούμε από το format των albums και μετά από λίγο... ωωω... είμαστε οι Röyksopp και πάρτε το κουτί μας με τα έξι albums του Profound Mysteries κάπου στα εκατό πενήντα γιούρος... να τ' αφήσω; Πάρτο μαζί σου και φεύγοντας κλείσε τον υπόνομο.

-1. Σάββατο... δρόμος, κηδεία στο χωριό.

Τι περίεργο... δυο μέρες νωρίτερα σκεφτόμουν κι αποφάσιζα να ξεκινήσω τον Anthony Braxton. Διεξοδικά. Σήμερα έπεσε πάνω μου μια λέξη "demystification" που τον περιέγραψε. Θέλω να τον μελετήσω. Με τους πολλούς από τους πολλούς δίσκους του. Πολλούς από το τεράστιο έργο του. Συμπαθώ τους ανθρώπους που δεν διστάζουν να κυκλοφορούν, που δεν ακούν τον κόσμο, που φτιάχνουν τον κόσμο τους χωρίς να ζητάνε επιστασία - προστασία - αναγνώριση απ' τους τρίτους... εκείνους τους οκνηρούς... τους συνταξιούχους εφήβους με το ένα πράγμα προχθές κι ο κολιός τον Αύγουστο. Ο θείος Βασίλης έζησε μια όμορφη ζωή, δεδομένου του περίγυρου - της περιοχής - της χώρας και του ποσοστού που αντιπροσώπευε. Έφαγε το μεσημεριανό του, αλεσμένο σχεδόν γιατί δεν μπορούσε να καταπιεί εδώ και λίγες μέρες και μετά κοιμήθηκε. Δεν ξύπνησε. Την άλλη μέρα, ίδια ώρα, με το κοστούμι του, σκεπασμένος με διάφορα καλούδια - φθηνά, δεν ήταν πρίγκηπας της Αιγύπτου, μπήκε μέσα σε ένα επαναχρησιμοποιημένο ορθογώνιο σχήμα μέσα στο χώμα. Όλο αυτό μπορείς να το εκτελέσεις σαν μια μοναδική εμπειρία κι ας χρειάζεται πολλές φορές δύο για ν' αξίζει. Εννέα χρόνια πριν ήταν ίσως η εποχή που ο θείος ήθελε να κάνει το διαφορετικό, ν' ακολουθήσει το ένστικτό του κι ας σκεφτόταν με τ' άλλο του κεφάλι... τότε ήταν που ο Anthony Braxton έβαλε τα σαξόφωνα και τις ηλεκτρονικές του θορυβιές και η Miya Masaoka το παραδοσιακό κότο με εικοσιένα χορδές και έγιναν ντουέτο δίνοντας το Duo με τα τρία του Experience. Ο Anthony Braxton δεν σταματά, τον θείο Βασίλη τον σταμάτησαν οι γιοί του, αυτοί (κι αυτή) που σήμερα στεκόντουσαν αδάκρυτοι, ένας από κάθε μεριά της μάνας, όχι για κάποιο άλλο λόγο αλλά για να μην χρειαστεί ν' αλλάξουν καμιά κουβέντα. Διαδικαστικά τελειώματα. Ο Anthony Braxton δεν ρωτά, δεν νοιάζεται, έχει επίγνωση γιατί είναι εδώ από το 1945 (χρονιά που ήρθε κι ο Neil Young από παραπάνω), δεκαπέντε χρόνια μετά τον θείο Βασίλη. Κι όταν δεν ξες από που ν' αρχίζεις... αρχίζεις!

20. Κυριακή, ήλιος - αέρας και κλεφτές ματιές.

Αποφασίζω να σταματήσω λίγο στο σπίτι πριν. Κόβω ταχύτητα, βασικά αναγκαστικά αφού ένα τρακτέρ με καρότσα φορτωμένη ελιές, παράπονα και χάντρες για το μάτιασμα μου κόβει το δρόμο. Κατόπιν φρένου αντιλαμβάνομαι ότι θα μπορούσα ίσως να μπω στο διπλανό χωράφι, με χειρόφρενο να σχηματίσω εκείνα τα σύμβολα και μετά να κάνω την ιαχή των Ντιούκς οφ Έρλ ή κάτι τέτοιο. Τη σιδερένια πόρτα της αυλής (γεμάτη μηχανές, αυτοκίνητα, φωνακλάδικα σκυλιά και τη μάνα - γυναίκα - ξαδέρφη να επιτηρεί με τα δικά της μάτια και τις ηλεκτρονικές κάμερες) κλείνει ένα παχυδερμάκι. Ανατύπωση πατέρα, θείου και παππού. Αναρωτιέμαι αν θα του έκανε εντύπωση ο πρώτος δίσκος των Fantômas από το μακρινό γι' αυτόν 1999. Δεν θα ξεπερνούσε καν την Page 1 έτσι πιστεύω. Χαμογελώ και προχωρώ μόλις ο πατέρας ολοκληρώσει τις επιστημονικές αερολογίες γύρω από το μέλλον της γεωργίας, της χώρας, του κόσμου, των άστρων και της μαύρης τρύπας που τον παρακολουθεί μέσα από τα μάτια και τις κινήσεις του παχυδερμάκι. Στο σαν-σπίτι-σαν-αποθήκη-σαν-τίποτα που διαμένουν μέχρι να πεθάνουν τα κοπρόσκυλα γαβγίζουν χωρίς σταματημό. Πιστεύω ότι δεν τα ακούνε από τη φασαρία των τηλεοράσεων, οπότε και πραγματικά δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Διαγωνισμός ηλιθιότητας των κατοίκων (1)ξαδέρφη-(2)παχυδερμάκι-(3)κομμώτρια/wanna/be/σύζυγος/παχυδερμακίου-(4)εργάτης/πατέρας/βασιλιάς-βλάκας. Λίγο πιο μετά τα τετράποδα κάνανε πάρτι ξελαρυγγίσματος όταν άρχισαν ν΄ ακούγονται αυτά τα Syntax τα σατανιστικά - τα ακαταλαβίστικα - τα έξω απ' εμάς και βάλε τα χρήματα που πήρες σήμερα απ' τις ελιές κάτω απ' το τρίτο πλακάκι δεξιά του πλυσταριού και τριπλοκλείδωσε.

Κάπου διάβασα ότι οι μουσικοί που πεθαίνουν είναι πιο σημαντικοί από φίλους κι οικογένεια. Σίγουρα πάντως έχουμε περάσει πολλά περισσότερα μαζί τους. Έχουμε ξομολογηθεί, χορέψει, κλάψει κτλ μαζί με τους μουσικούς και τις μουσικές. Ίσως γι' αυτό όταν πεθαίνουν μας ενοχλεί, σαν να κοιτάμε παλιές φωτογραφίες, σαν να ψάχνουμε τι χάσαμε απ' αυτή τη σχέση με τους νεκρούς, τι ξεχάσαμε, τι δεν ξέραμε τότε. Μέχρι να περάσουν στη λήθη την αιώνια αν δεν είχε γίνει έστω μια σύνδεση όσο ήταν εν ζωή. Οπότε φυσικά και οι μουσικοί και οι μουσικές είναι οι συγγενείς μας. Δικαιολογήστε οτιδήποτε έχει σχέση με δαύτα, ζωντανά ή νεκρά. Punkadelic σχεδόν, κι αν είναι disco μην το φοβάστε, δικό μας είναι κι αυτό το συναίσθημα όπως οι Low (Mimi Parker, 55 καρκίνος) + Nik 'Hawkwind' & Inner City Unit (Nik Turner, 82) + PIL/Clash/New Age Steppers/Pigface (Keith Levene, 65 καρκίνος) λίαν προσφάτως με το φευγιό τους και τον θείο Βασίλη (92) εδώ στο χωριό.

+1. Δευτέρα, αρχή εβδομάς - ενώ στ' αγγλικά μαθαίναμε για την προηγούμενη.

Περιμένω τηλέφωνο στις εννιά και αρκετά... θυμάμαι ότι είναι καθημερινή. Τα σύγχρονα κομπιούτερ με τα ονόματα στην πλάτη κλωτσάν μπάλες σαν Κατάρ(α), οι γείτονες που μας μάθανε ν' ασχολούμαστε ρίχνουν πυραύλους ή έτσι λένε ή έτσι νομίζουμε, ο κόσμος μεγαλώνει, τα κρέατα γίνονται από χημεία κι όμως το οχτάωρο υπάρχει εδώ για να σε ψυχαγωγεί καθημερινά, τα πρωινά σου τι θα 'ταν χωρίς αυτό; Σ(κ)ασμός ν' ακούγεται παντού, σουβλάκια στην τιμή ενός πακέτου τσιγάρα, ενώ κανένας δεν θυμάται το Greed απ' το έτος πριν το γιούρο το μπάσκετ. Το πήρες το μάθημα; Ήσουν η καλύτερη μαθήτρια κι έπαιζες και καλό βόλεϊ. Στο φιλέ επάνω ψηλά μια κούκλα σχεδόν Skinny χωρίς να σκέφτεται ότι τα καλύτερα έρχονται, δεν πέρασαν, δεν είναι ότι σου ψάλανε - είναι η γεύση σου, το συρτάρι να χώσεις τους δαίμονες και τις οικονομίες σου. Το τηλέφωνο κουνιέται, ψάχνω τ' ακουστικά.

Φυσάει, βρέχει γρήγορα, το ένα αυτοκίνητο παρουσιάζει προβλήματα, την τελευταία φορά ήταν το άλλο, φωτεινοί παντογνώστες είναι έτοιμοι να ανασκολοπίσουν την εξάτμιση για να βρουν το πρόβλημα, η ροδιά στο διπλανό οικόπεδο είναι γεμάτη κατακόκκινα δάκρυα. Θα κυλήσουν κι αυτά στο χώμα, όπως οι λωτοί που βλέπω παραπέρα. Κανείς δεν τα μαζεύει, αν μπεις όμως εσύ κι ας είσαι κι αδερφός θα σου πει ο άλλος ο αδερφός, γιατί τα μάζεψες ρε αδερφέ; Υπάρχουν τόσα πράγματα που δεν μου κάνουν πια καμία μα εντελώς καμιά εντύπωση. Όπως η νοθεία στα καύσιμα, η κακία στους ανθρώπους, το αλάτι στο φαγητό κι η απουσία αλατιού στο φαγητό. Πέφτω πάνω στον Oren Ambarchi, που 'σουν εσύ ρε; Με ρωτάω κι απαντάω ο ίδιος για λογαριασμό δικό μου και του Orsen. Πως τον κατασκεύασες ρε μπαγάσα εκείνον τον έξω-απ'-τον-κόσμο-δαύτο τομέα του τοξότη, τον ρωτάω, κι απαντώ μόνος μου πάλι, ξέρω ρε... το Sagittarian Domain το έκανες όπως ξέρω ότι το 'κανες. Και με το που πιάνω στις σκέψεις μου τα ζωδιακά, γυρνάει η σελίδα απ' το μεσημεριάτικο αεράκι στο Year of the Horse, εκείνη τη Fucked Up σειρά κινέζικων χρόνων που από μικρούλικα και λιγοστούλικα επτάιντσα κατάντησε διπλό βινύλιο πέρυσι. Περνάν τα χρόνια κι αν έχουν πολλά να πουν βιάζονται να τα χώσουν όλα μαζί. Μακάριοι οι καλλιτέχνες. Μυρίζει λούστρο απ' τη μοναδική κολόνα που 'βαψα με τον αέρα νωρίτερα. Το ριζότο μανιταριών ήταν κίτρινο από τον κουρκουμά και το λευκό - σχεδόν ροζέ, ίσως να κάναμε λάθος στη ζύμωση - τοπικό κρασί.

+2. Τρίτη, είκοσι δύο ή δεκατρία και μια εβδομάδα και μια μέρα.

Μ' αρέσει να κοιμάμαι με μουσική. Θα ήταν περήφανος για μένα ο Stephen O'Malley γιατί κατάφερνα με τεράστια άνεση και φυσικό τρόπο να κοιμηθώ με τους δίσκους του και ξυπνούσα από ένστικτο ν' αλλάξω πλευρά. Τώρα συνθέτω μνήμες από το Α + Ε ενωμένα με την πρώτη Chim​æ​ra του Colin Stetson όπως τότε ο George Michael. Μένω σπίτι, λουστράρω τις μπροστά τέσσερις κολώνες και όλο το κιόσκι πίσω, μετά με σκούρο πράσινο το πάνω μέρος των κάγκελων μπροστά, ενώ ο μόνος Richard Clayton που μου ΄ρθε ήταν αυτός των Glass Pyramid, ένα τεράστιο lol για τη θύμηση αυτή και απόγευματάκι έξω με τον ήλιο να παλεύει τα σύννεφα και τον Παρνασσό πριν κρυφτεί για λίγο και ξαναβγεί να φωτίσει τις ώρες μου εδώ. Όλοι που μίλησα σήμερα δεν με άκουγαν καλά, γιατί συμβαίνει αυτό; Περνάνε οι καρακάξες... Αυτή τη στιγμή έχει πάρα πολύ καθαρό φως και το καλύτερο soundtrack με τα πουλιά να ζωγραφίζουν πάνω στην ακρόαση του Hiroshi δεκαετίες και γενιές πριν το πράσινό του γίνει της μόδας - εδώ συνειρμικά έρχονται και τα φρεσκοβαμμένα κάγκελα τα μπροστινά που με περιτριγυρίζουν!

Βολεύεται εκείνη από το επαρχιακό κοινοβούλιο να υποστηρίζει τον παπά, αναρωτιέμαι της θυμίζει κάτι σαν επίθετο ή μήπως αποφάσισε ότι χωρίς ελληνορθόδοξη κατεύθυνση σύνταξη δεν έχει κι ας είναι ακόμα πολύ νωρίς... Αχ αυτές οι δωρεές... Μικρές και χονδρές αλλοδαπές με πλήρη χρήση της ελληνικής... πόσο Ιταλικά κι Ολλανδικά τα βλέπετε... τα μπούτια σας.

+3. Τετάρτη, σαν φύγει...

Βλαμμένη - Μακιγιαρισμένη - Ξεφωνημένη - Άκομψα ασεξουαλική και Κακιά - κάτι σαν τηλεπαρουσιάστρια (περίεργο επάγγελμα) στον χαμηλόκωλο ουρανό της χωριάτικης τηλεόρασης, προτρέπει να συμμετέχουν όλοι στον πρωινό διαγωνισμό για μια δωροεπιταγή (κακός συνδυασμός λέξεων που προέρχεται χρονικά από την περίοδο των διακοποδάνειων, δωροκαρτών και λοιπών καταναλωτικών ηλιθιοτήτων και τραπεζουπηρεσιών γεμάτων υπαλληλικών προμηθειών πριν τα άϊφώνια πάρουν μπρος για τα καλά και αντικαταστήσουν τα σουτιέν και τις κυλλότες τριών τετάρτων - μετέπειτα μπραζίλ σε άτριχα κωλαράκια - λίαν προσφάτων και σε άφυλλα τριχωτά) και να την δώσουν ακόμα και στους συγγενείς τους, πιο πολύ ακόμα και σε κάποιον άλλον που την έχει ανάγκη... μακριά απ' εμάς Παναγίτσα μου χρυσοποίκιλτη και καλοβολεμένη στο εφήμερο τούτο πανδοχείο. Ο κύριος κι η πέτρα θα σηκωθούν και θα κάνουν αφιερώσεις πρωί - πρωί, κάτι σαν Devotional δηλα-δίς. Οδικός εμετός κατόπιν ανακάτωσης στομάχου κατόπιν επικοινωνίας ή / και μερικού συνωστισμού με ανθρώπους. Δόξα τα λεφτά, να 'χουνε θεό, όλοι τους - ευχές για αργό και βασανιστικό το τέλος τους.

+4. Πέμπτη. Ενδιαφέρον... πολύ ενδιαφέρον... κανένα ενδιαφέρον.

Ο χρόνος κυλάει άσχημα μπροστά στις οθόνες. Μήπως να πάω λίγο πιο κάτω; Γιατί αρνούμαι να κάνω αυτά που μου λέει η ψυχή μου; Κι όμως... Δεν φοβάμαι. Είναι εκεί. Το βλέπω. Ίσως το νιώθω. Υπάρχει ποσοστό και σ' αυτό; Βαριέμαι. Πάντα το reboot στη συσκευή επαναφέρει τις ίδιες ανοιχτές καρτέλες. Πήγα μια βόλτα στην άμμο, στη θάλασσα, στον ήλιο, στην ησυχία και γύρισα. Έπιασα λίγο την εφημερίδα. Την άφησα. Άκουσα FortyOne, John Oswald και :zoviet*france: κτλ κτλ κτλ... Συνεχίζω να κοιμάμαι με Anthony Braxton και να σκέφτομαι ότι όλοι μόλις τους δοθεί η ευκαιρία μπορούν να παίξουν μπάσο σε μπουάτ, αρμόνιο σε σκυλάδικο ή να βγάλουν ποντιακά σε κασέτα. Φθήνια. Λέω να το λήξω αυτό το παιχνίδι, πέρασε και μια 'βδομάδα... Θυμάμαι (όταν το γράφω αυτό το ρήμα καταλαβαίνω ότι έφθασε η ώρα για ένα δάκρυ κι ένα τέλος ιστορίας) ότι στο πραγματικό μπλε σκούρο ημερολόγιο που έγραφα, απέξω είχα αυτοκόλλητα με στρουμφ και κάτι συγκροτήματα με σγουρά μακριά μαλλιά... άρα ήταν από τα 7-8 μου μέχρι τα 10-11, δεν ήταν και καθημερινό, γιατί αυτό ήταν; Ένα πράγμα σήμερα να μάθεις: Susumu Hirasawa και η μουσική για το γιαπωνέζικο animation Paprika ή και Papurika του 2006, κάτι που μπορεί να σταθεί ξέχωρα σαν μουσική κι εικόνα λένε... δεν το νομίζω.

+5. Παρασκευή, καθόλου κοντή, ηλιόλουστη και μεταλλική.

Χέβεν μιούζικ λέει... πρέπει - δεν πρέπει... ένας ακόμα στοιχειωμένος κρούνερ. Στο διάλειμμα των βλακ-διαφημίσεων λόγω της μαύρης μέρας ανάμεσα σε αγώνες πετρελαιό-ποδοσφαίρου. Την εποχή των μη-γιουτιούμπερς είχα δει σε μια εφημερίδα τον τότε πρόσφατο δίσκο των Blue Oyster Cult, απίθανο; Κι όμως στο ίδιο φύλλο ήταν κι ένας των Bathory! Σαν να βρίσκονται όλα στο δρόμο του Mulholland. Σχεδόν μπορώ να γευτώ εκείνα στα συναισθήματα. Κι ας μην τ' άκουσα κατευθείαν. Έπρεπε να έχεις τα λεφτά, να τα ζητήσεις απ' το δισκάδικο της κωμόπολης, να στα φέρει ο κύριος ιδιοκτήτης αφού τα έχει η αποθήκη της συμπρωτεύουσας, να περνάς κάθε λίγες μέρες να ρωτάς, να τα πάρεις στο τέλος, να απομονωθείς στο δωμάτιο με το στερεοφωνικό και τα σεντόνια στους καναπέδες και τον μεγάλο πολυέλαιο και να μπορέσεις να τ' ακούσεις, να κοιτάξεις τα εξώφυλλα, να διαβάσεις τους στοίχους, να μυρίσεις το βινύλιο όπως γυρνά... χωρίς να σ' ενοχλήσει κανείς. Πιθανόν να το έκανα έτσι κάθε φορά. Τώρα το ανακαλώ και νιώθω ευτυχία... Δεν ακολούθησα τις εντολές των αρχών όπως διαφημιζόντουσαν. Ο ήλιος έσβησε απότομα λίγο πριν τις πέντε πίσω απ' το βουνό με τα λιγοστά χιόνια, σαν παγωτό - κορμός κατάψυξης - παιδικές θύμησες. Σαν μια αντλία θερμότητας που την έβγαλες απ' την πρίζα. Δεν είναι παιδικές, είναι δικές μου θύμησες. Ένα πράγμα την ημέρα να μάθεις: DJ Marcelle.

+6. Σάββατο, αυτοκινούμενα όνειρα σε μακρινές θάλασσες.

Σιγά μην πάρω το μπουφάν στα εβδομήντα ευρώ από τον Κινέζο. Θα έρθει αυτός να κάνει τα νύχια του σε μένα; Όχι, που θα 'ρθει. Θα πάνω να το πάρω απέναντι από τη Μαρία. Υποσημείωση: το μπουφάν που θα πάρει από τη Μαρία απέναντι, είναι κινέζικο, έχει διπλάσια τιμή. θα το πάρει δίχως απόδειξη και η ελπίδα της είναι ότι η Μαρία θα έρθει να κάνει τα νύχια της απέναντι, πάλι χωρίς απόδειξη και παράλληλα θα σχολιάζουν - γκρινιάζουν για τον Κινέζο. Τα φαινόμενα δεν απατούν, οι άνθρωποι καταπατούνται. Ζευγάρι Άγγλων περπατάνε αργά τ' απόγευμα στην παραλία, τριγύρω τους αδέσποτα σκυλιά. Μένουν σ' ένα παλιό και μικρό αυτοκινούμενο απ' τη χώρα τους, τους αρκεί; Ένα πράγμα την ημέρα να μάθεις: 3 πόζες γιόγκα του μαχητή. Να φτάνεις το σώμα σου στα όρια του ύψους σου, αυτό μόνο, εσωτερικά κι εξωτερικά, δες κι εδώ. 

+7. Κυριακή, αέρα γιορτή.

Προηγούμενα κι επόμενα. Ένα πράγμα την Κυριακή να μάθεις: Exhorder, προϋπήρχαν και θέλουν καθυστερημένα μια θέση στην ιστορία του metal... Τότε λέγανε αυτό κι ήταν 1990. Απλό, πρώιμο, καθαρό αμερικανικό thrash που δεν ζητάει τίποτα άλλο παρά να περάσεις καλά μαζί του. Για κάποιο λόγο τώρα που οι Pantera νεκρανασταίνονται βγήκαν στη φόρα αυτοί, όμως δεν υπάρχει καμιά ομοιότητα στο πάθος και στην επιτυχία φυσικά... περί ορέξεως... πρόσφατη νεκρανάσταση και των ιδίων για ν' αποδείξουμε ότι υπήρξαμε... λες και αυτός είναι ο τρόπος... λες και τα δυο Nevermind δεν ήταν πολύ καλά σε παραγωγή και προώθηση άλμπουμ και εφηύραν την πυρίτιδα (αποτυχημένα)... Don't Believe The Hype, ειδικά αν δεν το έζησες. Άραγε με τι τίτλο θα ζητήσουν το συγχωροχάρτι απ' το Βατικανό 32 χρόνια μετά; Mishima: A Life In Four Chapters, πάρε μαθήματα απ' αυτό και τη μουσική του Φιλίππου που δεν μετράει για τους ντόπιους μουζικάντηδες και απέφευγε με το θυμιατό τις κοτομπουκιές, φτερούγες και κοτονοστιμιές. Μην τρως το βράδυ, κάνε τις ασκήσεις σου, αερόβιες, ρίξε τις κλανιές σου, κάνε τα όνειρα σου και πάρε απ' τον πατέρα σου τα λεφτά σου, ακόμα και τώρα.

Δευτέρα, πάλι.

Τ' αστερόπλοιό μου και σ' άλλο γαλαξία, άμεσα μόλις ξελασπώσουν τα δέντρα που 'ναι δεμένο. Ένα τρελό να μάθεις την ημέρα; Insane Music που μόνο αυτό ΔΕΝ ήταν. Σε αντίθεση με οδηγούς, χωρίς άδεια οδήγησης, χωρίς άδεια παραμονής, αλλά με συνοδό κι αμάξι στην πόλη του έρωτα αργά ένα (ακόμα) άτυχο βράδυ. Το πιο σημαντικό είναι όμως και αυτή η καταγγελία-σοκ που θα ευχόταν το ελληνορθόδοξο έθνος να μην είχε έρθει ποτέ στο φως της δημοσιότητας (αδιάφορο αν θα είχε συμβεί), καθώς η οικογένεια της 21χρονης νεκρής από το τροχαίο φοιτήτριας από τα Χανιά έκανε την αποκάλυψη πως μετά την παράσυρσή της, εκλάπη το πορτοφόλι της, το οποίο περιείχε περίπου 1.500 ευρώ. Α... και τώρα που τα λέμε, αυτό έγινε επίσης λίαν προσφάτως: Απίστευτη κλοπή στη Θεσσαλονίκη: Έκλεψαν ασθενοφόρο και όχημα της Τροχαίας. Τι το απίστευτο έχει αυτό; Όπως και το απίστευτο που λένε με τα 15 εκατομμύρια που έμεναν σε λογαριασμούς ενώ ζητούσαν κι άλλα... σιγά μωρέ, κάντε κανά έρανο να τα μαζέψετε... Λούληδες. Τι απίθανη μπίζνα είναι αυτό πάλι; Τι τέλειο ρε!

Τρίτη, πάλι.

Καλέ... θυμήθηκα τώρα με την επόμενη δήλωση - είδηση που μου 'σκασε μπρος στα μάτια... μια μέρα αργά στην Αγίας Σοφίας να με σταματάει ένα ΕΚΑΒίτης... θα βοηθήσετε τους ΕΚΑΒίτες, μου λέει; Γιατί, ρωτάω. Τους διώχνουν, μου λέει. Α... γιατί, ρωτάω πάλι. Επειδή δεν έκαναν το εμβόλιο, μου λέει όλο νόημα. Να τονίσω ότι φορούσαν στολές και ήταν εν ώρα υπηρεσίας να φανταστώ εγώ; Ζω μια λούπα. Τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν τιμωρείται. Επιστρέφουν λοιπόν λέει η είδηση 1 Ιανουαρίου 2023 οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί, επίσης με ΚΥΑ το «πάγωμα» ποινών στον οικογενειακό γιατρό και ακόμα 350.000 είχε η πρεσβυτέρα σπίτι για να τα μετρήσει. Είχε ήδη μετρήσει 500.000 την Πέμπτη. Ρε, σεις είναι απίθανο, σουρεαλιστικότατο, ένας πίνακας του Νταλί, ένα ποίημα του Εμπειρίκου, δηλαδή αν αύριο ερχόταν κι ο Νώε με τις βροχές... σχεδόν θα πιστέψω την άλλη ανακοίνωση - προειδοποίηση κάποιου επιστήμονα για μεγάλο σεισμό στις Αλκυονίδες τα επόμενα πέντε χρόνια. Θα βρεθεί και η Ατλαντίδα να προσθέσω εγώ ή να το αφήσω να πέσει στις λάσπες;

Τετάρτη, βροχή.

Η Ά(γ)ριελ δεν ήρθε. Κάποιος δημόσιος επιστήμονας πληρώνεται για να ονοματίζει τα σύννεφα και τα ψιλόβροχα και δεν έχει καν ποιητική έμπνευση. Εδώ λίγη πρώιμη μουσική που μπλέκει το κλασικό με την υποτιθέμενη καινοτόμα χρήση υπολογιστών ή αλλιώς κομπιούτερ. Αφήνω αυτά για τους ανέργους ακαδημαϊκούς συνθέτες πειραματικής μουσικής και καλώ τον Αθηναίο εορτάζων. Όταν γνωρίζω κάποιον λίγο καλά κάνω ιδιαίτερες ευχές, μουσικού ή σεξουαλικού περιεχομένου. Αυτός βρίσκεται στη δεύτερη κατηγορία αφού η σχέση του με τη μουσική είναι ίδια με την άρρυθμη γυμναστική. Κι όμως, νιώθω ένα σοκ όταν αντικρούει την ευχή και παρόλα αυτά παινεύει τη συμβία του ότι θα γίνει άμεσα Βάις (vice) στην εταιρεία. Μετά καθώς κάθομαι στη θέση του οδηγού στο παρκαρισμένο αγροτικό όχημα καθώς βρέχει, ακούω τα σχέδια και τις δηλώσεις ότι δεν αξίζει να γίνει κάτι για ένα και δυο χιλιάρικα. Ευκολίες που κληρονομήθηκαν από τέκνα πλουσίων πρωτευουσιάνων. Το 'χω ξαναζήσει ε; Για παράδειγμα σε κάποια δευτερόλεπτα τηλεφωνημάτων γνωστού της άλλης κατηγορίας αντιλαμβάνομαι ότι ο συνομιλητής θέλει να δηλώσει ότι κάνω κάτι λάθος. Τυμβωρύχος κι Ιντιάνα Τζόουνς των χαμηλότερων επινοημένων σημείων μου, ενδιαφέρον; Καθόλου. Δεν προσφέρει τίποτα. Το πρόσφορο του κομπλεξισμού και των καταθλιπτικών ανθρώπων του τίποτα. Ρε, όλοι κουφοί είστε;

Πέμπτη, επαναλήψεις ημερών, ειδήσεων κι αντιδράσεων συνανθρώπων - βρόμικων αερίων συνδικαλιστών.

Τίτλοι, εκτυπωμένοι στις εφημερίδες που δεν κρέμονται άλλο στα περίπτερα, μόνο στέκονται πάνω σε αναποδογυρισμένα τελάρα ελιών. Βρείτε τον πιο φθηνό τρόπο θέρμανσης - Κρας Τεστ! Μυστική κατάθεση ανηλίκου για τον πατέρα και την πρεσβυτέρα. Μια νυμφευμένη με δεύτερο απόγονο βασιλιά χρησιμοποιεί στίχους Ντίνου κι η χώρα μου τσουτσουριάζει. Λίγο ποδόσφαιρο, λίγο πολιτική (ο καθένας παρουσιάζει με τον δικό του τρόπο τα ίδια γεγονότα) και διαμάχη για τους σεισμούς - τις προβλέψεις - τα άστρα και το ξεμάτιασμα που αποδέχεται η εκκλησία που πιο πριν δεν αποδεχόταν τον πατέρα της κιβωτού του Νώε. Σήμερα ας απασχολήσω τ' αυτιά μου - τις αισθήσεις μου - τη ψυχή μου με τους Γάλλους Mahogany Brain.

Η ιδρύτρια της Skims και ο διευθύνων σύμβουλος της Yeezy θα έχουν την κοινή επιμέλεια με «ίση πρόσβαση» στα 4 παιδιά τους – North, 9 ετών, Saint, 6 ετών, Chicago 4 ετών και Psalm 3 – σύμφωνα με τα δικαστικά έγγραφα. Ο όρος στο διαζύγιο που έχει καταθέσει η Kim Kardashian επιβάλλει διατροφή για τα παιδιά της 200.000 δολαρίων ενώ ο Kanye West θα πρέπει να καταβάλλει επιπλέον χρήματα για την εκπαίδευσή τους. Ο διακανονισμός σημειώνει επίσης ότι ο 45 χρονος ράπερ θα πρέπει να πληρώνει στην πρώην σύζυγό του διατροφή αξίας άλλα 200.000 δολαρίων τον μήνα για την ίδια. Αυτά είναι deal για πολλές ζωές, για την ακρίβεια για μια Αγία ζωή, στο Βορινό Σικάγο με τον κοντό Ψαλμό!

Παρασκευή, κάτι σαν ήλιος πάνω από νοτισμένες μέρες.

Πρωί ακούω στην τιβί - πάρτε την κάρτα του Σούπερ του Μάρκετ του καλύτερου στο κινητό σας κι έτσι καταργήστε το πλαστικό! Και σκέφτομαι τον χαμό με τις σακούλες που τις πληρώνεις πια, τις πλαστικές τις κάρτες των τραπεζών που τις πληρώνεις πια κι αναρωτιέμαι πότε τα Σούπερ τα Μάρκετ μπήκαν τόσο δυνατά στα πρωινά και μεσημεριανά. Κι εκείνος ο τύπος ο μπασμένος που μιλάει σαν καθυστερημένος πιο μετά και η μαλάκω - η πρόεδρος των μαλάκων - που χαμογελά και κουνιέται όντας το πιο ασέξουαλ πράγμα με πόδια και χέρια έβερ... πωλητές των προϊόντων των Σούπερ των Μάρκετ. Αυτές τις κάρτες με τα δεκάδες χιλιάρικα σε προϊόντα που πληρώνεις 3 και ευρώ το μήνυμα και το τηλέφωνο για να συμμετέχεις, ποιοι ρε κάφροι τα δίνουν; Αν τα δίνουν; Ας κάνω τη λίστα με τους 4 καλύτερους δίσκους του δευτερόλεπτου αυτού που περνάει σαν πρωινός υπόκωφος εξαερισμός.

Δυο 'βδομάδες είναι περίπου το μέγιστο που υπολόγιζα να μείνω εδώ πέρα. Κοντά στους Δελφούς που ο χρησμός μου απέτυχε κι όχι απλά αυτό... δεν ξεκίνησε καν αυτό για το οποίο κατευθυνθήκαμε στον τόπο αυτό. Το ημερολόγιο κλείνει χωρίς κάτι παραπάνω από τις αισθήσεις που αποτυπώθηκαν εδώ.

Άνρωποι και Μέρη που Δεν Υπάρχουν

Υπάρχει μια πόλη που δεν υπάρχει. Ας την ονομάσω 'Κι' ενώ θα μπορούσα να την πω και 'Γρ' ή 'Φλ' ή ακόμα και 'Πε', όμως θα χρησιμοποιήσω το 'Κι' για να μην μου βγαίνει υπογραμμισμένο σαν λάθος κατά την ηλεκτρονική δακτυλογράφηση. Το πόσα έχω να πω, να θυμηθώ και να ξεχάσω γι' αυτήν την πόλη που δεν υπάρχει είναι κάπως σαν μια κριτική για τον πρώτο δίσκο των Φαντομάς. Για όσους - όλους - που δεν κατάλαβαν το ενδιαφέρον κρατάει όσο ο μέσος χρόνος μιας προσπάθειας που δεν είναι grind αλλά δεν είναι ούτε punk και ταιριάζει με τους κατοίκους της 'Κι' που δεν είναι πόλη αλλά θα μπορούσε να είναι πόλη σε κώμα όπως η φίλη των κυρίων Smiths τότε. Είναι όμως μια συνεχόμενη φθηνή εκτύπωση κατοίκων, κατοικιών και περιττωμάτων κατοικίδιων που αφέθηκαν ελεύθερα, αστείρωτα και πεινασμένα, πράγμα που οδηγεί στη σκέψη ότι και οι εκτυπωμένοι κάτοικοι θα έπρεπε να είναι δέσμιοι, στειρωμένοι και χορτάτοι. Σε κάθε μια από τις τριάντα σελίδες του παραπάνω δίσκου μπορώ να κάνω δεκάδες σημειώσεις γι' αυτούς που δεν υπάρχουν, την ομοιογένεια τους, την ηλιθιότητα και κενότητα τους και εν γένει την αηδία να αναπαράγoνται με ευκολία ακόμα κι αν δεν τεκνοποιούν κάτω από νέον φώτα σε στύλ Blade Runner κι ήχους από κλανιές του κάθε Βαγγέλη ή Γιάννη τους.

Υπάρχουν λοιπόν κι οι κάτοικοι αυτής της πόλης που δεν κατοικούν εκεί αλλά της ανήκουν. Εδώ τα ονόματα είναι περιττά, όχι ζυγά. Απ' αυτούς οι περισσότεροι δεν τρελαίνονται με ότι δεν γράφει πάνω - ψηλά και με ιδιαίτερη γραμματοσειρά Radiohead ή Basinski ή Ναυτία που με πιάνει πολλές φορές όταν θυμάμαι τις συμπεριφορές των κατοίκων που δεν υπάρχουν ενώ υπήρξε η 'Ευρωπαϊκή Αναγέννηση'. Ανοίγει μια παρένθεση... αν το συγκρότημα λέγεται Sault και βγάλει 5 δίσκους για 7 μέρες μέσω wetransfer και μετά χαθούν είναι δηθενιά ή μαλακία ή 'ποιος ασχολείται τώρα ρε, αγάπη μόνο', αν το συγκρότημα βγάλει 18 δίσκους για 18 δολάρια και για 18 μέρες με το ίδιο αποτέλεσμα χασίματος μετά, δεν υπάρχει κανένα θέμα γιατί λέγονται Radiohead έτσι; Κλείνει μια παρένθεση. Για λίγο. Τρεις κάτοικοι μου 'ρχονται τώρα στο μυαλό, ο ένας ψηλά στη Δυτική Ελλάδα ο άλλος πιο νότια κάτω απ' τ' αυλάκι κι ο τρίτος Αθηνέζος. Κι οι τρεις ανήκουν στην πόλη 'Κι' κι είναι λιγάκι από μουσικοί με άγνωστα εισοδήματα και κλάμα η κυρία που 'λεγε ο Χάρυ κι αντιμετωπίσαν με τον ίδιο τρόπο την πώληση αντικειμένων τους στο καλάθι της νοικοκυράς - μουσικόφιλου - σύγχρονου πολιτισμικού καταναλωτή φυσικών αντικειμένων. Οπότε έχεις βγάλει κάτι που κανείς δεν του έδωσε σημασία, κάποιος έδωσε λεφτά για αυτό, το κράτησε - φύλαξε και μετά από καιρό το πουλάει, είναι ο μόνος που το πουλάει κι έτσι έχεις ύπαρξη σ' αυτό το καλάθι... όμως εσύ αναζητώντας τ' ονομά σου στο Google, εκεί που πίνεις τις ποτάρες σου με τις φιλάρες σου (ποιον κοροϊδεύεις κοπελιά;) διανοείσαι... Οπότε οι τρεις κάτοικοι, μια που δεν έχουν δουλειά βρήκαν και ταυτοποίησαν τον πωλητή και μετά έριξαν τα ελληνορθόδοξα και λαοπλάνα δακρύβρεχτα μουτράκια τους παίζοντας το ρόλο της Γκολφως που απατήθηκε. Ξεκάθαρη ταύτιση με κάτοικο, θυλικού γένους που ερμήνευσε με την ίδια επιτυχία βραζιλιάνικα σίριαλ και τώρα απαιτεί λεφτά κι εύχεται χρόνια πολλά για να μπορείς να δίνεις λεφτά πολλά. Επισκέπτομαι την 'Κι' συχνά, απ' ανάγκη, αρχίζω όμως να σκέφτομαι ότι καμία ανάγκη δεν έχω να επικοινωνώ με τους κατοίκους της που δεν υπάρχουν και το ξέρω καλά. Με κακές φωτοτυπίες τρίτων και τετάρτων αντιγράφων δεν ασχολούμαι. 

Πετάει ο γάιδαρος στην Κολοπετινίτσα; (Δελτίο Ημερήσιου Ελληνικού Τύπου και ολίγα ιστορικά στοιχεία)

Μια προσεχή Δευτέρα στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Αιγίου (πόλη που συναγωνίζεται σε αδιαφορία το Κιάτο, το Κιλκίς, τα Γρεβενά, τα Γιαννιτσά και τα λοιπά) θα αναβιώσουν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το θύμα κατηγορεί τον κουνιάδο της ότι την βίαζε επί δύο χρόνια, σε χωριό της Τριταίας.

[Η ιστορικότατη Τριταία βρίσκεται στην ενδοχώρα της Φωκίδας, κάπου μεταξύ Ιτέας και Γαλαξιδιού. Έχει πληθυσμό 141 κατοίκου και μαζί με την Κίρρα, θεωρούνται από τις παλαιότερα κατοικημένες περιοχές του Ελλαδικού χώρου καθώς αρκετοί αρχαιολόγοι τοποθετούν στην ευρύτερη περιοχή την αρχαία κωμόπολη Ύπνια στην οποία αναφέρονται τόσο ο Θουκυδίδης όσο και ο Παυσανίας. Το χωριό ονομαζόταν Κολοπετινίτσα μέχρι το 1927, οπότε μετονομάστηκε σε Μονοδένδρι, και στην συνέχεια σε Τριταία το 1928. Σύμφωνα με την τοπική παράδοση η ονομασία Κολοπετινίτσα έχει προκύψει από παραφθορά της λέξης Καλοπετεινίτσας η οποία αναφερόταν στο χωριό επειδή σε αυτό υπήρχαν καλοί πετεινοί, δηλ. κοκόρια για κοκορομαχίες.

Σύμφωνα με τη δικογραφία για την τρέχουσα υπόθεση που διαδραματίστηκε στην πρώην Κολοπετινίτσα, ο 65χρονος απειλούσε με πριόνι την 70χρονη και την εξανάγκαζε να υποκύπτει στις σεξουαλικές ορέξεις του. Δεν έχει χρόνια ο έρωτας, οι ορέξεις και οι εύθυμες συνυπάρξεις - ειδικά στην ελληνική ύπαιθρο.

Το θύμα φοβόταν και ανεχόταν επί 2 χρόνια αυτή την κατάσταση, μέχρι που δεν άντεξε άλλο και την τελευταία φορά βρήκε το θάρρος και απομάκρυνε τον κουνιάδο της με την απειλή ενός δικού της πριονιού! Πριόνι αντί πριονιού ἔλαβον δηλαδή. Σύμφωνα με τις μη επιβεβαιωμένες πηγές οι δύο πρωταγωνιστές της ιστορίας τσακώνονταν κατά καιρούς για ευτελούς αξίας περιουσιακά στοιχεία του μακαρίτη συζύγου της γυναίκας. Ανάμεσα στα σημεία τριβής ήταν κι ένα… γαϊδούρι! Αυτό το τελευταίο με την τριβή και το γαϊδούρι χρίζει περισσότερης έρευνας και φαντασίας.